Οι πρω­τό­γνω­ρες, γνή­σια δη­μο­κρα­τι­κές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σί­ες -ου­σια­στι­κές και σε βάθος, όχι κατ’ επί­φα­ση, απο­τε­λούν στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή, όλα αυτά τα χρό­νια, από το 1959 μέχρι σή­με­ρα –¡Año 60 de la revoluciónγια το νησί της επα­νά­στα­σης. Σε όλα, στα «μικρά» -της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και στα «με­γά­λα» -πχ. συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση, ο λαός της Κού­βας, στο εσω­τε­ρι­κό και στο εξω­τε­ρι­κό της χώρας, ατο­μι­κά και συλ­λο­γι­κάαπο­φα­σί­ζει μέσα από τις ορ­γα­νώ­σεις του, στη γει­το­νιά CDR -Επι­τρο­πές Υπε­ρά­σπι­σης της Επα­νά­στα­σης, στους τό­πους δου­λειάς και μόρ­φω­σης, των συν­δι­κά­των (όπου στη με­γά­λη τους πλειο­ψη­φία –πάνω από 80% είναι ενταγ­μέ­νοι και οι «ιδιώ­τες» αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νοι), της νε­ο­λαί­ας …στα σχο­λεία, στους φοι­τη­τές, στο γυ­ναι­κείο κί­νη­μα στους από­μα­χους και στους βε­τε­ρά­νους.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαί­σια στις 24-Φε­βρουα­ρί­ου, σε δυο μέρες από σή­με­ρα, γί­νε­ται το δη­μο­ψή­φι­σμα μέσα από μια μο­να­δι­κή για τα πα­γκό­σμια δε­δο­μέ­να δια­δι­κα­σία, όπου πήραν μέρος σχε­δόν 9.000.000 λαού (θυ­μί­ζου­με πως ~11.000.000 είναι όλος ο πλη­θυ­σμός της Κού­βας) και έγι­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρες από 133.000 στο εσω­τε­ρι­κό και εξω­τε­ρι­κό της χώρας, «στοι­χειο­θε­τώ­ντας ~ 780.000 προ­τά­σεις, που κε­φα­λαιο­ποι­ή­θη­καν μετά από επε­ξερ­γα­σία σε 9.600 «propuestas tipo» (ΣΣ |> «πρό­τυ­πες» προ­τά­σεις), που εν­σω­μα­τώ­νο­νται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο Σύ­νταγ­μα, έτσι που το τε­λι­κό σχέ­διο εμπε­ριέ­χει -σε σχέση με το αρ­χι­κό 760 αλ­λα­γές».

Σε ό,τι μας αφορά σε ανα­λυ­τι­κό μας (με πα­ρα­πο­μπή σε πολ­λές πηγές) πο­λι­τι­κό ση­μεί­ω­μα, κα­τα­θέ­σα­με προ­βλη­μα­τι­σμούς και ανη­συ­χί­ες, έχο­ντας όμως ταυ­τό­χρο­να εμπι­στο­σύ­νη στο κρι­τή­ριο ενός ατσα­λω­μέ­νου όλα αυτά τα χρό­νια λαϊ­κού πα­ρά­γο­ντα με επί κε­φα­λής το ΚΚ Κού­βας, στην πα­ρα­κα­τα­θή­κη του Camilo Cienfuegos «Aqui no se rinde nadie (carajo)» –εδώ κα­νείς δεν πα­ρα­δί­νε­ται, κα­νείς δεν κάνει βήμα πίσω ! –όταν το  ¡Vas bien, Fidel!” (“πάμε καλά, Fidel !!”) επα­να­λή­φθη­κε από τις χι­λιά­δες του συ­γκε­ντρω­μέ­νου / επα­να­στα­τη­μέ­νου / ένο­πλου λαού και έγινε έτσι ένα από τα σλό­γκαν της επα­νά­στα­σης.

Και ξαφ­νι­κά, αστι­κά ΜΜΕ που από τα πα­ρα­πά­νω «δεν έχουν δει» ούτε «ακού­σει» τί­πο­τε τα έπια­σε ο πόνος: αυτοί που τόσον καιρό δεν ασχο­λή­θη­καν με άλλο τί­πο­τε από τα «ακραία και­ρι­κά φαι­νό­με­να» (όχι βέ­βαια για να ανα­δεί­ξουν το πως οι κου­βα­νοί χάρις στην ορ­γά­νω­ση πρό­λη­ψης και πα­ρέμ­βα­σης δεν θρη­νούν αν­θρώ­πι­νες ζωές), η με την πρό­σφα­τη αε­ρο­πο­ρι­κή τρα­γω­δία και στον ίδιο χρόνο με κά­ποιο ασή­μα­ντο τρο­χαίο …ακόμη πως (οδη­γία στους του­ρί­στες) «η Κούβα δεν είναι τόσο φθηνή όσο νο­μί­ζου­με» κά. Α! ναι! ανέ­δει­ξαν την «ιστο­ρι­κή “πρε­μιέ­ρα” του προ­έ­δρου της Κού­βας στο Twitter» και οι πε­ρι­σπού­δα­στες (πο­λι­τι­κές υπο­τί­θε­ται) ανα­λύ­σεις τους ήταν εί­δους «ο Τραμπ φέρ­νει κοντά Κούβα και Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση», όσο για την ανα­θε­ώ­ρη­ση του συ­ντάγ­μα­τος κά­ποιοι επι­σή­μα­ναν -προ­φα­νώς σαν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, πως «με την ευ­και­ρία αυτή, οι τοι­χο­γρα­φί­ες προς τιμήν του πρώην προ­έ­δρου (ΣΣ |> αφέ­ρο­νται στον Φιδέλ), ανα­και­νί­σθη­καν στους δρό­μους της Αβά­νας». Σε πρό­σφα­το δη­μο­σί­ευ­μα με τίτλο «Τέλος επο­χής” -η Κούβα ανα­γνω­ρί­ζει το δι­καί­ω­μα στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία» μι­λά­ει για «νέο Σύ­νταγ­μα που φέρ­νει επα­να­στα­τι­κές αλ­λα­γές για τα δε­δο­μέ­να της χώρας» … «για τον απλό λόγο» ότι «στο δη­μο­ψή­φι­σμα οι πο­λί­τες της θα κλη­θούν να πουν το με­γά­λο ναι στο δι­καί­ω­μα στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία, στο ρόλο των ξένων επεν­δύ­σε­ων στη χώρα αλλά σ’ αυτόν που μπο­ρεί να παί­ξει το Internet» με τους «ανα­λυ­τές (να) επι­ση­μαί­νουν» ότι «είναι πλέον πολύ πι­θα­νό να μην πα­ρα­τη­ρη­θούν εκ νέου τα… στα­λι­νι­κά πο­σο­στά του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος του 1976», προ­βλέ­πο­ντας πως «ναι μεν το νέο Σύ­νταγ­μα θα εγκρι­θεί, ωστό­σο το πο­σο­στό απο­δο­χής μπο­ρεί να πέσει και κάτω από το 80% αφού η αντι­πο­λί­τευ­ση μπο­ρεί να επη­ρε­ά­σει ακόμα και το 1/4 των ψήφων».

Αντί­στοι­χα το liberal.gr , βλέ­πει «Ιστο­ρι­κή στρο­φή για την Κούβα» ανα­μα­σώ­ντας σχε­δόν καρ­μπόν τα πα­ρα­πά­νω, απλά δε μι­λά­ει για «στα­λι­νι­κά» %, αλλά για «εκτι­μή­σεις του Reuters»που ανα­μέ­νει «να εκ­φρά­σουν άνευ προη­γου­μέ­νου αντί­θε­ση …έως και το 25% του κου­βα­νι­κού λαού ίσως ενα­ντιω­θεί στις υπο­δεί­ξεις του κόμ­μα­τος» (ΣΣ |> Το 25% στα μα­θη­μα­τι­κά, αν δεν κά­νου­με λάθος είναι ακρι­βώς  ¼  … αυτά είναι τα «καρ­μπόν» ΜΜΕ -τυ­χαία; δε νο­μί­ζου­με!). Τα υπό­λοι­πα γι αυ­τούς είναι ψιλά γράμ­μα­τα.

Υπο­μο­νή παι­διά! και προ­πά­ντων ψυ­χραι­μία!: οι Kου­βα­νοί, δίπλα στο «¡Hasta la victoriasiempre!», έχουν γραμ­μέ­νο το «¡patria o muerte – socialismo o muerte, venceremos!» και εκεί­νη η -πριν 66 χρό­νια «¡La Historia me absolverá!» δια­κή­ρυ­ξη του Fidel στο δι­κα­στή­ριο, ζω­ντα­νή ακόμη σή­με­ρα εν­σω­μα­τώ­νει στο υπό ψή­φι­ση σύ­νταγ­μα την ανα­τρε­πτι­κή διέ­ξο­δοστο κα­πι­τα­λι­στι­κό νε­ο­α­ποι­κι­σμό, δηλ. την επα­να­στα­τι­κή προ­ο­πτι­κή στην ιδιο­κτη­σία της γης, την εκ­βιο­μη­χά­νι­ση, την υγεία, την εκ­παί­δευ­ση, την ανερ­γία, τη στέ­γα­ση, με νόμο μιας επα­να­στα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης που βρί­σκε­ται στην εξου­σία.

[άρθρο] …

Η Granma.​cu όρ­γα­νο της ΚΕ του Κ.Κ.Κού­βας με άρθρο του Raúl Castro «ο δρό­μος δεν πρέ­πει ποτέ να πα­ρεκ­κλί­νει από την επα­να­στα­τι­κή δια­τη­ρώ­ντας άσβε­στη την αγω­νι­στι­κή φλόγα», αφού ανα­φέ­ρε­ται αρ­χι­κά στην στρα­τιω­τι­κή πο­λε­μι­κή απει­λή και την οι­κο­νο­μι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα του αμε­ρι­κά­νι­κου ιμπε­ρια­λι­σμού ενά­ντια στη Βε­νε­ζου­έ­λα «ενά­ντια στις κοι­νω­νι­κές κα­τα­κτή­σεις» (ενέρ­γειες που) «απο­στα­θε­ρο­ποιούν την πε­ριο­χή και θέ­τουν σε κίν­δυ­νο την πε­ρι­φε­ρεια­κή ει­ρή­νη και ασφά­λεια», συ­νε­χί­ζει

Εμείς που εί­χα­με το προ­νό­μιο να αγω­νι­στού­με ενά­ντια στην τυ­ραν­νία υπό τις εντο­λές του Φι­ντέλ από την Μον­κά­δα, στη Granma (ΣΣ |> εν­νο­εί το ιστο­ρι­κό πλοίο όπου κα­τά­φε­ραν να χω­ρέ­σουν -αντί για 20-25, 82! επα­να­στά­τες, που τους με­τέ­φε­ρε στις 25-11-1956 στην Κούβα) και στο επα­να­στα­τι­κό αντάρ­τι­κο, αι­σθα­νό­μα­στε, για τους ηρω­ι­κούς αν­θρώ­πους της Κού­βας, βαθιά ικα­νο­ποί­η­ση για ένα έργο, που εδραί­ω­σε την Επα­νά­στα­ση -ό,τι κα­λύ­τε­ρο έχου­με κάνει ποτέ και εί­μα­στε γε­μά­τοι χαρά και γα­λή­νια αυ­το­πε­ποί­θη­ση, βλέ­πο­ντας με τα μάτια μας τη με­τα­λα­μπά­δευ­ση στις νέες γε­νιές της απο­στο­λής συ­νέ­χι­σης οι­κο­δό­μη­σης του σο­σια­λι­σμού και, συ­νε­πώς, δια­σφά­λι­σης της ανε­ξαρ­τη­σί­ας και της εθνι­κής μας κυ­ριαρ­χί­ας.

[Φω­το­γρα­φία: Vicente Brito]

Κα­νέ­νας από μας που εί­χα­με το προ­νό­μιο να συμ­με­τέ­χου­με σε αυτά, κάτω από τη διοί­κη­ση του Φι­ντέλ, δε θα μπο­ρού­σε τότε να ονει­ρευ­τεί  ότι θα ζήσει μια μέρα σαν τη ση­με­ρι­νή, σε μια ελεύ­θε­ρη, ανε­ξάρ­τη­τη και κυ­ρί­αρ­χη χώρα, με μια σο­σια­λι­στι­κή επα­νά­στα­ση στην εξου­σία και έναν λαό απο­φα­σι­σμέ­νο και έτοι­μο να υπε­ρα­σπι­στεί το έργο που επι­τέ­λε­σε, καρπό θυ­σί­ας και αί­μα­τος ολό­κλη­ρων γε­νε­ών Κου­βα­νών.

 

60 χρό­νια μετά τη νίκη έχου­με τη δύ­να­μη να αντι­στε­κό­μα­στε χωρίς φόβο, στη γλώσ­σα της βίας και των απει­λών -εδώ τα κα­τα­φέ­ρα­με στην δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο που η επα­νά­στα­ση δεν είχε ακόμη στα­θε­ρο­ποι­η­θεί και εδραιω­θεί, ενώ τώρα η ενό­τη­τα του λαού είναι μια απτή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και αν χτες (τότε) ήμα­σταν λίγοι, σή­με­ρα εί­μα­στε ένας ολό­κλη­ρος λαός που υπε­ρα­σπί­ζε­ται την Επα­νά­στα­σή του.

Το με­γα­λύ­τε­ρο μά­θη­μα που τα επα­να­στα­τι­κά και προ­ο­δευ­τι­κά κι­νή­μα­τα πρέ­πει να αντλή­σουν είναι να μην απο­κό­πτο­νται ποτέ από τους λαούς τους, να είναι ανυ­πο­χώ­ρη­τοι στον αγώνα για την υπε­ρά­σπι­ση των συμ­φε­ρό­ντων των κα­τα­πιε­σμέ­νων, όσο δύ­σκο­λες και αν είναι οι συν­θή­κες .

Το Σύ­νταγ­μα της Δη­μο­κρα­τί­ας μας είναι ο θε­με­λιώ­δης νόμος όπου βα­σί­ζε­ται το κρά­τος και, επο­μέ­νως, το πιο ση­μα­ντι­κό νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό έγ­γρα­φο όπως και κάθε χώρας, που ορί­ζει τις βα­σι­κές αρχές της, τη δομή της εξου­σί­ας και το πεδίο εφαρ­μο­γής, καθώς επί­σης εγ­γυά­ται τα δι­καιώ­μα­τα και τις υπο­χρε­ώ­σεις των πο­λι­τών.

Η Λαϊκή Εθνο­συ­νέ­λευ­ση το ενέ­κρι­νε και πάμε σε δη­μο­ψή­φι­σμα στις 24 Φε­βρουα­ρί­ου.

(…) μια ευ­ρεία λαϊκή δια­βού­λευ­ση ανα­πτύ­χθη­κε, στην οποία οι πο­λί­τες εξέ­φρα­σαν ελεύ­θε­ρα τις από­ψεις τους σχε­τι­κά με το πε­ριε­χό­με­νο, οδη­γώ­ντας στην τρο­πο­ποί­η­ση του 60% των άρ­θρων, σαφής από­δει­ξη του βα­θύ­τα­τα δη­μο­κρα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα της επα­νά­στα­σης, όπου οι βα­σι­κές απο­φά­σεις που κα­θο­ρί­ζουν τη ζωή του έθνους παίρ­νο­νται με τη συμ­βο­λή όλων των Κου­βα­νών.

Θέλω μόνο να προ­σθέ­σω τη βε­βαιό­τη­τα ότι για άλλη μια φορά αυτός ο πε­ρή­φα­νος και γεν­ναί­ος λαός μας, θα στη­ρί­ξει στην πλειο­ψη­φία του μέσα από την κάλπη την Επα­νά­στα­ση και το Σο­σια­λι­σμό, γιορ­τά­ζο­ντας και τα 150χρο­να του 1ου Συ­ντάγ­μα­τος της Κού­βας, που εγκρί­θη­κε στο Γκουαϊ­μά­ρο από τους πιο­νιέ­ρους του πο­λέ­μου για ανε­ξαρ­τη­σία.

Μετά από 60 χρό­νια αγώ­νες, θυ­σί­ες, προ­σπά­θειες και νίκες, αντι­κρί­ζου­με σή­με­ρα μια χώρα ελεύ­θε­ρη, ανε­ξάρ­τη­τη και αφέ­ντη του πε­πρω­μέ­νου της, προ­σβλέ­πο­ντας στο χά­ρα­μα ενός μέλ­λο­ντος ευ­η­με­ρί­ας και προ­ό­δου της Πα­τρί­δας.

(το άρθρο της Granma έχει γίνει με βάση ομι­λί­ες του Ραούλ με­τα­ξύ Μαρτ-2018 & Ιαν-2019)

Πηγη:Ατεχνως 

ΑΝΑΠΟΔΑ