Η αλλη Ευρωπη

Ιουν. 14, 2016

 

«Να μην ασκούν βία στους αστυνομικούς» κάλεσε τους διαδηλωτές ο Γάλλος υπ. Εσωτερικών!

cortège-14juin-paris
Γράφει η Ελένη Μαυρούλη 
 
ε βροχή από δακρυγόνα, αντλίες νερού, κροτίδες κρότου – λάμψης, η γαλλική αστυνομία (ειδικές δυνάμεις καταστολής – CRS- και χωροφύλακες) που είχαν αναπτυχθεί κατά μήκος της πορείας της μεγάλης απεργιακής συγκέντρωσης ενάντια στον εργασιακό νόμο υποδέχτηκαν τους εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς που κατέκλυσαν  από το μεσημέρι το Παρίσι από κάθε γωνιά της Γαλλίας. Με αφορμή τις επιθέσεις μικρής ομάδας μασκοφόρων κατά ΑΤΜ και βιτρινών καταστημάτων, πληθώρα δημοσιογράφων καταγγέλλουν ότι οι γαλλικές αστυνομικές δυνάμεις «άνοιξαν πυρ» με δακρυγόνα κατά των διαδηλωτών με αποτέλεσμα πριν καν συμπληρωθεί μία ώρα από την έναρξη της μεγαλύτερης απεργιακής συγκέντρωσης των τελευταίων μηνών στο Παρίσι, να υπάρχουν ήδη τραυματίες μεταξύ των διαδηλωτών. Σύμφωνα με τα συνδικάτα που στηρίζουν τις κινητοποιήσεις κατά του νόμου ελ Κομρί στη διαδήλωση του Παρισιού συμμετείχαν περισσότεροι από 1 εκατομμύριο διαδηλωτές.
blessés-cortège-Paris

Πυροσβέστες – πρώτες βοήθειες σπεύδουν στους πρώτους τραυματίες διαδηλωτές

Σύμφωνα με τις πρώτες επίσημες ανακοινώσεις, τουλάχιστον έξι διαδηλωτές και 20 αστυνομικοί τραυματίστηκαν, με τον έναν διαδηλωτή, όπως φαίνεται, να έχει δεχθεί δακρυγόνο στο λαιμό. Η αστυνομία, από την άλλη, η οποία έχει «κλείσει» όλους τους δρόμους παράλληλα με την πορεία των διαδηλωτών, δεν επέτρεπε επί ώρα στην κεφαλή της διαδήλωσης να προχωρήσει προς την περιοχή Ενβαλίντ, όπου είχε οριστεί να τερματίσει. Μέχρι στιγμής ανακοινώθηκαν 13 προσαγωγές, χωρίς φυσικά να διευκρινίζεται αν πρόκειται για τους κουκουλοφόρους ή τους διαδηλωτές, καθώς όλες τις τελευταίες ημέρες οι γαλλικές αρχές (αστυνομικές και δικαστικές) έχουν προχωρήσει σε σκλήρυνση της στάσης τους απέναντι στους διαμαρτυρόμενους εργαζόμενους με αποτέλεσμα να προσαγάγονται δεκάδες συνδικαλιστές δια ασήμαντο αφορμή, να κατηγορούνται συνήθως για αντίσταση κατά της αρχής, παρά το ότι η προσαγωγή έχει γίνει πχ από μυστικούς αστυνομικούς που δεν φαίνεται η ιδιότητά τους, και να καταδικάζονται ακόμη σε ολιγόμηνες ποινές φυλάκισης χωρίς αναστολή!

blessé-Paris

Ο υπουργός Εσωτερικών, πάντως, Μπερνάρ Καζνέβ ζήτησε, από το βήμα της γαλλικής βουλής, από τους διαδηλωτές «να μην ασκούν βία στους αστυνομικούς!» Διαδηλωτές, δημοσιογράφοι και συνδικάτα, από την άλλη, με αναρτήσεις τους από τη διαδήλωση υποστηρίζουν ότι η αστυνομία μεθοδικά και με χρήση ακραίας βίας προς τους διαδηλωτές, αξιοποιώντας ως πρόσχημα τη δράση κουκουλοφόρων, προσπαθεί επισταμένα να «κόψει» σε μικρά τμήματα τη διαδήλωση για να την διαλύσει τελικά.  Ο στόχος δεν επιτεύχθηκε και η κεφαλή της πορείας έφτασε μετά από περίπου δύο ώρες σκληρής και διαρκούς βίας στο σημείο όπου είχε ανακοινωθεί με τα πνεύματα να παραμένουν εξαιρετικά τεταμένα.

CRS

Ήδη από το πρωί της Τρίτης η αστυνομική διεύθυνση του Παρισιού είχε ανακοινώσει ότι «απαγορεύει» σε 130 άτομα να πλησιάσουν την πορεία της διαδήλωσης, χωρίς να διευκρινίζει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πρόκειται για άτομα που έχουν συλληφθεί να συμμετέχουν σε επεισόδια ή για κάτι άλλο.

dockers-LeHavre-arrivée

Οι απεργοί είχαν αρχίσει να φθάνουν στο Παρίσι νωρίς το μεσημέρι από πολλές άλλες γαλλικές πόλεις είτε με λεωφορεία είτε με τρένα, καθώς  υποχωρώντας στις πιέσεις του γαλλικού ΣΕΒ –MEDEF- αρκετές εταιρείες λεωφορείων είχαν αρνηθεί να μεταφέρουν διαδηλωτές στη γαλλική πρωτεύουσα. Διαδηλώσεις με μεγάλη συμμετοχή έγιναν νωρίτερα την Τρίτη και στις μικρότερες γαλλικές πόλεις ενώ μερίδα οδηγών ταξί αλλά και οδηγών λεωφορείων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αλλά και απεργοί άλλων κλάδων, από το πρωί της Τρίτης, εφάρμοσαν την κλασσική «επιχείρηση escargot» στους δρόμους γύρω από τη γαλλική πρωτεύουσα, κινούνταν δηλαδή με μικρή ταχύτητα από λωρίδα σε λωρίδα, με αποτέλεσμα να προκληθεί «έμφραγμα» σε όλους τους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους.

policier-manifestants

Αστυνομικοί μέλη της CGT που διαμαρτύρονται κατά της καταστολής στους διαδηλωτές

 

 

Βίντεο περίπου μίας ώρας της απεργιακής διαδήλωσης στο Παρίσι από το Russia Today

 

 
πηγη##Το Περιοδικο
 
ΑΝΑΠΟΔΑ

 

 

 

Ιουν. 10, 2016
 Ακόμη και να τεθεί εκτός νόμου η CGT ζητούν πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ
 
 
 Χάβρη, Μασσαλία, Ρεν, Ναντ, Τουλούζη, Παρίσι.
Διυλιστήρια, πυρηνικοί σταθμοί, μεταλλουργία, σιδηροδρομικοί, όλα τα μέσα μεταφοράς στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού, πιλότοι και προσωπικό της Air France.
Ο νέος εργασιακός νόμος, υπό την σκέπη του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, πυρπόλησε τους γαλλικούς δρόμους.
Κάπως έτσι, η Γαλλία πέρασε έναν Μάη που θύμισε άλλες εποχές και βαδίζει έναν Ιούνη που ουδείς ξέρει που θα καταλήξει.
Με τα μάτια της Ευρώπης στραμμένα πάνω τους, οι εργαζόμενοι της Γαλλίας επιμένουν, δίνουν μαθήματα και… συνεχίζουν να απεργούν.
Το Περιοδικό συνομιλεί με απεργούς-μέλη της CGT, και προσπαθεί να περιγράψει πώς ακριβώς κινητοποιούνται οι Γάλλοι.
Όλοι;
Όχι όλοι.
Oι απεργιακές κινητοποιήσεις διοργανώνονται από τέσσερα συνδικάτα, τα CGT, FO, FSU, Solidaires.
Κάθε ένα από τα προαναφερόμενα συνδικάτα είναι τριτοβάθμιο σωματείο και έχει, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, ιδεολογική «απόχρωση» και απόλυτη οργανωτική αυτονομία. Πχ η CGT είχε, πολύ περισσότερο στο παρελθόν, σχέσεις με το Γαλλικό ΚΚ, η FO (Force Ouvrière) με την τροτσκιστική Lutte Ouvrière, κ.ο.κ.
Το συνδικάτο Solidaires, τοποθετείται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος και έχει πιο έντονη παρουσία στο δημόσιο τομέα ενώ το FSU είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο στο δημόσιο τομέα εκπαίδευσης.
Υπάρχουν, όμως, και τα συνδικάτα που δεν απεργούν. CFDT, UNSA, CFTC: τρεις σημαντικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες, με την πρώτη να έχει, ως ένα βαθμό, «ιδεολογική» συγγένεια με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τη δεύτερη να εκπροσωπεί σημαντικό κομμάτι και δημοσίων υπαλλήλων, και την τρίτη να προέρχεται από τον λεγόμενο χριστιανοδημοκρατικό χώρο. Μάλιστα, η CFDT, που είναι, μαζί με την CGT, οι δύο μεγαλύτερες συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες της Γαλλίας, συμφωνεί με το περιβόητο άρθρο 2 του νέου εργασιακού νόμου.
Το άρθρο που συγκεντρώνει, σε μεγάλη βαθμό, την οργή των απεργών καθώς πρακτικά θέτει τις επιχειρησιακές συμβάσεις σε προτεραιότητα σε σχέση με τις κλαδικές και τις συλλογικές και περιθωριοποιεί τη δυνατότητα των συνδικαλιστικών εκπροσώπων ανά επιχείρηση να τις μπλοκάρουν κάνοντας «αμεσοδημοκρατικό άλμα» και θέτοντας τις συμβάσεις σε «δημοψήφισμα» εντός επιχείρησης με τρόπο που οι απεργοί θεωρούν ότι μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει τελικά εκβιαστικά και να οδηγεί τις ψηφοφορίες υπέρ των εργοδοτικών προτάσεων.
Η CFDT εκτιμά ότι με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται, αντίθετα, η ελεύθερη γνώμη των εργαζομένων και ότι το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί πρόοδο.
Opération Escargot και στις απεργίες Από την 1η Ιουνίου σε απεργία διαρκείας κάλεσε η CGT τους σιδηροδρομικούς. Οι σιδηροδρομικοί απεργούν με αιτήματα κυρίως κλαδικά με συμφωνία όλων των συνδικάτων.
Η CGT, από πλευράς της, έθεσε μεταξύ των αιτημάτων και ό,τι σχετίζεται με τον νέο εργασιακό νόμο.
Προφανώς η CFDT στον κλάδο δεν συναινεί.
Παρόλα αυτά οι απεργίες άρχισαν. Από την Πέμπτη 2 Ιουνίου αρχίζουν κινητοποιήσεις, είτε με την μορφή στάσεων εργασίας, είτε αποκλεισμών, είτε απεργίας, και στα μέσα μεταφοράς (RATP) στην περιοχή του Παρισιού (Ile de France). Στα αιτήματά τους περιλαμβάνεται η απόσυρση του εργασιακού νόμου. Αντίθετα, στα αιτήματα των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας που έχουν ανακοινώσει, καταρχήν, απεργία από Παρασκευή 3 Ιουνίου μέχρι την Κυριακή και πιθανότητα μετατροπής της σε επαναλαμβανόμενη, δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές στον εργασιακό νόμο αλλά σε κλαδικά ζητήματα (συνθήκες εργασίας, μισθολογικό κλπ).
Το ίδιο ισχύει και για τις ενώσεις των πιλότων.
Την Πέμπτη 2 Ιουνίου προχωρούν εκ νέου σε 24ωρη απεργία και οι λιμενεργάτες σε όλα τα μεγάλα λιμάνια της χώρας, οι οποίοι, κατά πλειοψηφία, πρόσκεινται στην CGT, με προοπτική «συνέχισης».
Σε επαναλαμβανόμενες απεργίες, με βασικό στόχο το νομοσχέδιο, κάλεσε, εκ νέου, η CGT και τους εργαζόμενους στα 19 πυρηνικά εργοστάσια της χώρας, αρχής γενομένης από τα τέλη της εβδομάδας, έναν κλάδο που επίσης προνομιακά επηρεάζει την κατάσταση.
Τα διυλιστήρια από την άλλη, στην πλειοψηφία τους, υπολειτουργούν μετά τις επεμβάσεις της αστυνομίας την περασμένη εβδομάδα και έχουν επίσης εξαγγείλει ότι θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις ποικιλοτρόπως.
 Είτε με κλαδικά αιτήματα είτε με στόχο τον νόμο, ο ένας μετά τον άλλο εργασιακό κλάδο μπαίνει σε «χορό κινητοποιήσεων», βγαίνει και επανέρχεται, με τρόπο που μιμείται το πώς παρακωλύουν την κυκλοφορία οι Γάλλοι οδηγοί φορτηγών όταν κινητοποιούνται: με τις λεγόμενες «επιχειρήσεις σαλιγκάρι» (opérations escargot), δηλαδή χωρίς να σταματούν πουθενά, χωρίς να «κλείνουν» κάποιο δρόμο, αλλά κινούμενοι με ταχύτητα χελώνας σε όλες τις μεγάλες αρτηρίες.
Πετυχαίνουν πάντα να σταματήσουν τελικά πλήρως την κυκλοφορία. Κάτι ανάλογο κάνουν τα συνδικάτα που συμμετέχουν στις απεργίες τους τελευταίους δύο μήνες. «Στόχος εξαρχής ήταν», λέει στο Περιοδικό, ο Πατρίς, συνδικαλιστής της CGT στους λιμενεργάτες της Μασσαλίας, «να υπάρχει διαρκής κινητοποίηση χωρίς να εξαντληθεί κανείς.
Να υπάρχει διαρκής πίεση προς την κυβέρνηση εναλλάσσοντας μορφές (αποκλεισμός, στάση εργασίας, απεργία), ανά κλάδο και ανά περιοχή, έτσι ώστε μην υποχρεωθεί κανένας απεργός υπό το βάρος της έλλειψης του μεροκάματου να υποχωρήσει. Και ταυτόχρονα, να υπάρχει χρόνος για ενημέρωση, για γενικές συνελεύσεις, διαρκώς, ώστε σταδιακά να μπουν και άλλοι κλάδοι στην απεργία».
Όπως και να έχει, ο τρόπος αυτός έχει καταφέρει η χώρα να βρίσκεται σε κλοιό απεργιών διαρκώς κλιμακούμενων περισσότερο από δύο μήνες. Απώτερος στόχος η 14η Ιουνίου. Ημέρα που το νομοσχέδιο τίθεται προς ψήφιση στην Γερουσία πριν έλθει για τελική ψήφιση στη Βουλή.
Ημέρα που τα συνδικάτα έχουν κηρύξει μέρα πανεθνικής κινητοποίησης. Ημέρα που απέχει μακρύ και δύσκολο «συνδικαλιστικό χρόνο».
Χάβρη: Ένα παράδειγμα συντονισμού «Ο νέος εργασιακός νόμος αφορά τους πάντες: αφορά εμάς που δουλεύουμε, τους νέους που ψάχνουν για δουλειά, τους φοιτητές που θα είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι, τους μαθητές που οι γονείς τους επίσης συνθλίβονται.
Και έτσι οργανώσαμε τις απεργίες: όλοι μαζί» λέει στο Περιοδικό η Μανουέλα, στέλεχος της CGT στη Χάβρη η οποία συμμετέχει με εκπροσώπους του συνδικάτου από άλλους κλάδους στην «διασυνδικαλιστική» που έχει στηθεί. Με συνελεύσεις μία φορά την εβδομάδα, και αν υπάρχει ανάγκη περισσότερες, οι εργαζόμενοι από κάθε κλάδο, από κάθε συνδικάτο, συντονίζουν τις κινήσεις τους.
Ποιος θα κάνει απεργία, ποιος στάση εργασίας, ποιος θα στηρίξει ποιόν, σε ποιους άλλους κλάδους θα γίνουν συνελεύσεις, πότε θα σταματήσει ο ένας για να αρχίσει ο άλλος. Στην επιτροπή συμμετέχουν και εκπρόσωποι φοιτητών, μαθητών κλπ.
Το αποτέλεσμα είναι ότι στο λιμάνι της Χάβρης από όπου γίνεται το 40% των εισαγωγών πετρελαίου της Γαλλίας, όπου υπάρχουν διυλιστήρια και λιμενεργάτες, η κινητοποίηση είναι διαρκής και κλιμακούμενη.
Η αστυνομία όχι μόνο δεν επενέβη αλλά ήταν περισσότερο από «διακριτική» σε όλες τις μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει.
«Οι λιμενεργάτες εδώ είναι πολλοί και έχουν πείρα από διαδηλώσεις» αστειεύεται η Μανουέλα. «Μελανό σημείο», εκτιμά, η μικρή συμμετοχή, μέχρι στιγμής, του δημοσίου τομέα (σε όλη τη χώρα) ο οποίος δεν θίγεται άμεσα από το εργασιακό νομοσχέδιο.
Απειλές, αμηχανία, καταστολή και ολομέτωπος μηντιακός πόλεμος «Είμαι σχεδόν 40 χρόνια ενεργός συνδικαλιστής και την καταστολή που έχουμε βιώσει αυτούς τους μήνες δεν την έχω ξαναζήσει ποτέ» λέει στο Περιοδικό ο Ζαν Αλμπέρτ, συντονιστής της CGT στη βιομηχανική περιοχή του Μπομπινί. Συλλήψεις συνδικαλιστών για παρακώλυση συγκοινωνιών ή διατάραξη της τάξης, ευθείες επιθέσεις των ανδρών των γαλλικών ΜΑΤ κατά μαθητών, φοιτητών και τις τελευταίες εβδομάδες κατά των απεργών με βροχή δακρυγόνων, προσαγωγές διαδηλωτών την ώρα που βγαίνουν από τους σταθμούς του μετρό, απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε μέλη αντιφασιστικών οργανώσεων, αδικαιολόγητη άσκηση βίας σε κάθε μορφή.
«Η εφαρμογή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης έχει λύσει τα χέρια της κυβέρνησης» σημειώνει τονίζοντας ότι υπάρχει μια «ευθεία γραμμή» του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και του εργασιακού νόμου.
«Δεν μοιάζει καν με το ’68. Η καταστολή είναι τόσο σκληρή που μοιάζει με την εποχή του πολέμου της Αλγερίας» λέει και τονίζει ότι όσο εντείνεται τόσο αυξάνεται η συμμετοχή του κόσμου και η υποστήριξη. Θα μπορούσαν να υπάρξουν θύματα;
Ήδη ένας φοιτητής στην Ρεν έχασε το μάτι του. Δεκάδες διαδηλωτές έχουν νοσηλευτεί με αναπνευστικά προβλήματα ή σπασμένα κεφάλια, άκρα κλπ.
«Καλό θα ήταν να μην υπάρξει κανένα θύμα» αλλά αυτό «δεν εξαρτάται από τους απεργούς» τονίζει.  
Και επισημαίνει ότι τις τελευταίες εβδομάδες ξεδιπλώνεται ένας σκληρός ανελέητος πόλεμος από συγκεκριμένα ΜΜΕ κατά της CGT. Κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η Le Monde ή η Figaro, στήνουν «πολεμικό σκηνικό».
«Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;
Η CGT; Ποιος ελέγχει τους δρόμους;
Πως επιτρέπεται να πλήττεται έτσι η εικόνα και η οικονομία της χώρας; Να τίθενται ζητήματα ασφάλειας;» Οι απαντήσεις είναι καρμπόν:
Η CGT «τραβά το σχοινί» γιατί είναι μονόδρομος για να επιβιώσει καθώς «σβήνει» συνδικαλιστικά. «Μα δεν εκπροσωπεί κανέναν: μόνο το 3% των μισθωτών είναι συνδικαλισμένοι σε αυτήν» και μόλις σχεδόν το 11% των Γάλλων εργαζομένων συνολικά, ωρύονται ΜΜΕ, βουλευτές των Ρεπουμπλικάνων του Ν. Σαρκοζί, η δεξιά πτέρυγα των Σοσιαλιστών, το Εθνικό Μέτωπο. Αποστομωτική η απάντηση της Libération την 1η Ιουνίου:
Τα κόμματα που σήμερα κατακεραυνώνουν την CGT επικαλούμενα τον αριθμό των μελών της, αν εφαρμόσουν την ίδια ακριβώς λογική στον εαυτό τους (δηλαδή να μετρήσουν μόνο τον αριθμό των μελών και όχι των ψηφοφόρων τους) θα έπρεπε να έχουν τα εξής ποσοστά: 0,18% το Εθνικό Μέτωπο, 0,25% οι Σοσιαλιστές και 0,53% οι Ρεπουμπλικάνοι. Με την λογική αυτή εκφράζουν λιγότερο από το 1% των ψηφοφόρων.
Η CGT μόνη της έχει περισσότερα μέλη από όσα όλα τα κόμματα που της επιτίθενται σήμερα μαζί, σχολίαζε ο γενικός της γραμματέας Φιλίπ Μαρτίνεζ, και οι αριθμοί τον δικαιώνουν. Πόσο μάλλον οι εκλογές που έγιναν ανά κλάδο το 2013 όπου συνολικά, η CGT συγκέντρωσε το 30,62%. «Είναι τρομοκράτες!!» Η προσπάθεια διαμόρφωσης κλίματος, όμως, δεν σταματά εδώ. Βουλευτές των Ρεπουμπλικάνων και editorials συγκροτημάτων ΜΜΕ έχουν κάνει ένα βήμα παραπέρα: ζητούν να τεθεί εκτός νόμου η CGT σχεδόν ως «τρομοκρατική» οργάνωση. Το επιχείρημα το διατύπωσε ανοιχτά ο πρόεδρος του γαλλικού ΣΕΒ (MEDEF) Πιερ Γκατάζ, ο οποίος υποστήριξε ότι η CGT «συμπεριφέρονται σαν τρομοκράτες, σαν κακοποιοί».
Να «μαζέψουν» κάπως την κατάσταση, προκειμένου να υπάρξει ολική ρήξη, αποπειράθηκαν κυβερνητικά στελέχη αλλά και στελέχη του έτερου συνδικάτου της CFDT, λέγοντας ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα.
Ο Γκατάζ, όμως, επέμεινε: «Και να μην είναι τρομοκράτες, είναι κακοποιοί και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν».
Και «τράβηξε από το αυτί» της κυβέρνηση Ολάντ. 15νθήμερο αντοχής Για τους Γάλλους απεργούς οι μέρες που έρχονται «έχουν περισσότερες από 24 ώρες». Η κυβέρνηση διαμηνύει ότι δεν θα υποχωρήσει.
Παρόλα αυτά, στην αριστερή πτέρυγα των Σοσιαλιστών οι διεργασίες είναι μαραθώνιες. Πιέζουν για «βελτιώσεις» στο άρθρο 2, έχουν επαφές με ορισμένους συνδικαλιστές, ζητούν από τον Ολάντ «λίγα βήματα πίσω για να μην ξεφύγει η κατάσταση».
Μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι αρνητική. Όμως, την 1η Ιουνίου, η κυβέρνηση «τυχαία» ανακοίνωσε μισθολογικές αυξήσεις, από το 2017, σε καθηγητές και σιδηροδρομικούς, επιδιώκοντας διάσπαση του απεργιακού μετώπου.
Οι πολιτικοί κραδασμοί είναι τεράστιοι. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα βυθίζεται δημοσκοπικά και διχάζεται εσωτερικά.
Οι Ρεπουμπλικάνοι του Σαρκοζί δεν ψήφισαν τον νόμο γιατί δεν ήταν «αρκετά τολμηρός» και αγκαλιάζουν ακόμη περισσότερο το γαλλικό κεφάλαιο, ζητώντας επιπλέον καταστολή. Το Μέτωπο της Αριστεράς και το Γαλλικό ΚΚ στηρίζουν τις κινητοποιήσεις, καταψήφισαν τον νόμο και κατέθεσαν πρόταση μομφής που δεν πέρασε.
Σε πολύ δύσκολη θέση το Εθνικό Μέτωπο με την Μαρίν Λε Πεν να καταδικάζει τον νόμο γιατί «είναι εντολή Βρυξελλών» και να σιωπά εκκωφαντικά ως προς τις κινητοποιήσεις: το εκλογικό της ακροατήριο είναι στις εργατοσυνοικίες, ακόμη και στους αποκλεισμούς, το διακύβευμα μεγάλο.
Τη «βρώμικη δουλειά» κάνουν τα μεσαία στελέχη του Εθνικού Μετώπου ζητώντας περισσότερη καταστολή γιατί απειλείται η «εθνική ασφάλεια» και τιμωρία για όσους «σπιλώνουν την Γαλλία στα μάτια όλου του κόσμου ενόψει Euro». Αρκετά συνδικαλιστικά στελέχη θεωρούν ότι στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση θα κάνει μικρές παραχωρήσεις αλλά δεν θα πάρει πίσω το νόμο ως αντίληψη, όπως έγινε με το Συμβόλαιο Πρώτης Απασχόλησης (CPE), κάτι που αποτελεί το μοναδικό αίτημα της CGT, καταρχήν, αλλά και της πλειοψηφίας των άλλων συνδικάτων που απεργούν. Εκτιμούν ότι σε εξέλιξη βρίσκεται, σε αναλογία, η τελική φάση μετατροπής του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε τύπου Εργατικό Κόμμα Βρετανίας υπό τον Τόνυ Μπλερ και ότι αυτό «δεν έχει γυρισμό».
Άρα, απομένει μόνο ο δρόμος και οι κινητοποιήσεις και ό,τι αυτό φέρει και συνεπάγεται. «Φυσικά μας αρέσει η μπάλα και θέλουμε να δούμε το Euro.
Αλλά εδώ παίζεται η ζωή μας.
Αυτό νομίζουμε το καταλαβαίνουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στην Ευρώπη.
Και εσείς στην Ελλάδα.
Έτσι δεν είναι;»
 
ΑΝΑΠΟΔΑ   
Ιουν. 10, 2016
απο το προφιλ της Maria Denaxa ·

Η εικόνα της χώρας σήμερα μέσα απο φωτογραφίες, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει το ‪#‎Εuro2016‬...

Ο Ολαντ τρέχει τώρα να τα "μαζέψει" βάζοντας την υπουργό εργασίας Ελ Κομρί να διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση, ότι "είναι έτοιμη να δεχθεί τον επικεφαλής του συνδικάτου CGT για έναν νέο γύρο διαπραγματεύσεων."

Την ίδια στιγμή η δήμαρχος του Παρισιού, υποσχέθηκε ότι τα σκουπίδια στην γαλλική πρωτεύουσα θα μαζευτούν εδώ και τώρα! Το θέμα είναι που θα τα πάει μιας και οι χωματερές τελούν υπο κατάληψη;

Στην περιπτωση που ο Ολαντ, ο οποίος επιθυμεί να καταλύσει τα εργατικά δικαιώματα, αλλά είπε όχι στο να μπεί πλαφόν στους τρελούς μισθούς των προέδρων επιχειρήσεων, αποτύχει στην νέα προσέγγιση με τους εκπροσώπους των συνδικάτων, τότε όπως λένε απο το προεδρικό μέγαρο, θα χρησιμοποιήσει το όπλο της επιστράτευσης.

"Θα υπάρξει μεγαλύτερη αντίσταση, αν γίνει επιστράτευση" ήταν η άμεση απάντηση του συνδικάτου GCT!

Υ.Γ. Κυβέρνηση, διοργανωτές και ΜΜΕ ωρύονται που αμαυρώθηκε η εικόνα του #Εuro2016, που έχει σπόνσορες πολυεθνικές, οι οποίες έχουν λομπίστες στις Βρυξέλλες και υπαγορεύουν νέους εργασιακούς, συνταξιοδοτικούς νόμους κι όχι μόνο!

"Κιχ" για τον εργασιακό Αρμαγεδώνα.
Φωνές κι απόγνωση μόνο για το "θέαμα"

Φωτος => Τα βουνά απο τα σκουπίδια στο Παρίσι που αρκετά γαλλικά ΜΜΕ, επιχειρούν να κρύψουν κάτω απο το χαλί της αθλητικής διοργάνωσης, όπως και τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους.

 
Φωτογραφία της Maria Denaxa.
Φωτογραφία της Maria Denaxa.
Φωτογραφία της Maria Denaxa.
Φωτογραφία της Maria Denaxa.
Φωτογραφία της Maria Denaxa.
+3
 
ΑΝΑΠΟΔΑ
Ιουν. 2, 2016

 

Mà, Abbiamo discusso stamattina in un bar, coi miei amici. Cerchiamo un modo per reagire a ciò che succede a tutti noi in questo momento. Lo stato di emergenza, rinnovato per la terza volta in seguito agli attentati e in virtù del quale è stato vietato a delle persone di recarsi alle manifestazioni. Banditi da […]

via Un caffè. Lettera dei giovani insorti francesi ai genitori — O capitano! Mio capitano!…

Mαμά,

Συζητήσαμε σήμερα το πρωί σε ένα μπαρ, με τους φίλους μου. Ψάχνουμε ένα τρόπο για να αντιδράσουμε σε αυτό που συμβαίνει σε όλους μας αυτή την στιγμή. Την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που ανανεώθηκε για τρίτη φορά ύστερα από τις επιθέσεις και εξ αιτίας της οποίας απαγορεύτηκε στους ανθρώπους να προσέρχονται στις διαδηλώσεις. Εκδιωγμένοι από ολόκληρες συνοικίες. Τους απαγορεύεται να ειπούν πως δεν συμφωνούν, το φαντάζεσαι?  Και η Ευρωπαϊκή Ένωση λέει επίσης πως είναι παράνομο να το κάνουν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση… Θυμάσαι τα περί του Δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα [το 2005 για την επικύρωση του ευρωπαϊκού συντάγματος ]? Ήταν μόλις λίγο νωρίτερα από  τα  18 μου χρόνια, εάν είχα μπορέσει να ψηφίσω θα έλεγα Όχι, NO! όπως η πλειοψηφία αυτών που ψήφισαν. Εκείνη την στιγμή σκεφτόμουν πραγματικά πως η ψήφος στο Όχι κάτι θα είχε αλλάξει. Και μετά, ένα χρόνο αργότερα, αυτό το ίδιο σύνταγμα πέρασε, παρά το Όχι. Πως θέλεις να πιστέψω στην ψήφο όταν λαμβάνω την εκλογική μου ταυτότητα το 2005?

det_gallia

Σήμερα, ξέρεις πολύ καλά πως πλέον δεν ψηφίζουμε, πως τους απεχθανόμαστε, εγώ και οι φίλοι μου, αυτούς τους πολιτικούς. Στην αρχή σε ενοχλούσε μα νομίζω πως τελικά συνήθισες στην ιδέα. Ξέρεις όμως, παρ’ όλα αυτά, πως βρισκόμαστε σε όλες τις πορείες.

Μερικές φορές ανησυχείς διότι διαβάζεις στο internet πως υπήρξαν “συγκρούσεις”, πως η πορεία “εκφυλίστηκε”, και γενικότερα πως αυτό συνέβη εξ αιτίας των “black-bloc”. Πρόκειται για λέξεις που κάνουν εντύπωση. Μα μητέρα, εάν έλεγαν πως “ ο Baupin [αντιπρόεδρος της εθνικής Συνέλευσης που υποχρεώθηκε να παραιτηθεί εξ αιτίας ενός σεξουαλικού σκανδάλου ] βάζει χέρι στις κούκλες” ή “ο Valls διώχνει τους σκατοάραβες”, θα αντιλαμβανόσουν πως υπάρχει ένα πρόβλημα στο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται. Υπάρχουν όροι που δεν είναι αθώοι. Σε κάθε λέξη που επιλέγεται, στα λόγια των πολιτικών, στις διηγήσεις των media, αντιστοιχεί μια όψη του κόσμου. Για τις γυναίκες και τους ξένους το αντιλαμβάνεσαι και θυμώνεις. Για τους λεγόμενους “σπαζοβιτρίνες” θα έπρεπε να γίνεται το ίδιο. Θα έπρεπε να λέγεται τις σπάζουν. Σπάζουν τράπεζες, σπάζουν διαφημίσεις, σπάζουν εμπορικά κέντρα. Σπάζουν έναν κόσμο αηδιαστικό, Μαμά, μέσα στον οποίον οι γυναίκες αποκαλούνται κούκλες και τις βάζουν χέρι, μέσα στον οποίον οι άραβες είναι σκατοάραβες και τους κλείνουν πίσω από τα συρματοπλέγματα και μέσα στον οποίον οι  “θεματοφύλακες της τάξης” δεν υπερασπίζονται τον λαό αλλά τις τράπεζες, τα μεγάλα μαγαζιά, τις εξευτελιστικές διαφημίσεις, τις αποθήκες με ρυπογόνα καύσιμα.

 

Εμείς εκφράζουμε την άρνηση μας να συνεχίσουμε να ζούμε με αυτό τον τρόπο, αρνούμαστε να βλέπουμε το μέλλον μας, εκείνο των παιδιών μας, των γονιών μας, των αδελφών μας, κλπ, να έχει καταστεί μια μορφή οικονομικής σκλαβιάς.  Η αλαζονεία την οποία δοκιμάζει η κυβέρνηση διαμέσου της κατάστασης εξαίρεσης μας σπρώχνει στην αγανάκτηση, στη εξέγερση, στην σύγκρουση με την αστυνομία κάποιες φορές. Ετυμολογικά  émeute [scontro/riot, σύγκρουση/] σημαίνει λαϊκό συναίσθημα. Δεν υπάρχουν black-bloc μα άτομα σαν κι εσένα, που αποφασίζουν με τον τρόπο τους να πάρουν στα χέρια τους το μέλλον.

Προύχοντες δημοκρατικοί, προύχοντες της οικονομίας και του χρήματος, προύχοντες πολιτικοί: ο κόσμος τους δεν θα είναι ποτέ ο δικός μας. Γιατί προσπαθούν δίχως ανακωχή να μας τον επιβάλλουν? Μιλούν για τις αξίες της δημοκρατίας και της ρεπούμπλικας, δεν σέβονται ούτε τους δικούς τους νόμους και ζητούν από εμάς να τους σεβαστούμε? Είναι ένας αγώνας για να διατηρήσουν τα προνόμια τους, το σύστημα τους, τον έλεγχο που έχουν επί του κόσμου. Καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό για το κέρδος κάποιων, καταστρέφουν τα οικοσυστήματα όπου κι αν έχουν επιβάλλει τους νόμους τους, φυλακίζουν, κακομεταχειρίζονται αυτούς που δεν συμφωνούν μαζί τους.  Και μας μιλούν για δημοκρατία? Αφήνουν τους ανθρώπους να ψοφήσουν την ώρα που αποδρούν απ’ τους πολέμους. Ας είμαστε τίμιοι, ο κόσμος τους είναι σάπιος. Για να εξαναγκάσουν τους νόμους ξεθάβουν όλο το νομοθετικό τους οπλοστάσιο, που έχει αποφασιστεί μεταξύ προυχόντων. Αυτοί υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους, εμείς τα δικά μας.

france1-586x330

Mamma σε διαβεβαιώνω πως καμία διαδήλωση δεν έχει “εκφυλιστεί”; διότι αυτό θα σήμαινε πως ξαφνικά θα έχει πάρει μιαν άλλη κατεύθυνση σχετικά με εκείνη για την οποίαν προέκυψε. Οι διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών καλέστηκαν διότι η αδιαφορία είναι ανυπόφορη, γιατί έχουμε αγανακτήσει, είμαστε θυμωμένοι, σοκαρισμένοι; διότι αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για εμάς μα θέλουμε ωστόσο μια θέση στον ήλιο, και πάνω απ’ όλα εάν για να την έχουμε χρειάζεται να βγάλουμε από τον δρόμο μας διαφημιστικές πινακίδες, τράπεζες και μπάτσους.

Οι διαδηλώσεις αναδύθηκαν διότι ζούμε ήδη με έναν άλλο τρόπο, γιατί πιστεύουμε πως δεν υπάρχει ανάγκη αρχηγών για να προχωρά η ζωή, διότι πιστεύουμε πως όλοι είναι ικανοί να συζητήσουν, να εκφράσουν τα συναισθήματα  και τις απόψεις τους, πως εάν κάποιος δώσει προσοχή στην γη και τους αγρούς γίνεται καλύτερος, διότι πιστεύουμε πως με λιγότερα χρήματα γινόμαστε εξυπνότεροι, διότι πιστεύουμε πως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ζει κανείς. Αναπτύσσουμε άλλους τρόπους με τους οποίους ζούμε, κάθε ημέρα, με οριζόντιο τρόπο. Οι ανησυχίες μας είναι κοινωνικές, οικολογικές, οικονομικές και πολιτικές.

ImageHandler

Μαμά, μην ανησυχείς όταν βλέπεις στον δρόμο που περνάμε σπασμένες βιτρίνες. Είναι μόνο βιτρίνες, δεν έχουν νευρικές απολήξεις. Ξέρεις πολύ καλά, όμως, αυτά που κρύβουν: χρήματα, αλυσίδες, απειλές, τα συμφέροντα των μεγάλων. Ξέρεις πως όταν περνούν αυτοί, αντιθέτως, είναι τα μάτια που σπάζονται, τα σώματα που ανοίγουν, οι αγκώνες σπασμένοι, τα πόδια ακρωτηριασμένα, κλπ.  Στις 28 απριλίου, μέσα μόνο σε μια μέρα, σε έξι πόλεις, είχαμε πάνω από 200 τραυματίες μεταξύ των δικών μας. Δεν είχαν την θωράκιση, τις πανοπλίες των αστυνομικών των ΜΑΤ και των άλλων δυνάμεων που διατηρούν την τάξη. Υπήρξαν πάνω από 1.300 προσαγωγές από την αστυνομία μέσα σε δυο μήνες, κάποιοι μάλιστα κατηγορήθηκαν για θεληματική προσπάθεια ανθρωποκτονίας, μιλούν για οργανωμένες ομάδες, ένοπλες συμμορίες και άλλα πολλά που τα προσπερνώ. Πάλι μεγάλα λόγια, για να προκαλέσουν φόβο, για να ποινικοποιήσουν μιαν πολιτική εξέγερση… Λόγια που κάνουν την πλάτη ν’ ανατριχιάζει, κατηγορίες δίχως νόημα που οδηγούν ανθρώπους στην φυλακή.

Μάνα, το ξέρω πως η “βία” σε κάνει να μη νιώθεις καλά. Δεν χρειάζεται να σπάσεις ένα bancomat για να είμαστε από την ίδια πλευρά. Μαμά, την επόμενη φορά που θα είσαι σε μια πορεία, μπορείς να προστατέψεις αυτούς που έχουν άλλα εργαλεία αγώνα σε σχέση με τα δικά σου. Την επόμενη φορά που θα ακούσεις την τηλεόραση ή θα διαβάσεις την εφημερίδα, να θυμηθείς πως υπάρχουν λέξεις που χρησιμοποιούνται με συγκεκριμένο σχεδιασμό, και δεν πρέπει να ξεγελαστείς.

riot-police-735x400

Ξέρεις, μια μέρα πήγαμε σε ένα bar. Ήταν εκεί αναρχικοί, τοπικοί διαχειριστές, μέλη οικολογικών κομμάτων, αυτόνομοι, μαοϊκοί. Όλοι γνωρίζονταν, εξ όψεως τουλάχιστον. Και μιλήσαμε. Όλοι μαζί. Σίγουρα, υπήρξαν στιγμές που οι τόνοι υψώθηκαν. Μα αντί να φύγουμε βαρώντας πίσω μας την πόρτα, ένας από εμάς σηκώθηκε για να φέρει σε όλους να πιουν, διότι η κουβέντα έπρεπε να συνεχιστεί . Αποδεχόμενοι και αναγνωρίζοντας τα εργαλεία του αγώνα των άλλων, κι ας μην έχουμε όλοι τα ίδια, θα ήταν άσχημο να στερηθούμε ακόμη και την ελάχιστη πιθανότητα να αγωνιστούμε δίπλα δίπλα. Ο κόσμος θα έπρεπε να είναι ένα απέραντο τεράστιο bar. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και να δουλέψουμε μαζί. Κι ας μη συμφωνούμε στις ίδιες αναλύσεις και στους ίδιους στόχους.

Σήμερα, εδώ, τώρα ποιος μπορεί να ανεχθεί και να υπομένει πως σε μια χώρα που παρουσιάζεται σαν μια δημοκρατία μοντέλο (δεν ζητούσαμε τόσα πολλά!), κάτω από μια κυβέρνηση που ονομάζεται σοσιαλιστική (βλέπεις, η χρήση των λέξεων…), για τέταρτη φορά γίνεται προσφυγή  – και για 45η από το 1988 – σε αυτό το περίφημο άρθρο 49.3 που επιτρέπει να περάσουμε επάνω από οποιαδήποτε ιδέα διαβούλευσης, ακρόασης, λαϊκής αντιπροσώπευσης? Ποιος μπορεί να υπομένει πως στα σύνορα μας χιλιάδες άνθρωποι να πεθαίνουν δίχως να μπορούν να προχωρήσουν, και πως στην πρωτεύουσα γίνεται δυνατή η απαγόρευση μετακινήσεων σε αυτούς που δεν συμφωνούν με την κυβέρνηση? Βλέπεις είναι το ίδιο πράγμα. Στο όνομα τίνος πράγματος όλα αυτά  τα κινήματα και οι μετακινήσεις απαγορεύονται?

epa05312539 Masked protesters clash with riot police during a demonstration against the French government's labor reform in Paris, France, 17 May 2016. Students and workers gathered as part of wide-spread protests against the French government's labor
 reform project. EPA/JEREMY LEMPIN

Σήμερα αντιπαλεύουμε αυτό τον κόσμο και φαίνεται περίπλοκο να βρεθεί συμβιβασμός. Ο κοινωνικός διάλογος που προωθούν δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, βασίζεται μόνο στους κανόνες τους. Να σταματήσουν με τα ψέμματα τους, την πλεονεξία τους, τις παρενοχλήσεις τους, και να σταματήσουν να υποβάλλουν να καταπιέζουν και να καταστέλλουν τους λαούς με τον πόλεμο, να επιβάλλουν την δική τους άποψη με τόση αλαζονεία . Οι υπερβολές τους μας προκαλούν εμετό. Μας σπρώχνουν σιγά σιγά προς μια κατάσταση αυταρχική, δεν είναι ανεκτό. Δεν θέλουμε πλέον τον κόσμο τους, δεν θέλουμε πια να ζούμε ή να επιβιώνουμε σύμφωνα με τους κανόνες τους. Μας προκαλεί έκπληξη το πείσμα τους.

Μαμά, μίλα με τους συναδέλφους σου. Δες με το συνδικάτο σου, κι ας πήρες την ταυτότητα μόνο για λόγους αρχής, και πριν πολύ καιρό. Ξαναγύρνα να διαδηλώνεις, κι ας διάβασες κάπου πως ήταν βίαιες: έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε πως είσαι μαζί μας. Ψάξε τις ειδήσεις αλλού, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες οπτικές. Ρώτα με αν θες, θα μπορέσω να σου εξηγήσω αυτό που ζούμε κι αυτό που αγαπάμε. Και για τι πολεμάμε. Και μετά,  εξουσιοδότησε και τον εαυτό σου για όλο εκείνο που θα μπορούσες να κάνεις και σε αντιπροσωπεύει, που σου αντιστοιχεί. Ξέρουμε πως το να διαδηλώνουμε δεν φτάνει. Πως πρέπει να μαχόμαστε με χίλιους τρόπους, ο καθένας μπορεί να ανακαλύψει, να εφεύρει τους δικούς του.

Μητέρα, σε αφήνω, σε λίγο είναι η ώρα της διαδήλωσης και δικαίως, πάω να δω μήπως είναι η ευκαιρία να στείλω κανένα μήνυμα…. Ναι θα φορέσω παπούτσια γυμναστικής και μια μαύρη αθλητική μπλούζα με κουκούλα, να θυμάσαι όμως πως δεν είναι για να σε φοβίσω, είναι για να προστατευτώ… Εάν βλέπεις αθλητικά παπούτσια και μια μαύρη μπλούζα με κουκούλα να περνά τρέχοντας, είμαστε ίσως εγώ ή οι φίλοι μου, μην φοβάσαι. Θ α τα πούμε αργότερα (εάν έχουμε αρκετή βενζίνη)…

Ένας/Μια από τις/τους εξεγερμένους

Μετάφραση σε επιμέλεια της σύνταξης του InfoAut. Το κείμενο εμφανίστηκε αρχικά στο www.paris-luttes.info

πηγη##Hit&Run

ΑΝΑΠΟΔΑ

 

Μαϊ. 27, 2016

 

Βράζει η Γαλλία για τις
 εργασιακές αλλαγές

Αγριεύει το απεργιακό μέτωπο στη Γαλλία, μπροστά στην αδιαλλαξία της γαλλικής κυβέρνησης να αποσύρει ή να επανεξετάσει, όπως ζητούν ορισμένα συνδικάτα, την αμφιλεγόμενη εργασιακή μεταρρύθμιση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας της Realnews, Μαρίας Δεναξά.

Στον ξεσηκωμό των εργαζομένων πρωτοστατεί η συνδικαλιστική οργάνωση CGT, που έχει καταφέρει μια άνευ προηγουμένου κινητοποίηση, σε πάρα πολλούς επαγγελματικούς κλάδους, με αποτέλεσμα τα τελευταία 24ωρα, η χώρα να έχει παραλύσει.

Σήμερα Πέμπτη αναμένονται και νέες ογκώδεις διαδηλώσεις, σε ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια. Εκτός από την έλλειψη βενζίνης και τις ατελείωτες ουρές, σε όσα πρατήρια υγρών καυσίμων έχουν απομείνει ανοιχτά - στο Παρίσι το 40% των πρατηρίων, δηλαδή, περισσότερα από 4000 έχουν κλείσει- η Γαλλία τώρα, απειλείται και από διακοπές στην ηλεκτροδότηση.

Στο κάλεσμα των συνδικάτων CGT-FO, για δυναμική απάντηση στη γαλλική κυβέρνηση, ανταποκρίθηκαν οι εργαζόμενοι 19 πυρηνικών ηλεκτροπαραγωγών σταθμών. Ωστόσο ειδικοί υποστηρίζουν, πως δεν θα προκληθούν εκτεταμένες διακοπές στην ηλεκτροδότηση, καθώς νόμος επιβάλλει να υπάρχει προσωπικό ασφαλείας στους πυρηνικούς σταθμούς.

Σε μια προσπάθεια αποσυμφόρησης της κατάστασης, τουλάχιστον σε ότι αφορά την έλλειψη καυσίμων που έχει αποφέρει πλήγμα στην οικονομία της χώρας κι έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει χρήση των στρατηγικών αποθεμάτων της, ο πρωθυπουργός Βαλς έδωσε εντολή στην αστυνομία, άρσης του αποκλεισμού των διυλιστηρίων.

Τις προηγούμενες μέρες, έγιναν δυναμικές επεμβάσεις της αστυνομίας σε 2 από τις 8 πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, που λειτουργούν στην χώρα, γεγονός που έριξε λάδι στην φωτιά της σκληρής αντιπαράθεσης κυβέρνησης - συνδικάτων.

Τα συνδικάτα, που σχεδιάζουν οι κινητοποιήσεις τους να συνεχιστούν και τις επόμενες εβδομάδες με στόχο να πλήξουν την αθλητική διοργάνωση του ΕURO 2016, έχουν εκδώσει απεργιακό δελτίο, που έχει ως εξής:

-Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις συνδικαλιστών από τον χώρο του βιβλίου και των εκδόσεων, που χθες το βράδυ εμπόδισαν την εκτύπωση και κυκλοφορία των εφημερίδων της Πέμπτης.

-Απεργία έως την Παρασκευή των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους, με αποτέλεσμα να εκτελούν δρομολόγια 4 στα 5 τρένα υψηλής ταχύτητας και τρένα του περιφερειακού.

-Κινητοποιήσεις στα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας. 70 πλοία δεν μπόρεσαν να αγκυροβολήσουν στα λιμάνια της Χάβρης, Νάντης, Ρουέν, Ντανγκέρκ. Στην Μασσαλία 29 εμπορικά πλοία, που μεταφέρουν υγρά καύσιμα, βρίσκονται στην αναμονή και δεν μπορούν να αράξουν.

-Μπλόκα στον τερματικό σταθμό της βιομηχανικής ζώνης του λιμανιού της Χάβρης, που εφοδιάζει μεταξύ άλλων τα αεροδρόμια του Παρισιού Σαρλ Ντε Γκολ και Ρουασί με καύσιμα. Τα δυο αεροδρόμια έχουν κηροζίνη για 30 μέρες ακόμη.

-Απεργία διαρκείας, από τις 2 Ιουνίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς του Παρισιού.

-Κινητοποιήσεις 3 και 5 Ιουνίου του προσωπικού στα αεροδρόμια όλης της χώρας

-Κάλεσμα για νέες διαδηλώσεις στις 14 Ιουνίου

Μέσα σ’ αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η έλλειψη βενζίνης οδήγησε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως μεταφορικές, να θέσουν τους εργαζομένους τους, υπό το καθεστώς της ημιαπασχόλησης. Αντιμετωπίζοντας το ίδιο πρόβλημα, πολλοί γιατροί υποστηρίζουν, ότι σε λίγο δεν θα μπορούν να πηγαίνουν στα νοσοκομεία, ενώ επιχειρηματίες ανησυχούν μιας και οι επιχειρήσεις τους δεν μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά.

Την ίδια ώρα, 7 στους 10 Γάλλους τάσσονται υπέρ της απόσυρσης της επίμαχης μεταρρύθμισης, ενώ ο Αρνώ Μόντεμπουγκ, πρώην υπουργός Οικονομικών του Φρανσουά Ολάντ, ζήτησε να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα, για το αν πρέπει να γίνει νόμος του κράτους ή όχι.

Πάντως τον Ιούλιο, που η εργασιακή μεταρρύθμιση θα αποσταλεί από την γερουσία στο κοινοβούλιο για δεύτερη ανάγνωση, εκτός από την δεξιά, τώρα και η αριστερά ετοιμάζεται να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της γαλλικής κυβέρνησης εάν ο Ολάντ δεν αποσύρει το επίμαχο νομοσχέδιο.

πηγη##enikos.gr

ΑΝΑΠΟΔΑ