Δεκ. 17, 2015

Ειναι ο Καλφαγιαννης "υπαιτιος των δεινων μας"?

 

 

 
(Αναδημοσίευση απο σχόλιο που  υπέβαλλα στις "Τυπολογίες")

Μια  πρώτη  απάντηση  στον user.
Οι απόψεις  σου  αγαπητέ  σχολιαστή, είναι γνωστές.

Απόψεις που αναπαράγονταν  παλιότερα απο  το σύστημα  του υποδίκου  Παναγόπουλου και  σήμερα απο την μεταλλαγμένη "αριστερά" που  βιάζεται  να  διαλύσει  και το τελευταίο "όπλο" των  εργατών  δηλαδή  τα συνδικάτα.

Ένα σύστημα  που ενισχυμένο με τους τέως  "εχθρούς" του χρησιμοποεί   ως  μάσκα  έναν στείρο  "αντικαλφαγιαννισμό"  για να παραπλανήσει τους λίγος  και να κρύψει απο τους πολλούς τον  απώτερο στόχο  του ο οποίος  είναι η εξαφάνιση  κάθε  θύλακα αντίστασης στον  εργασιακό μεσαίωνα  που θεμελίωσαν  οι  προηγούμενοι και  βιάζονται να αποπερατώσουν οι  τωρινοί εφαρμοστές των μνημονίων .

Για όλους εμάς  που επιλέξαμε  τον δύσκολο δρόμο  του  αγώνα  εναντίον κάθε  απόχρωσης  του μαύρου και του γκρί, η ΠΟΣΠΕΡΤ και ο πρόεδρός της Καλφαγιάννης,δεν είχαν  αναγνωρισθεί ως  
εχθροί  ή   υπαίτιοι των δεινών μας, όπως  ήθελαν  και τότε να τους παρουσιάζουν τα επιτελεία  του Μουρούτη, του Καψή και οι  πεμπτοφαλαγγίτες  συνδικαλιστές του "βαθέος ΠΑΣΟΚ", αλλά ως  σύμμαχοι, συναγωνιστές και κύριοι  πυλώνες  στήριξης  αυτής  της  μοναδικής και παγκόσμια  αναγνωρισμένης και βραβευμένης  κινηματικής  πορείας.

Αν είχες ακόμα  κι ελάχιστη  ουσιαστική σχέση και πραγματική εμπειρία  απο αυτόν το  δίχρονο  αγώνα, δεν θα  εξέφραζες  την γνωστή  παλιά  προβοκατόρικη ερώτηση   "που είναι τα χρήματα της ΠΟΣΠΕΡΤ".

Ο συναγωνιστής  και συνάδελφος  δημοσιογράφος της ΕΡΤ3 Στέλιος Νικητόπουλος,είναι ένας απο τους πολλούς που  έχει πρόσφατα  σχολιάσει μια παρόμοια "ερώτηση, θυμίζοντάς μας πως  χωρίς  την ΠΟΣΠΕΡΤ και τον Καλφαγιάννη  δεν θα  μπορούσε να  αντέξει το  κάστρο της ελεύθερης  ΕΡΤ στη Θεσσαλονίκη.

Είναι φυσικό να αγανακτούμε  όλοι όσοι βρεθήκαμε  στο καμίνι της ανεργίας  και του αγώνα  εναντίον  εκείνων  που μας  πέταξαν στο δρόμο  κατασυκοφαντημένους, ειδικά όταν  σήμερα  βλέπουμε  να αναβιώνει  ο πασοκισμός  στη χειρότερή του μορφή μεταμφιεσμένος  σε  δήθεν εχθρό της "παθογένειας του παρελθόντος" την οποία όμως  επι της ουσίας  υπηρετούσε και υπηρετεί .

Είναι εξοργιστικό  να διαβάζεις  αράδες  γραμμένες  απο μελανοδοχεία  παρόμοια με εκείνα του Μουρούτη,  χωρίς  επιχειρήματα  και με μόνο  όπλο  τη λάσπη.  Είναι τραγικό  μετά  απο  την καταστροφή  της  ΕΡΤ να υπάρχουν ακόμα  κάποιοι που εξακολουθούν να  χρησιμοποιούν το νέο  Γκεμπελισμό για να αποτελειώσουν  όχι μόνο τον Καλφαγιάννη αλλά  και όσους συνεχίζουν  να παλεύουν  για  μία  κοινωνία  χωρίς  νταβατζήδες , για μια  ζωή με αξιοπρέπεια , για μια  Ελλάδα  χωρίς  δυνάμεις  κατοχής και   φυσικά για μια  ΕΡΤ  που θα  είναι  εμπόδιο σε όσους  θέλουν  να  χειραγωγούν τη σκέψη και τη βούληση του  λαού.Για  μια ΕΡΤ  που  δώσαμε  υπόσχεση ότι θα είναι  η φωνή του , η φωνή  του κάθε αγωνιστή , η παρηγοριά και το μετερίζι  του.
Μια ΕΡΤ που σήμερα  δυστυχώς  δεν υπάρχει  και που αν δεν αγωνιστούμε  για  να γίνει,  σύντομα  και εσύ και εμείς  θα βρεθούμε  ξανά  στην  ανεργία, και όπως  χθές  σωστά  επισήμανε  ο  αρθρογράφος  των "τυπολογιών"  δεν  θα  υπάρχει  κανείς  στηρίξει  τον δεύτερο  "ανένδοτο αγώνα" μας.

Αν παρ΄όλα αυτά  θέλεις  να μάθεις  "που πηγαν  τα λεφτά  της ΠΟΣΠΕΡΤ" τότε σου συστήνω να ρωτήσεις   τον  περίγυρο των επικριτών της ΠΟΣΠΕΡΤ , ποιός  τους έδινε χρήματα  για να πηγαίνουν στην ελεύθερη  ΕΡΤ3 , ποιός  πλήρωνε για  τα έξοδα  των  αποστολών  συντήρησης και λειτουργίας  των  περιφερειακών σταθμών, ποιός  πλήρωνε (και πληρώνει) τα  έξοδα  λειτουργίας  της ertopen (ενοίκια λογαριασμοί ΔΕΚΟ κλπ), ποιός  κάλυψε  ακόμα  και θλιβερά  έξοδα πάμφτωχων συναγωνιστών  - συναδέλφων κ.α.

Αν είχαμε  ίδια με σένα "συνδικαλιστική"   αντίληψη  θα μπορούσαμε  και εμείς  να ρωτήσουμε   που πήγαν  τα λεφτά  που μάζευαν  δήθεν για  τον αγώνα  μας κάποιοι  άλλοι που σήμερα  μάλιστα  παριστάνουν και τους  τιμητές.

Ως επίλογο  σου αφιερώνω  μια  παλιά  πλην σοφή και άκρως επίκαιρη ελληνική παροιμία:

"Όποιος  κατουράει στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι"
πηγη##Κλασσικοπεριπτωση
 
ΑΝΑΠΟΔΑ