Μαρ. 10, 2016

Κομισαριοι των ΜΜΕ

Του Σάκη Μουμτζή

Η διαπλοκή είναι αναμφίβολα μία δομική παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας, που εμφανίστηκε και γιγαντώθηκε στη δεκαετία του 90. Κύριο σύμπτωμά της ήταν και είναι η κατάργηση του ανταγωνισμού, καθώς ο διαπλεκόμενος επιχειρηματίας επιζητεί η μεγέθυνση της επιχείρησής του να γίνει λόγω των προνομιακών του σχέσεων με την πολιτική εξουσία και όχι λόγω της επικράτησης του στο χώρο της αγοράς.

Έτσι, είναι λογικό τα πολιτικά κόμματα που έχουν ως σημαία τους την πάταξη της διαπλοκής να επιδιώκουν και την αναγόρευση του ανταγωνισμού σαν του μοχλού της ανάπτυξης. Ως γνωστόν δε, ο ανταγωνισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της φιλελεύθερης οικονομίας γιατί είναι η άλλη όψη της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Συνεπώς θα πρέπει να εξετάσουμε τα κίνητρα των σύγχρονων σταυροφόρων κατά της διαπλοκής, να διαβάσουμε δηλαδή τις προθέσεις τους. Τι επιδιώκουν.

Μοιραία λοιπόν πρέπει να μελετήσουμε τα ιδεολογικά προτάγματα και τις αρχές αυτών των κομμάτων, γιατί εκεί κρύβονται οι φανερές ή μύχιες προθέσεις τους. Εκεί θα δούμε πώς αντιλαμβάνονται τον ανταγωνισμό, την ιδιωτική πρωτοβουλία, το επιχειρείν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της μαρξιστικής αριστεράς και των αντικαπιταλιστικών κοινωνικών κινημάτων, είναι πολύ λογικό τις έννοιες του ανταγωνισμού, του επιχειρείν, του κέρδους, να τις έχει ταξινομήσει στο χώρο της απαξίας. Να τις αντιμετωπίζει αρνητικά, κάτι άλλωστε που φαίνεται αμέσως στη δεκατετράμηνη διακυβέρνηση του.

Άρα, τα κίνητρά του και οι στοχεύσεις του στο «δήθεν» πόλεμο κατά της διαπλοκής, δεν έχουν σχέση με την αποκατάσταση του ανταγωνισμού, καθώς εκ της ιδεολογίας του, δεν πιστεύει σε αυτόν. Απεναντίας, θεωρητικά, τον αντιμάχεται.

Όπως φάνηκε και από τις συζητήσεις με τον Σ. Ψυχάρη, η επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο έλεγχος της πληροφόρησης τόσο των εφημερίδων του συγκροτήματος, όσο και του Mega στο οποίο υπάρχει συνιδιοκτησία και με την οικογένεια Μπόμπολα. Με αυτήν, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε σε συμφωνία, όπως προκύπτει τόσο από την αντικατάσταση του διευθυντή της εφημερίδας το «Έθνος» και τη συνακόλουθη αλλαγή της πολιτικής της γραμμής, όσο κυρίως από την κατ’ εξακολούθηση ανάθεση έργων στην κατασκευαστική εταιρία της οικογένειας. Δώρο, αντίδωρο.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αν επήρχετο συμφωνία και με τον ΔΟΛ ο έλεγχος του ενημερωτικού τμήματος του Mega θα ήταν εύκολος. Η μέθοδος ψυχρή και απροκάλυπτη. Εκδίωξη των μη αρεστών δημοσιογράφων και πρόσληψη άλλων που θα εκτελούσαν χρέη κομισάριων. Θα προπαγάνδιζαν τις πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εξουδετερώνοντας έτσι τις αντιτιθέμενες φωνές.

Γιατί η δουλειά του κομισάριου πάντοτε αυτή ήταν. Να αποτελεί το μάτι, το αυτί και την φωνή του κόμματος στον χώρο της δουλειάς όπου αυτό τον είχε «φυτέψει». Καμία ανεξαρτησία, καμία αυτοτέλεια. Και βέβαια, όταν πρόκειται για τον έλεγχο της πληροφόρησης, για την κατάλυση της ελευθερίας της έκφρασης και την διατύπωση της γνώμης, τότε η υποτιθέμενη πάλη κατά της διαπλοκής είναι το όχημα για αντισυνταγματικές λύσεις. Είναι η πρόφαση να φιμωθούν όσοι διαφωνούν.

Συνεπώς, η αριστερά διαπλέκεται με τους επιχειρηματίες στο παρασκήνιο, για να εγκαθιδρύσει την εξουσία της αδιαφορώντας για βασικές αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποίαν άλλωστε δεν πιστεύει.

πηγη##LiberaL

ΑΝΑΠΟΔΑ