Αδισταχτη μνημη

Ιαν. 18, 2016

 

Ο διεθνισμός η διεθνιστική αλληλεγγύη, ήταν (και είναι) εγγεγραμμένη στο ιδεολογικό DNA των κομμουνιστικών νεολαιών όλου του κόσμου από την ίδρυση τους. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου που σημαδεύτηκε από την άνοδο του φασισμού-με βάση και τις τότε κατευθύνσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς- έγιναν πολλές προσπάθειες μέσω πραγματοποίησης συνεδρίων νέων, να δημιουργηθούν πλατειές οργανώσεις με αντιφασιστικό-δημοκρατικό περιεχόμενο, στις οποίες «ψυχή» ήταν οι κομμουνιστές. Έτσι, πριν το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, χάρη στην πρωτοβουλία των κομμουνιστών, οργανώθηκαν δύο μεγάλα συνέδρια νεολαίας. Το πρώτο πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας τον Αύγουστο του 1936, με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από 32 χώρες. Το δεύτερο έγινε κοντά στη Νέα Υόρκη, τον Αύγουστο του 1938 και πήραν μέρος οργανώσεις νεολαίας από 54 χώρες.

Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος-με βάση και την αντιχιτλερική συμμαχία που αναπτύχθηκε- έδωσε ώθηση σε παρόμοιες αναζητήσεις-δράσεις. Ετσι το Νοέμβρη του 1942 να ιδρυθεί στο Λονδίνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Νεολαίας, που στόχο είχε την κοινή δράση των νέων κατά του φασισμού σε μη ειρηνικές – πολεμικές συνθήκες. Γι’ αυτό και κεντρικό σύνθημα του Συμβουλίου ήταν η φράση: «ΕΝΩΘΕΙΤΕ, ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ, ΕΠΙΤΕΘΕΙΤΕ, ΝΙΚΗΣΤΕ». Αργότερα και όταν η πλάστιγγα του πολέμου είχε γύρει υπέρ του αντιχιτλερικού συνασπισμού, στις αρχές του 1945 η Εκτελεστική Επιτροπή του Παγκόσμιου Συμβουλίου τόνιζε σε ανακοίνωση της : «Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Νέων που ιδρύθηκε σαν έκφραση της θέλησης των νέων, αγοριών και κοριτσιών, όλου του κόσμου, να ενώσουν τις προσπάθειές τους για την υπεράσπιση της ελευθερίας, κατά της τυραννίας, πιστεύει ότι φτάνει πια ο καιρός που αυτοί οι νέοι, όλοι μαζί, μπορούν να βάλουν τα θεμέλια ενός ειρηνικού κόσμου. Γι’ αυτό απευθύνει αυτήν την πρόσκληση στους νέους των Ενωμένων Εθνών και τους υποστηριχτές τους για την προπαρασκευή μιας Συνδιάσκεψης της Παγκόσμιας Νεολαίας στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 1945».( Περιοδικό της ΕΠΟΝ «ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ», αριθμός φύλλου 48/20-4-1945). Τελικά η συνδιάσκεψη αυτή-λόγω και των εξελίξεων της πορείας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήρε μία μικρή αναβολή και πραγματοποιήθηκε  στις 31/10/1945.

Οι εργασίες της και η δημιουργία της ΠΟΔΝ

Γράφει ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ για την έναρξη της: «ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΟ ΝΕΩΝ» Λονδίνο 30. 600 αντιπρόσωποι νεολαίας 64 εθνών ορκίστηκαν χθες στον Αλμπερτ Χωλ να εξαφανίσουν κάθε ίχνος φασισμού. Όλα τα έθνη αντιπροσωπεύονται εκτός από την Ελλάδα. Ευτυχώς παρουσιάστηκαν Έλληνες από τη Κύπρο που έγιναν δεκτοί με αφάνταστο ενθουσιασμό . Σήμερα αρχίζουν οι εργασίες του Συνεδρίου».

«Η πιο συγκινητική σκηνή της έναρξης – γράφει το περιοδικό της ΕΠΟΝ “ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ”( 59/28-10-1945) – ήταν όταν οι αντιπρόσωποι της Νεολαίας, που οι περισσότεροι απ’ αυτούς είχαν πάρει μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, απ’ όλες τις φυλές, τα χρώματα και τις θρησκείες, σηκώθηκαν όρθιοι κι ενώνοντας καρδιές και φωνές, μέσα σε μια ιερή συγκίνηση, ορκίστηκαν». Ο όρκος αυτός ανέφερε: «Ορκιζόμαστε να δημιουργήσουμε την παγκόσμια φιλία ανάμεσα στους λαούς όλου του κόσμου και να διατηρήσουμε μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη. Ορκιζόμαστε στο όνομα των νεκρών συντρόφων μας ότι τα χέρια μας, το μυαλό μας και ο νεανικός μας ενθουσιασμός δε θα διατεθούν ποτέ πια για πολέμους. Είμαστε έτοιμοι να τραβήξουμε ενωμένοι το δρόμο μας».

Ο Ουίλιαμ Φόστερ αναφέρει ότι στο Συνέδριο πήραν μέρος 437 αντιπρόσωποι και 148 παρατηρητές από 63 χώρες (Ουίλ. Φόστερ: «Η ιστορία των τριών Διεθνών)

Η απόφαση για την ίδρυση της ΠΟΔΝ λήφθηκε ομόφωνα από τη Συνδιάσκεψη στη συνεδρίαση της 7/11/1945. Στην ίδια συνεδρίαση εγκρίθηκε και το Καταστατικό της Οργάνωσης, στην εισαγωγή του οποίου αναφέρεται: «Η Παγκόσμια Ομοσπονδία υπόσχεται να εφαρμόσει αποτελεσματικά την πολιτική που καθορίστηκε σ’ αυτήν και τις προηγούμενες Συνδιασκέψεις και είναι οργάνωση της Νεολαίας, ενωμένης στην απόφασή της να δουλέψει για την Ειρήνη, την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία και την Ισότητα σ’ όλο τον κόσμο». Η Συνδιάσκεψη ολοκλήρωσε τις εργασίες της στις 10 Νοεμβρίου του 1945, αφού ενέκρινε Διακήρυξη «Προς τους νέους όλης της Γης» και όρισε ως έδρα της ΠΟΔΝ το Παρίσι. Στη διακήρυξη τονίζονταν τα εξής: «Υψώνουμε τη φωνή μας σε όλο τον κόσμο, καλώντας τους νέους να ενωθούν. Η νέα μας Ομοσπονδία είνε ένα σύμβολο της θέλησής μας να κερδίσουμε την ειρήνη. Στις αποφάσεις μας έχουμε προσπαθήσει να εκφράσουμε τις πιο μεγάλες μας ελπίδες και όνειρα – σας προσφέρουμε το πρόγραμμά μας – το πρόγραμμα των αναγκών σας – σας αναθέτουμε να το υποστηρίξετε.Οι πόρτες της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας είνε ορθάνοιχτες για τους φιλελευθέρους νέους, που υποστηρίζουν τα Ενωμένα Εθνη, που δίνουν ειλικρινή και ανυστερόβουλη υπόσχεση να παλέψουν για μια διαρκή ειρήνη.Το μέλλον βρίσκεται μπροστά μας – ο κόσμος πρέπει να ξαναχτιστεί. Υποσχόμεθα να συνεχίσουμε τον αγώνα για να ελευθερώσουμε εκείνους τους νέους που δεν έχουν ακόμα αποκτήσει την ελευθερία, για την οποία εμείς πολεμήσαμε.Στον πόλεμο ήμαστε ενωμένοι – στην ειρήνη πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι. Θέλουμε, όπως κι εσείς, έναν κόσμο ελεύθερο από τους πολέμους και τις στερήσεις. Και θα τον έχουμε! Μελετήστε τις αποφάσεις μας, εμπάτε στην Ομοσπονδία μας, βοηθήστε μας να πραγματοποιήσουμε τους σκοπούς. ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ».

Η συμμετοχή της ΕΠΟΝ στη Συνδιάσκεψη

Διαβάζοντας κανείς τα τεύχη του περιοδικού της ΕΠΟΝ διαπιστώνει ότι τα θέματα της διεθνούς κατάστασης της νεολαίας, των εξελίξεων στη διεθνή σκηνή, των εμπειριών που υπήρχαν, της διεθνιστικής αλληλεγγύης απασχολούσαν σταθερά της οργάνωση. Μάλιστα είχε καθιερωθεί και εδική σελίδα στο περιοδικό με τίτλο «Η νεολαία σ’ όλο τον κόσμο». Οι αναφορές στο εν λόγω συνέδριο πριν την πραγματοποίηση του πολλές.

Παρόλα αυτά και εξαιτίας του καθεστώς της τρομοκρατίας που είχε επιβληθεί μετά τη Βάρκιζα, οι αντιπρόσωποι της σ’ αυτό δεν μπόρεσαν να πάρουν μέρος στις εργασίες από την πρώτη μέρα, αφού η κυβέρνηση φρόντισε να βάλει πλήθος δυσκολίες στη μετακίνηση τους. Τελικά όμως η αντιπροσωπεία της ΕΠΟΝ αποτελούμενη από τον πρόεδρο της Οργάνωσης, καθηγητή και ακαδημαϊκό Γ. Γεωργαλά και τα ηγετικά της στελέχη Στ. Γιαννακόπουλο και Π. Κυριαζή, κατάφερε τελικά ν’ αναχωρήσει από την Αθήνα πρωί της Παρασκευής 2/11/1945 και να φτάσει στο Λονδίνο την επομένη, για να ενταχθεί από εκεί και ύστερα στο μεγάλο εκείνο αντιπροσωπευτικό σώμα της παγκόσμιας νεολαίας.

-Σε ανταπόκριση του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ (11/11/45) για την παρουσία της ΕΠΟΝ στη διαδικασία της Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης (χωρίς αναφέρει περισσότερες λεπτομέρειες το πώς κατόρθωσαν οι αντιπρόσωποι τα να φτάσουν τελικά εκεί) σημειώνει: «10. Λονδίνο (του ανταποκριτή μας Θ. Δογάνη). Σήμερα το μεσημέρι τέλειωσε με απόλυτη επιτυχία τις εργασίες της η Παγκόσμια Διάσκεψη των Νέων αφού πρώτα ενέκρινε τη οργάνωση της «Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νέων» με μόνιμη έδρα το Παρίσι. Στη χθεσινή συνεδρίαση ύστερα από πρόταση του Αμερικανού αντιπροσώπου ο Γιαννακόπουλος προήδρευσε στη σύσκεψη του Προεδρείου που καθόρισε την αντιπροσώπευση των χωρών στην εκτελεστική της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Νέων. Την Ελλάδα ορίστηκε να αντιπροσωπεύουν οι συναγωνιστές Γεωργαλάς και Γιαννακόπουλος. Μετά τα μεσάνυχτα έγινε η πρώτη συνεδρίαση της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Νέων. Ο Γάλλος αντιπρόσωπος Γκυ ντε Μπουασσόν εκλέχτηκε πρόεδρος της οργάνωσης και 4 αντιπρόεδροι. Στην έκθεση της ΕΠΟΝ παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από τον αγώνα της ελληνικής νεότητας και μυστικός τύπος της ΕΠΟΝ μαζί με την εφημερίδα των Επονιτών γραμμένες με το χέρι στις φυλακές Χατζηκώστα που προξένησε μεγάλη εντύπωση στους ξένους. Η εδώ ελληνική πρεσβεία αρνείται να θεωρήσει τα διαβατήρια των αντιπροσώπων της ΕΠΟΝ για να παρακολουθήσουν τη Διάσκεψη των Σπουδαστών στη Πράγα».

-Χαιρετισμός αντιπροσώπου της ΕΠΟΝ

Σε ανταπόκριση της ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ (60, 1-15 Νοέμβρη) γράφονται τα εξής: Η ΕΠΟΝ ΧΑΙΡΕΤΑ ΜΕ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ, ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ. Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ ΜΑΣ συν. ΣΤΑΥΡΟΥ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

«Στη συνεδρίαση της Τρίτης (6/11/45) το Παγκόσμιο Συνέδριο συζήτηση τη πρόταση για τον σχηματισμό μιας Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Νέων. Ο αντιπρόσωπος της ΕΠΟΝ συνα. Σταύρος Γιαννακόπουλος μιλώντας πάνω στην πρόταση αυτή είπε τα εξής: Η αντιπροσωπεία της ΕΠΟΝ θεωρεί ότι η δημιουργία μιας Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Νέων και το σχέδιο καταστατικού της έχουν κι’ όλας προετοιμαστεί και είναι το αποτέλεσμα σοβαρής εργασίας του συνεδρίου αυτού. Πιστεύουμε ότι μια παγκόσμια οργάνωση νέων μπορεί και πρέπει να γίνει ένας μεγάλος παράγοντας για τη παγκόσμια ειρήνη, όπου η καινούργια αυτή οργάνωση πρέπει να έχει αντιφασιστικό προσανατολισμό προς τα ιδεώδη και τις αρχές της συμμαχικής νίκης. Πρέπει να περιλαμβάνει νέο τύπο οργανώσεων νέων σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και να καταπιαστεί απ’ την αρχή και να προσπαθήσει να λύσει τα προβλήματα των. Η καινούργια οργάνωση πρέπει να συνεργαστεί στενά με κάθε τύπο διεθνούς οργανώσεως και ιδιαίτερα με την οργάνωση των Ενωμένων Εθνών. Προτείνουμε στο Συνέδριο να εξετάσει τη δυνατότητα ιδρύσεως Τομέα Νεολαίας στην Οργάνωση Ενωμένων Εθνών που θα συνεργάζεται στενά με την Παγκόσμια Δημοκρατική Ομοσπονδία Νέων. Τέλος νομίζουμε ότι η καινούργια Οργάνωση πρέπει να βοηθήσει στην ενοποίηση των δημοκρατικών σωματείων νέων κάθε χώρας και να κερδίσει το σεβασμό της παγκόσμιας κοινής γνώμης και των νέων όλου του κόσμου. Ταυτόχρονα όμως πρέπει η διοικητική της μηχανή να αφήνει ανεξαρτησία στις εθνικές οργανώσεις μέσα στο πλαίσιο της. Η ΕΠΟΝ που έχει κάνει τρομαχτικές θυσίες για τη αντιφασιστική νίκη και που ακόμη και σήμερα πρέπει να αγωνιστεί για τη νίκη των δημοκρατικών ιδανικών αισθάνεται ακόμη μεγαλύτερη την ανάγκη μιας Παγκόσμιας Οργανώσεως Νέων. Πιστεύουμε ότι η Οργάνωση αυτή θα είναι αλληλέγγυος προς τα κινήματα νέων που βρίσκονται ακόμα σε διωγμό και θα τους δώσει κάθε υλική και ηθική υποστήριξη στην υπόθεση τους. Με την πεποίθηση αυτή η αντιπροσωπεία της ΕΠΟΝ χαιρετά με ενθουσιασμό αυτή τη καινούργια δύναμη για τη ειρήνη, τη δημοκρατία και την πρόοδο, που δημιουργείται από το Συνέδριο αυτό»

-Ακόμη στάλθηκαν και χαιρετιστήρια τηλεγραφήματα προς το συνέδριο:

«Με χαράν χαιρετίζουμε απόφαση Συνδιασκέψεως δι’ ίδρυσιν Παγκοσμίου Ομοσπονδίας των Οργανώσεωνν Νεολαίας. Με θερμούς χαιρετισμούς ΦΩΚΟΣ ΒΕΤΤΑΣ, γραμματέας της ΕΠΟΝ»

«Αθηναϊκή Νεολαία απευθύνει θερμό χαιρετισμό Παγκόσμιο Συμβούλιο Νέων. Διαμαρτυρόμεθα Παγκόσμια Νεολαία δια συνεχιζόμενην εις βάρος μας τρομοκρατία. Διευθυντής Αστυνομίας Εβερτ εδήλωσεν ότι εισηγήθηκε δι΄λαυση οργανώσεως μας. Διαδηλώνουμε απόφασή μας συνεχίσουμε αγώνα δι’ εξάλειψη φασισμού και επικράτηση συμμαχικών αρχών της ελευθερίας και Δημοκρατίας. ΘΟΔΩΡΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Γραμματέας ΕΠΟΝ Αθήνας»

-Η παρουσία της ΕΠΟΝ στη Διεθνή Συνδιάσκεψη των Νέων στο Λονδίνο συνδυάστηκε με σχετική έκθεση ντοκουμέντων. Η σχετική ανταπόκριση ανέφερε: «Η αντιπροσωπεία μας οργάνωσε μια έκθεση στο Λονδίνο. Στη έκθεση αυτή της ΕΠΟΝ παρουσιάστηκαν φωτογραφίες απ’ τον αγώνα τη Ελληνικής νεότητας και μυστικός τύπος της ΕΠ)Ν μαζί με εφημερίδα των Επονιτών γραμμένες με το χέρι στη φυλακή Χατζηκώστα που προξένησε μεγάλη εντύπωση στους ξένους.»

-Επίσης το συνέδριο εξέδωσε και ανακοίνωση διαμαρτυρίας σχετικά με τις διώξεις της ΕΠΟΝ στη Ελλάδα. Γράφει η σχετική ανταπόκριση: «Η συνδιάσκεψη στη συνεδρίαση της 31/10/45 εξέφρασε την ανεπιφύλακτη ενότητα της με την ΕΠΟΝ και κατεδίκασε επίσημα το καθεστώς που κωλυσιεργεί για την αναχώρηση της αντιπροσωπείας της ΕΠΟΝ. Με την έναρξη της σημερινής συνεδρίασης το προεδρείο της συνδιάσκεψης πρότεινε και η συνδιάσκεψη δέχτηκε ομόφωνα να εκλεγεί παρά τη απουσία του ο αντιπρόσωπος της ΕΠΟΝ πρόεδρος της Επιτροπής που θα εξετάσει τη συμμετοχή της Παγκόσμιας Νεολαίας στην ανοικοδόμηση των χωρών που καταστράφηκαν από τον πόλεμο. Προσωρινά και μέχρι την άφιξη του Έλληνα αντιπροσώπου τη προεδρεία της Επιτροπής ανέλαβε ο Αλβανός. Με πρόταση του Ινδού αντιπροσώπου Βίντια Κανούγκα γίνηκε δεκτό ψήφισμα διαμαρτυρίας για την ελληνική κυβέρνηση» (ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ- 60 1-15/11/45)

Το 1ο συνέδριο της ΕΠΟΝ και η ένταξη της στην ΠΟΔΝ

Το 1ο συνέδριο της ΕΠΟΝ πραγματοποιήθηκε στις 13-19 Γενάρη του 1946 στο θέατρο «Απόλλων» της Αθήνας. Να σημειώσουμε όμως μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, δείγμα και της σημασίας που έδινε στα ζητήματα του διεθνισμού. Αρχικά το συνέδριο ορίστηκε να γίνει προς τα τέλη του 1945, αλλά στη συνέχεια, με απόφαση της οργανωτικής επιτροπής (Νοέμβρης 1945), μετατέθηκε για το δεύτερο δεκαήμερο Ιανουαρίου του 1946. Η αναβολή εκείνη κρίθηκε αναγκαία κυρίως για να μπορέσουν αντιπροσωπείες της ΕΠΟΝ να πάρουν μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της ΠΟΔΝ στο Λονδίνο και στο Πανσπουδαστικό Συνέδριο που γινόταν τότε στην Πράγα, αλλά και για να γίνει δυνατή η συζήτηση των πορισμάτων αυτών των συνεδρίων στο συνέδριο της ΕΠΟΝ. (ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ-59, 28/10/45)

Το πρώτο θέμα του 1ου συνεδρίου της ΕΠΟΝ ήταν (με εισηγητή τον Σταύρο Γιαννακόπουλο) ήταν: « Η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη των Νέων και η προσχώρηση της ΕΠΟΝ στην Παγκόσμια Ομοσπονδία». Όπως γράφει η σχετική ανταπόκριση (Ν.Γ 65) «Ενώ τελειώνει ο συν. Γιαννακόπουλος διαβάζεται μέσα σε θύελλα από χειροκροτήματα και ζητωκραυγές χαιρετιστήριο τηλεγράφημα του Προέδρου της ΕΠΟΝ καθηγητή συν. Γεωργαλά και τηλεγράφημα του Προέδρου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικής Νεολαίας Γκυ ντε Μπουασσόν ότι φθάνει στην Αθήνα για να παρακολουθήσει τις εργασίες του Συνεδρίου».

Το Συνέδριο-τη δεύτερη μέρα των εργασιών του κάνει ομόφωνα δεκτή την πρόταση για ένταξη στην ΠΟΔΝ και ταυτόχρονα εξέδωσε το σχετικό ψήφισμα: «Το Α’ Αντιφασιστικό-Δημοκρατικό Συνέδριο της ΕΠΟΝ αφού άκουσε έκθεση της αντιπροσωπεία της Οργάνωσης μας στην Παγκόσμια Σ/ψη των νέων αποδέχεται μ’ ενθουσιασμό τη προσχώρηση της ΕΠΟΝ στην Παγκόσμια Ο.Δ.Ν. Πιστεύουμε πως τα ιδανικά και το πρόγραμμα της ΠΟΔΝ εκφράζοντας το παγκόσμιο αίτημα της Νεολαίας ν’ αγωνιστεί για την Ειρήνη, τη Δημοκρατία, την ανεξαρτησία και την Ισότητα, εκφράζουν ταυτόχρονα τα ιδανικά του συνόλου της ελληνικής νεολαίας. Πιστεύουμε πως η ΠΟΔΝ ανοίγει το δρόμο της ενότητας , της φιλίας, της συνεργασίας και της συναδέλφωσης ανάμεσα στη δημοκρατική Νεολαία όλων των χωρών, πράγμα που θα βοηθήσει αποφασιστικά στην αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων ζωής και ανάπτυξης της νέας γενιάς και στη δημιουργία ενός πιο φωτεινού μέλλοντος.  Χαιρετούμε μ’ εμπιστοσύνη τη  Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΔΝ που οδηγεί τον αγώνα της φιλελεύθερης καινούργιας γενιάς του πλανήτη μας και παρακαλούμε να διαβιβάσει φλογερό χαιρετισμό της αδούλωτης δημοκρατικής Νεολαίας της Ελλάδας στα νιάτα όλου του κόσμου. Δηλώνουμε προς την ΠΟΔΝ πως οι νέοι Έλληνες, παιδιά της αθάνατης Ελλάδας, γενέτειρας της Λευτεριάς και της Δημοκρατίας, θα σταθούν οι πιο πιστοί κι’ αφοσιωμένοι στρατιώτες της Ειρήνης, της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας των ιδανικών της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Νεολαίας. Και σαν ελεύθεροι πολίτες της ανθρωπότητας θα δώσουν όλη τη φλόγα της ελληνικής τους ψυχής για τη νίκη των ιδανικών αυτών σ’ όλη τη γη. Υποσχόμενοι προς την ΠΟΔΝ πως θα κάνουμε το παν για να προσχωρήσουν στην Ομοσπονδία όλες οι οργανώσεις των νέων της Ελλάδας. Με οδηγό μας τα συνθήματα της ΠΟΔΝ θα δουλέψουμε ακούραστα για να πετύχουμε την πλήρη δημοκρατική ενότητα της Ελληνικής Νεολαίας και θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για τη δημοκρατική Αναγέννηση της πατρίδας μας και το στέργιωμα των αδελφικών δεσμών με την Παγκόσμια Δημοκρατική Νεολαία».

-Η «επίσημη» ένταξη της ΕΠΟΝ στην ΠΟΔΝ επισφραγίστηκε και με την παρουσία του νεοεκλεγέντα προέδρου της στις εργασίες του 1ου της συνεδρίου. Αναφέρει χαρακτηριστικά η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ (τεύχος 64): « Την 6η ημέρα των εργασιών του συνεδρίου μέσα σε ατμόσφαιρα ενθουσιασμού μίλησε ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Νεολαίας συναγ. Γκυ ντε Μπουασσόν. Πριν μιλήσει ο συν. Ακριτίδης πρόσφερε στον πρόεδρο της Ομοσπονδίας μικρό ανάγλυφο με τη μορφή της Δημοκρατίας για την Παγκόσμια Ομοσπονδία ένα νόμισμα της εποχής του Περικλή κι ‘ένα βιβλίο σπάνιο της επανάστασης του 1812».

Στην ομιλία του ο πρόεδρος της ΠΟΔΝ τονίζει: «…Δεν θα ξεχάσουμε ότι όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα για τους Μεγάλους Συμμάχους η Ελλάδα ύψωσε και κράτησε κεφάλι ενάντια στο εχθρό, ότι οι πρώτες νίκες που γράφτηκαν στο λογαριασμό των συμμάχων ήταν ελληνικές και ότι η Ελλάδα έδωσε 500.000 θύματα σε πληθυσμό 7 εκατομμύρια, δηλ. η μεγαλύτερη αναλογία σ’ όλον το κόσμο. Γι’αυτό χαιρετίζουμε μ’ ευγνωμοσύνη την Ελληνική νεολαία που προτίμησε να πεθάνει όρια παρά να ζήσει υποταγμένη…»

πηγη##Ατεχνως

ΑΝΑΠΟΔΑ

Δεκ. 3, 2015

Αθήνα 1944: το βρώμικο μυστικό της Βρετανίας - Όλο το συγκλονιστικό αφιέρωμα του Οbserver για τον Δεκέμβρη του '44

 
 
Σήμερα, στην επέτειο των 70 χρόνων από την διαδήλωση της 3ης Δεκέμβρη 1944 που βάφτηκε στο αίμα και έδωσε το έναυσμα για τα Δεκεμβριανά, δημοσιεύουμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το άρθρο της βρετανικής εφημερίδας OBSERVER που έχει τίτλο:
Αθήνα 1944: το βρώμικο μυστικό της Βρετανίας
Το κείμενο των δημοσιογράφων Ed Vulliamy και Helena Smith ρίχνει φως σε πολλές πτυχές της βρετανικής πολιτικής και στρατιωτικής επέμβασης στην Ελλάδα. Παρουσιάζει την βρετανική πολιτική στην Απελευθέρωση και τα Δεκεμβριανά, την δίωξη και καταστολή του Αντιστασιακού κινήματος, και την 
συνεργασία των βρετανών με τους δοσίλογους και Ταγματασφαλίτες.
Οι δημοσιογράφοι ανατρέχουν στα βρετανικά αρχεία, συζητούν με τον ποιητήΤίτο Πατρίκιο, με τον ιστορικό Αντρέ Γερολυμάτο, χρησιμοποιούν στοιχεία από βιβλία του Μαρκ Μαζάουερ, της Νένης Πανουργιά και του Πολυμέρη Βόγλη. Αφιερώνουν μεγάλο μέρος του άρθρου στον Μανώλη Γλέζο τον οποίο συνάντησαν πρόσφατα στις Βρυξέλες, και συνομίλησαν μαζί του για την Αντίσταση, τα Δεκεμβριανά και για το σήμερα.
  
Εισαγωγή- Μετάφραση Λη Σαράφη
 

Η μέρα που άλλαξε την ιστορία: τα πτώματα των άοπλων διαδηλωτών χτυπημένα από την Αστυνομία και τον βρετανικό στρατό στις 3 Δεκεμβρίου 1944.
Φωτογραφία: Dmitri Kessel/Time & Life Pictures/Getty Images


ΤΟ ΑΡΘΡΟ
"Όταν 28 άμαχοι σκοτώθηκαν στην Αθήνα, δεν ήταν οι Ναζί που θα έπρεπε να κατηγορήσει κάποιος αλλά ήταν οι Βρετανοί. Ο Ed Vulliamy και η Έλενα Σμιθ αποκαλύπτουν πώς μια επαίσχυντη απόφαση του Τσώρτσιλ να στραφεί εναντίον των ανταρτών που είχαν πολεμήσει στο πλευρό μας στον πόλεμο έσπειρε τους σπόρους για την άνοδο της άκρας δεξιάς στην Ελλάδα σήμερα"  
"Τα βλέπω ακόμα μπροστά μου, δεν έχω ξεχάσει" λέει ο Τίτος Πατρίκιος.
 "Η αστυνομία της Αθήνας να πυροβολεί το πλήθος από τη στέγη της Βουλής στην πλατεία Συντάγματος. Οι νέοι και οι νέες να κείτονται σε λίμνες αίματος, ο κόσμος να ορμάει στα σκαλιά σοκαρισμένος και πανικόβλητος."  
Έπειτα ήρθε μια σημαδιακή στιγμή καθώς η νεότητα του Τίτου και το πάθος για την δικαιοσύνη τον έκανε να αψηφήσει τον κίνδυνο: "Ανέβηκα στο σιντριβάνι στο κέντρο της πλατείας, αυτό που υπάρχει εκεί και σήμερα, και άρχισα να φωνάζω: "Σύντροφοι, μη διαλύεστε! Η νίκη θα είναι δική μας! Μη φεύγετε. Η ώρα ήρθε. Θα νικήσουμε!"
"Ήμουν, λέει σήμερα, βαθειά πεπεισμένος ότι θα νικούσαμε". Όμως δεν υπήρξε νικητής εκείνη τη μέρα. Φάνηκε καθαρά ότι η χώρα που μόλις πριν έξη εβδομάδες είχε απελευθερωθεί από το Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ, όδευε προς αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
Ακόμα και σήμερα, στα 86 του χρόνια - ο Πατρίκιος γελάει με τον εαυτό του που έφτασε σε τόσο προχωρημένη ηλικία - ο ποιητής θυμάται κάθε σκηνή, κάθε πυροβολισμό, κάθε λεπτό που διαδραματίστηκε στην κεντρική σκηνή της πολιτικής ζωής της Ελλάδας, το πρωινό της 3ης Δεκέμβρη 1944.
Εκείνη τη μέρα, πριν 70 χρόνια, ο βρετανικός στρατός ενώ ο πόλεμος εναντίον της Γερμανίας δεν είχε τελειώσει, άνοιξε πυρ - και εξόπλισε τους ντόπιους συνεργάτες των Ναζί ώστε να πυροβολούν κι αυτοί - εναντίον πλήθους πολιτών που διαδήλωναν υποστηρίζοντας τους παρτιζάνους με τους οποίους η Βρετανία ήταν σύμμαχος για τρία χρόνια.
Το πλήθος κρατούσε ελληνικές, αμερικανικές, βρετανικές και σοβιετικές σημαίες και φώναζε: "Ζήτω ο Τσώρτσιλ, ζήτω ο Ρούσβελτ, ζήτω ο Στάλιν" υποστηρίζοντας τους Συμμάχους.
Στις 3 Δεκέμβρη σκοτώθηκαν είκοσι οχτώ άμαχοι, κυρίως νέα αγόρια και κορίτσια, ενώ εκατοντάδες τραυματίστηκαν. "Πιστεύαμε ότι θα ήταν μια διαδήλωση όπως οι άλλες" θυμάται ο Πατρίκιος.  "Κανείς δεν ανέμενε να γίνει αιματοχυσία."
Η λογική της Βρετανίας ήταν βάναυση και ύπουλη: ο πρωθυπουργός Γουίνστον Τσώρτσιλ θεωρούσε ότι η επιρροή που είχε το Κομμουνιστικό Κόμμα στο ΕΑΜ (το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) - το αντιστασιακό κίνημα που ο ίδιος είχε υποστηρίξει στη διάρκεια του πολέμου - είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις απ' ότι ο ίδιος υπολόγιζε και διακυβεύονταν το σχέδιό του για την επιστροφή του βασιλιά της Ελλάδας στην εξουσία, και το σταμάτημα του κομμουνισμού. Έτσι ο Τσώρτσιλ άλλαξε πολιτική, και υποστήριζε πια τους συνεργάτες του Χίτλερ εναντίον των, έως πριν λίγο, συμμάχων του.
Εκτός από τον 16χρονο Τίτο Πατρίκιο εκείνη τη μέρα διαδήλωναν και άλλοι που στη συνέχεια θα γίνονταν εξέχοντα μέλη της αριστεράς. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο διάσημος συνθέτης και σύμβολο της νεότερης ελληνικής ιστορίας, βούτηξε μια ελληνική σημαία στο αίμα των νεκρών της 3ης Δεκέμβρη. Όπως και ο Πατρίκιος, ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν μέλος της ΕΠΟΝ. Και όπως και ο Πατρίκιος, ο Θεοδωράκης γνώριζε ότι η χώρα του είχε αλλάξει. Πριν περάσουν λίγες μέρες, τα αεροπλάνα spitfire καιbeaufighter της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας σφυροκοπούσαν τα προπύργια της αριστεράς καθώς ξεκινούσε η Μάχη της Αθήνας - γνωστή στην Ελλάδα σαν "Τα Δεκεμβριανά" - η μάχη που έδιναν οι βρετανοί, όχι εναντίον των Ναζί, αλλά με τους υποστηρικτές των Ναζί εναντίον των ελλήνων αντιστασιακών. 
"Ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά της καταστροφής" λέει με θλίψη ο Πατρίκιος. " Οι όλμοι έπεφταν σαν βροχή και συνεχώς τα αεροπλάνα στόχευαν εναντίον μας. Ακόμα και σήμερα, έπειτα από τόσα χρόνια, ο ήχος των αεροπλάνων σε πολεμικές ταινίες με κάνει και ζαρώνω από τον φόβο."
 
Ακολούθησε η κατάβαση της Ελλάδας προς τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο: ένα σκληρό και αιματηρό επεισόδιο της Βρετανικής και Ελληνικής ιστορίας που κάθε έλληνας νιώθει στο πετσί του - με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την πλευρά που υποστηρίζει - το οποίο όμως παραμένει κατά ένα περίεργο τρόπο ανείπωτο στην Βρετανία, ίσως από ντροπή, ίσως από την αλαζονεία της έλλειψης ενδιαφέροντος. Αυτό το κομμάτι της ιστορίας είναι άγνωστο στους εκατομμύρια Βρετανούς που απολαμβάνουν τις ελληνικές αρχαιότητες ή χορεύουν στο στυλ του Mamma Mia! στις ντίσκο των νησιών. 
 
Το κληροδότημα αυτής της προδοσίας στοιχειώνει έκτοτε την Ελλάδα, ρίχνοντας τη σκιά του πάνω στην περίοδο αναταραχής και βίας που ξέσπασε το 2008, μετά τη δολοφονία ενός μαθητή από την αστυνομία - μια περίοδος που αποκαλείται επίσης "Δεκεμβριανά" - και δημιούργησε έκτοτε μιαν άβυσσο ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά.
"Η εξέγερση του Δεκέμβρη 1944 και ο Εμφύλιος πόλεμος του 1946-49 έχει εμποτίσει το παρόν" λέει ο εξέχων ιστορικός André Γερολυμάτος "επειδή ποτέ δεν είχαμε συμφιλίωση. Μετά τον πόλεμο οι κοινωνίες της Γαλλίας ή της Ιταλίας σέβονταν εκείνους που είχαν πολεμήσει τους Ναζί, πέρα από ιδεολογία. Στην Ελλάδα, αν είχες πολεμήσεις τους Ναζί, βρισκόσουν στην φυλακή και περνούσες από βασανιστήρια που σου έκαναν αυτοί που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί, και τώρα τους διέταζαν οι Βρετανοί. Αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε ποτέ και πολλά από αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα είναι το αποτέλεσμα των εκκρεμοτήτων του παρελθόντος."
Πριν τον πόλεμο, κυβερνούσε την Ελλάδα μια φιλοβασιλική δικτατορία που είχε σαν έμβλημα το φασιστικό τσεκούρι και την κορώνα, έμβλημα που εξέφραζε την διχοτόμηση που συνέβη μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος: ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, είχε εκπαιδευτεί σαν αξιωματικός στην Αυτοκρατορική Γερμανία, ενώ ο βασιλεύς Γεώργιος Β' - θείος του πρίγκιπα Φιλίππου, του σημερινού Δούκα του Εδιμβούργου - ήταν συνδεδεμένος με την Βρετανία. Η Ελληνική αριστερά στο μεταξύ, είχε ενισχυθεί από μια τεράστια εισροή πολιτικοποιημένων προσφύγων και φιλελεύθερων διανοούμενων από τη Μικρά Ασία, που στοιβάζονταν στις παραγκουπόλεις του Πειραιά και των εργατικών περιοχών της Αθήνας. Δικτάτορας και βασιλιάς ήταν ένθερμοι αντικομμουνιστές.
 Ο Μεταξάς έθεσε εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα, το ΚΚΕ, φυλακίζοντας και βασανίζοντας τα μέλη του, τους υποστηρικτές του και όποιον δεν αποδεχόταν την "εθνική ιδεολογία", σε στρατόπεδα και φυλακές, ή στέλνοντάς τους στην εξορία. 
Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, ο Μεταξάς απέρριψε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι να παραδοθεί, και τάχθηκε με το μέρος της Αγγλο-ελληνικής συμμαχίας. Οι Έλληνες πολέμησαν γενναία και νίκησαν τους Ιταλούς αλλά δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στη Βέρμαχτ. Στο τέλος Απριλίου 1941, οι δυνάμεις του Άξονα επέβαλαν μια σκληρή κατοχή στη χώρα. Οι Έλληνες - στην αρχή αυθόρμητα και στην συνέχεια οργανωμένα - αντιστάθηκαν.
Όμως, όπως σημείωσε η βρετανική Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων (SOE), οι δεξιοί και φιλομοναρχικοί καθυστέρησαν πολύ στην απόφαση να αντισταθούν και έτσι δεν ήταν χρήσιμοι στους Βρετανούς.
Έτσι οι φυσικοί σύμμαχοι της Βρετανίας ήταν το ΕΑΜ - μια συμμαχία αριστερών και αγροτικών κομμάτων στην οποία το ΚΚΕ ήταν κυρίαρχο αλλά οπωσδήποτε δεν εξέφραζε το σύνολό της - και το παρτιζάνικο τμήμα του, ο ΕΛΑΣ.
Δεν μπορεί να αποδοθεί εύκολα η φρίκη της Κατοχής. Ο καθηγητής Μαρκ Μαζάουερ στο βιβλίο του 'Στην Ελλάδα του Χίτλερ' περιγράφει τα τρομερά 'μπλόκα' - όπου τα πλήθη συγκεντρώνονταν με τη βία και μασκοφόροι προδότες κατέδιδαν τους υποστηρικτές του ΕΛΑΣ στην Γκεστάπο και τα Τάγματα Ασφαλείας που στη συνέχεια τους εκτελούσαν.
 Τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν δημιουργηθεί από την κυβέρνηση συνεργατών ώστε να βοηθούν τους Ναζί. Το ξεγύμνωμα και οι βιαιοπραγίες κατά των γυναικών ήταν συνηθισμένες μέθοδοι για να αποσπαστούν "ομολογίες". 
Οι μαζικές εκτελέσεις γίνονταν με τον Γερμανικό τρόπο: σε δημόσιο χώρο ώστε να εκφοβίζουν. Οι κρεμασμένοι αφήνονταν στα δέντρα φρουρούμενοι από τα Τάγματα Ασφαλείας ώστε να μην τους πάρουν οι δικοί τους.
 
Ο ΕΛΑΣ απαντούσε οργανώνοντας καθημερινές αντεπιθέσεις εναντίον των Γερμανών και των συνεργατών τους. Το αντάρτικο κίνημα γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στα χωριά, κι έτσι η ύπαιθρος Ελλάδα σταδιακά απελευθερώνονταν. ΗSOE συμμετείχε, ο ρόλος του ταξίαρχου Έντυ Μάγιερς και του "Μόντυ" Γουντχάους έγινε διάσημος στα στρατιωτικά χρονικά με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου το 1942 και σε άλλες επιχειρήσεις με τους αντάρτες.

Το φθινόπωρο του 1944, η Ελλάδα ήταν κατεστραμμένη από την κατοχή και το λιμό. Μισό εκατομμύριο είχαν πεθάνει - το 7% του πληθυσμού. Ο ΕΛΑΣ όμως είχε απελευθερώσει δεκάδες χωριά εγκαθιδρύοντας κυβέρνηση που διοικούσε τμήματα της επικράτειας ενώ το επίσημο κράτος είχε συρρικνωθεί. Μετά την υποχώρηση των Γερμανών, ο ΕΛΑΣ κράτησε τους 50.000 οπλισμένους αντάρτες του μακριά από την πρωτεύουσα. Τον Μάιο του 1944 συμφώνησε να έρθουν στην Ελλάδα βρετανικά στρατεύματα και να τεθούν οι αντάρτες υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ρόναλντ Σκόμπι.
Στις 12 Οκτωβρίου οι Γερμανοί εκκένωσαν την Αθήνα. Μερικοί αγωνιστές του ΕΛΑΣ βρίσκονταν ήδη στην πρωτεύουσα και  απήλαυσαν τον φρέσκο αέρα της ελευθερίας για τις έξη μέρες που μεσολάβησαν από την Απελευθέρωση ως την άφιξη των Βρετανών. Ένας αντάρτης συγκεκριμένα, 92 χρονών σήμερα, είναι ένας θρύλος της νεότερης Ελλάδας.
 
 

ΛΕΖΑΝΤΑ : ο Churchill αποβιβάζεται από το πλοίο ΑΙΑΣ, πηγαίνοντας σε σύσκεψη. Στοβάθος η Αθήνα. Φωτογραφία: Crown Copyright. IWM/Imperial War Museum
 
Μέσα κι έξω από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις Βρυξέλες, ξεχωρίζει ένας άντρας με ψαράδικο κασκέτο, με μουστάκι και μια χαίτη άσπρων μαλλιών.Είναι ο Μανώλης Γλέζος, ο πρεσβύτερος ευρωβουλευτής του αριστερού ελληνικού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ. 
 
 Ο Γλέζος είναι ένας άνθρωπος ταπεινού μεγαλείου. 
Στις 30 Μαΐου 1941, σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη με έναν άλλον αντιστασιακό και έσκισε την σβάστικα που είχαν σηκώσει οι Ναζί ένα μήνα πριν.
 Συνελήφθη από την Γκεστάπο το 1942, βασανίστηκε και αρρώστησε με φυματίωση. Απέδρασε, συνελήφθη δυο φορές - τη δεύτερη από συνεργάτες των κατακτητών. Θυμάται ότι καταδικάστηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1944, λίγους μήνες πριν φύγουν οι Γερμανοί από την Αθήνα "Μου είπαν ότι είχαν ήδη ανοίξει τον τάφο μου".
 Η εκτέλεσή του δεν έγινε τότε όπως και στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου όταν η διεθνής κινητοποίηση προσωπικοτήτων - ανάμεσά τους ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ και ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι - τον έσωσε από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Εβδομήντα χρόνια μετά, ο Γλέζος είναι το σύμβολο της ελληνικής αριστεράς και ταυτόχρονα θεωρείται η μεγαλύτερη εν ζωή αυθεντία στην Αντίσταση. "Οι Άγγλοι ως σήμερα, υποστηρίζουν ότι απελευθέρωσαν την Ελλάδα και την έσωσαν από τον κομμουνισμό", λέει. 
"Αυτό όμως είναι το κύριο πρόβλημα: Ποτέ δεν μας απελευθέρωσαν.
 Η Ελλάδα απελευθερώθηκε στις 12 Οκτωβρίου από την Αντίσταση, όλο το φάσμα της, όχι μόνο το ΕΑΜ. Ήμουν εκεί, στους δρόμους - όπως όλος ο κόσμος - φωνάζοντας "Ελευθερία" "Λαοκρατία!"
 
 Οι Βρετανοί έφτασαν στις 18 Οκτωβρίου, εγκατέστησαν κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου και προετοίμαζαν την αποκατάσταση του βασιλιά.
 "Από τη στιγμή που έφτασαν" θυμάται ο Γλέζος "ο λαός και η Αντίσταση τους υποδέχτηκε σαν συμμάχους. Με σεβασμό και φιλικά αισθήματα. Δεν είχαμε ιδέα ότι πρόδιδαν εμάς και τα δικαιώματά μας".
 Πριν περάσει λίγος καιρός το ΕΑΜ παραιτήθηκε από την κυβέρνηση απογοητευμένο από την απαίτηση να αφοπλιστούν οι αντάρτες. 
Οι διαπραγματεύσεις για τον αφοπλισμό διεκόπησαν στις 2 Δεκεμβρίου.
 
Οι επίσημες βρετανικές θέσεις βρίσκονται στα αρχεία του υπουργικού συμβουλίου και άλλα έγγραφα [στην έδρα των Δημόσιων Αρχείων κοντά στο Λονδίνο]. 
Ήδη στις 17 Αυγούστου 1944 ο Τσώρτσιλ είχε γράψει ένα "προσωπικό και άκρως απόρρητο" υπόμνημα προς τον πρόεδρο Φρανκλίνο Ρούσβελτ στο οποίο ανέφερε: "το υπουργικό συμβούλιο πολέμου και ο υπουργός Εξωτερικών είναι προβληματισμένοι για το τι θα συμβεί στην Αθήνα και την Ελλάδα όταν 'σπάσουν' οι Γερμανοί και αρχίζουν την εκκένωση της χώρας. Αν υπάρξει μεγάλο χάσμα από τη στιγμή της αποχώρησης της Γερμανικής διοίκησης από την Αθήνα μέχρι την εγκατάσταση οργανωμένης κυβέρνησης, είναι πιθανό ότι το ΕΑΜ και τα ακραία κομμουνιστικά στοιχεία θα αποπειραθούν να καταλάβουν την πόλη."
"Όμως αυτό που επιθυμούσαν οι μαχητές της ελευθερίας, επιμένει ο Γλέζος, ήταν ακριβώς αυτό που είχε επιτευχθεί στη διάρκεια του πολέμου: ένα κράτος στο οποίο διοικούσε ο λαός για το λαό. Δεν υπήρχε σχέδιο κατάληψης της Αθήνας όπως διατείνονταν ο Τσώρτσιλ. 
Αν θέλαμε κάτι τέτοιο θα το κάναμε πριν φτάσουν οι Βρετανοί." 
 
 Στη διάρκεια του Νοεμβρίου 1944,οι Βρετανοί ξεκίνησαν τη συγκρότηση της Εθνοφυλακής με στόχο την αστυνόμευση της Ελλάδας και τον αφοπλισμό των πολιτοφυλακών της Κατοχής. "Στην πραγματικότητα, ο αφοπλισμός αφορούσε μόνον τον ΕΛΑΣ, εξηγεί ο Γερολυμάτος, και όχι αυτούς που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί. Ο Γερολυμάτος γράφει στο υπό έκδοση βιβλίο του The International Civil War (Ο Διεθνής Εμφύλιος Πόλεμος), για το πώς στα μέσα Νοεμβρίου οι Βρετανοί άρχισαν να απελευθερώνουν τους αξιωματικούς των Ταγμάτων Ασφαλείας... και σύντομα μερικοί απ' αυτούς περπατούσαν στους δρόμους της Αθήνας φορώντας νέες στολές..
 Ο Βρετανικός στρατός βοηθούσε ώστε οι μονάδες που είχαν συνεργαστεί με τους κατακτητές να ενσωματωθούν στον νέο ελληνικό στρατό και τις δυνάμεις ασφαλείας. Ένα υπόμνημα της SOE συνιστούσε στη βρετανική κυβέρνηση 'να μην συνδέσει εμφανώς τις ενέργειές της με αυτό το σχέδιο'".
 
Στη συζήτηση που είχαμε μαζί του ο Γερολυμάτος είπε: "Ο ΕΛΑΣ διαπίστωνε ότι με την άφιξη των Βρετανών, ορισμένοι ανώτεροι αξιωματικοί των Ταγμάτων Ασφαλείας και της Ειδικής Ασφάλειας κυκλοφορούσαν ελεύθεροι στους δρόμους. Η Αθήνα του 1944 ήταν μικρή πόλη και εύκολα μπορούσες να πέσεις πάνω τους. Οι Βρετανοί ανώτεροι αξιωματικοί ήξεραν καλά τι έκαναν, παρά το γεγονός ότι τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν αποβράσματα".
 Ο Γερολυμάτος υπολογίζει ότι περίπου 12.000 Ταγματασφαλίτες απελευθερώθηκαν από το στρατόπεδο στο Γουδί και ενσωματώθηκαν στην Εθνοφυλακή στα Δεκεμβριανά, ενώ 228 είχαν αποκατασταθεί στις τάξεις του στρατού. 
Η βρετανική αντίληψη ότι οι Κομμουνιστές ετοίμαζαν επανάσταση ενέπιπτεστα πλαίσια της αποκαλούμενης Συμφωνίας των Ποσοστών, που είχε γίνει μεταξύ των Τσώρτσιλ και Στάλιν στη Μόσχα στις 9 Οκτωβρίου 1944, με κωδικό όνομα "η σύσκεψη Τολστόι". Οι όροι της Συμφωνίας που ο Τσώρτσιλ αποκάλεσε "το πονηρό έγγραφο", προέβλεπαν το μοίρασμα της νοτιοανατολικής Ευρώπης σε ζώνες επιρροής, με τις οποίες χοντρικά ο Στάλιν πήρε τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, ενώ η Βρετανία πήρε την Ελλάδα ώστε να κρατήσει τη Ρωσία μακριά από τη Μεσόγειο.
"Το προφανές θα ήταν να ενσωματωθεί ο ΕΛΑΣ στον ελληνικό στρατό, λέει ο Γερολυμάτος. Οι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ, πολλοί από τους οποίους είχαν υπηρετήσει στον στρατό προπολεμικά, θεώρησαν ότι αυτό θα συνέβαινε - όπως είχε κάνει ο Ντε Γκωλ με τους Γάλλους κομμουνιστές της Αντίστασης όταν είπε: 'Η Γαλλία απελευθερώθηκε, πάμε τώρα να πολεμήσουμε κατά της Γερμανίας!'
Όμως οι Βρετανοί και η ελληνική εξόριστη κυβέρνηση αποφάσισαν από νωρίς να μην συμπεριλάβουν τους αξιωματικούς και αντάρτες του ΕΛΑΣ στον νέο στρατό. Ο Τσώρτσιλ επεδίωκε την επιστροφή του βασιλιά και τη σύγκρουση με το ΚΚΕ. Πίστευε ότι η μοναρχία θα βοηθούσε στην επανεγκατάσταση της έννομης τάξης και της προπολεμικής πολιτικής ελίτ. Το ΕΑΜ -ΕΛΑΣ, πέρα από τη σχέση του με το ΚΚΕ, αντιπροσώπευε μια επαναστατική δύναμη και αλλαγή."
"Στο μεταξύ, λέει ο Γερολυμάτος, οι έλληνες κομμουνιστές είχαν αποφασίσει να μην αποπειραθούν να καταλάβουν την εξουσία τουλάχιστον ως το τέλος Νοεμβρίου - αρχές Δεκεμβρίου 1944. Το ΚΚΕ επιθυμούσε την προώθηση μιας κεντροαριστερής κυβέρνησης στην οποία θα συμμετείχε." Στη γραμμή των λόγων του Γλέζου ο Γερολυμάτος λέει: "αν ήθελαν να κάνουν επανάσταση δεν θα άφηναν 50.000 οπλισμένους αντάρτες μακριά από την πρωτεύουσα μετά την Απελευθέρωση, θα τους έφερναν στην Αθήνα".
Με τη στρατολόγηση των συνεργατών των κατακτητών, οι Βρετανοί άλλαξαν τη δομή της διοίκησης, υποδεικνύοντας ότι το παλιό καθεστώς είχε επιστρέψει. "Ο Τσώρτσιλ επιθυμούσε τη σύγκρουση" λέει ο Γερολυμάτος. 
"Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι βρετανοί δεν έδωσαν μάχη για την Ελλάδα. Ένα μεγάλο μέρος των βρετανικών στρατευμάτων που αποβιβάστηκαν ήταν διοικητικοί, όχι μάχιμοι. Όταν ξεκίνησε η σύγκρουση το Δεκέμβρη, οι Βρετανοί και η ελληνική κυβέρνηση απελευθέρωσαν τους Ταγματασφαλίτες από το Γουδί. Αυτοί ήξεραν πώς να πολεμούν στους δρόμους της πόλης επειδή το είχαν κάνει επί Κατοχής. Πολέμησαν εναντίον του ΕΛΑΣ στην Κατοχή και το ξαναέκαναν τώρα με ζήλο."   
Το πρωί της Κυριακής 3 Δεκεμβρίου ήταν ηλιόλουστο. Πολλές χιλιάδες Ελλήνων δημοκρατικών, αντιμοναρχικών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών ξεκίνησαν προς την πλατεία Συντάγματος. Η αστυνομική περίφραξη τους έκλεινε το δρόμο αλλά πολλές εκατοντάδες πέρασαν.
 Καθώς πλησίαζαν στην πλατεία ένας άνδρας με στρατιωτική στολή φώναξε:"Πυροβολήστε τους μπάσταρδους!"
 Η θανάσιμη ομοβροντία κράτησε μισή ώρα. Προέρχονταν από τη στέγη του κτιρίου της Βουλής και της έδρας του επιτελείου των Βρετανών στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Το μεσημέρι ένα δεύτερο πλήθος διαδηλωτών μπήκε στην πλατεία έως ότου αυτή γέμισε με 60.000 ανθρώπους. Μετά από αρκετές ώρες μια μονάδα βρετανών αλεξιπτωτιστών καθάρισε την πλατεία. Η Μάχη της Αθήνας είχε ξεκινήσει και ο Τσώρτσιλ είχε επιτέλους τον πόλεμο που ήθελε.
Ο Μανώλης Γλέζος ήταν άρρωστος εκείνο το πρωί από την φυματίωση που τον ταλαιπωρούσε. "Όμως όταν άκουσα τι είχε συμβεί, σηκώθηκα από το κρεβάτι" θυμάται. Την επόμενη μέρα, βρίσκονταν στους δρόμους, θυμωμένος και αποφασισμένος, αφοπλίζοντας σταθμούς χωροφυλακής. Όταν οι Βρετανοί έστειλαν μια τεθωρακισμένη μονάδα εναντίον τους, αυτός και οι σύντροφοί του ήταν έτοιμοι.
"Υπογραμμίζω το γεγονός, λέει, ότι προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν τον στρατό εναντίον μας αντί να πολεμήσουν εναντίον των Γερμανών!". Όταν τα βρετανικά τανκς ανέβαιναν από το λιμάνι του Πειραιά τα περίμενε: "Θυμάμαι ότι ανέβαιναν από την Ιερά Οδό. Ήμαστε σε οδόφραγμα. Εξουδετέρωσα τρία τανκς. Χύθηκε πολύ αίμα, ήταν μεγάλη μάχη, έχασα πολλούς πολύ καλούς φίλους. Ήταν δύσκολο να πυροβολήσεις, δύσκολο να σκοτώσεις βρετανό στρατιώτη - ήταν σύμμαχοί μας. Όμως τώρα προσπαθούσαν να καταστρέψουν τη λαϊκή θέληση, και είχαν κηρύξει πόλεμο εναντίον του λαού μας."
Στην κορύφωση της μάχης, λέει ο Γλέζος, οι Βρετανοί έστησαν ελεύθερους σκοπευτές πάνω στην Ακρόπολη. 
"Ούτε οι Γερμανοί δεν είχαν κάνει κάτι τέτοιο. Πυροβολούσαν κάτω τους στόχους του ΕΑΜ αλλά εμείς δεν απαντούσαμε για να μη βλάψουμε το μνημείο."
Στις 5 Δεκεμβρίου ο Σκόμπι επέβαλε στρατιωτικό νόμο και την επόμενη μέρα διέταξε τον από αέρος βομβαρδισμό της εργατικής γειτονιάς του Μετς. "Βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις, λέει η ανθρωπολόγος Νένη Πανουργιά στη μελέτη της για τις οικογένειες της εποχής, είχαν στην διάθεσή τους βαρύ οπλισμό, τανκς, αεροπορία και έναν πειθαρχημένο στρατό, μπορούσαν να κάνουν επιδρομές στην πόλη, καίγοντας, βομβαρδίζοντας σπίτια και πεζοδρόμια, διαχωρίζοντας την πόλη... Τα Γερμανικά τανκς είχαν αντικατασταθεί από Βρετανικά, τα SS και οι αξιωματικοί της Γκεστάπο, από βρετανούς στρατιώτες. " Το σπίτι του ηθοποιού Μίμη Φωτόπουλου που καταστράφηκε από τη φωτιά, είχε το πορτραίτο του Τσώρτσιλ πάνω από το τζάκι.
 
"Θυμάμαι να φωνάζω συνθήματα στα αγγλικά, στη διάρκεια μιας μάχης στην πλατεία Κουμουνδούρου - είχα δυνατή φωνή και πίστευα ότι θα με άκουγαν" λέει ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος στη συζήτησή μας στο διαμέρισμά του. "Είμαστε αδέρφια, δεν μας χωρίζει τίποτα, ελάτε μαζί μας!" Αυτά τους φώναζα, ελπίζοντας ότι θα υποχωρούσαν. Και ακριβώς τη στιγμή που είχα σηκώσει το κεφάλι μου πάνω από τον τοίχο, μια σφαίρα πέρασε ξυστά πάνω από το κράνος μου. Αν δεν με τραβούσε κάτω ο Βαγγέλης Γκούφας ο ποιητής που στεκόταν δίπλα μου, θα ήμουν νεκρός."
 
 
ΛΕΖΑΝΤΑ: Στα γόνατα: οι γυναίκες διαμαρτύρονται για τους σκοτωμούς. Φωτογραφία:Dmitri Kessel/The LIFE Picture Collection/Getty
 
Χαμογελάει στη σκέψη ότι λίγους μήνες μετά τους σκοτωμούς στην πλατεία, επέστρεψε στα θρανία, σπουδάζοντας αγγλικά σε καλοκαιρινό τμήμα του Βρετανικού Συμβουλίου.
 "Ήμαστε εχθροί, αλλά την ίδια στιγμή ήμαστε και φίλοι. Σε μια μάχη βρέθηκα κοντά σ' έναν τραυματισμένο βρετανό στρατιώτη και τον μετέφερα στο νοσοκομείο. Του έδωσα κι ένα αγγλικό βιβλίο που είχα, το "Kidnapped" του Στήβενσον κι εκείνος το κράτησε."
 Είναι διαφωτιστική η αλληλογραφία με τις ανταποκρίσεις των βρετανών στρατιωτών από την Αθήνα, όπως επελέγησαν από τον επικεφαλής της λογοκρισίας και βρίσκονται σήμερα στα βρετανικά Δημόσια Αρχεία.
 Δεν φαίνεται πουθενά ότι ο εχθρός τους είναι πρώην σύμμαχος, πολλοί μάλιστα νομίζουν ότι πολεμούν εναντίον μιας δύναμης που υποστηρίζεται από τους Γερμανούς. 
 Ένας αξιωματικός γράφει: " Ο κύριος Τσώρτσιλ μας τα ξεκαθάρισε στο λόγο του, και ξέρουμε υπέρ και κατά ποιών πολεμούμε. Προφανώς κρύβονται οι Ούννοι πίσω από όλα αυτά."
 Κι ένας άλλος γράφει: "Αναρωτιέται κανείς, θα έπρεπε οι στρατιώτες μας να δίνουν τη ζωή τους για τις ελληνικές πολιτικές διαφορές; εγώ λέω ότι δεν είναι απλά ελληνικές πολιτικές διαφορές, είναι μέρος του αγώνα εναντίον των Ούννων και πρέπει να συνεχίσουμε ως την εξόντωση αυτών των απείθαρχων στοιχείων."  
Τα κυβερνητικά αρχεία μας δείχνουν επίσης τις αντιδράσεις στο Λονδίνο:στις 12 Δεκεμβρίου, ο Χάρολντ ΜακΜίλαν, πολιτικός σύμβουλος του στρατάρχη Αλεξάντερ, επιστρέφοντας από την Αθήνα συνέστησε "να κηρυχτούν όλοι αυτοί που μας πολεμούν στασιαστές και να ανακοινωθεί ότι όλοι όσοι φορούν πολιτικά και πιαστούν οπλισμένοι θα τουφεκίζονται, και ότι θα δοθεί 24ωρη προειδοποίηση στους κατοίκους ώστε να εκκενώσουν συγκεκριμένες περιοχές".
  Άρα ο βρετανικός στρατός θα εκκένωνε και θα καταλάμβανε την Αθήνα. Σύντομα, οι ενισχυμένες βρετανικές δυνάμεις είχαν το πάνω χέρι και την παραμονή των Χριστουγέννων ο Τσώρτσιλ έφτασε στην ελληνική πρωτεύουσα σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να κάνει ειρήνη ανήμερα τα Χριστούγεννα.
"Θα σας αποκαλύψω κάτι που δεν το έχω πει σε κανέναν" λέει σαν να κάνει σκανταλιά ο Μανώλης Γλέζος. Την παραμονή της 25ης Δεκεμβρίου θα έπαιρνε μέρος στην πιο παράτολμη περιπέτεια, τοποθετώντας πάνω από ένα τόνο δυναμίτη κάτω από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, όπου έδρευε ο Σκόμπι. 
"Ήμαστε περίπου 30 και δουλεύαμε στα τούνελ του αποχετευτικού συστήματος. Σύντροφοί μας κάλυπταν τα προστατευτικά πλέγματα στο δρόμο, επειδή φοβόμαστε ότι θα μας άκουγαν από πάνω. Συρθήκαμε μέσα στα σκατά και τα λύματα και τοποθετήσαμε το δυναμίτη ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο, ποσότητα ικανή να το τινάξει στον ουρανό. 
Μετέφερα εγώ ο ίδιος το φυτίλι, τυλιγμένο γύρω από το σώμα μου και έπρεπε να το ξετυλίξω. Ήμαστε τόσο βρώμικοι, καλυμμένοι με περιττώματα, και όταν βγήκαμε από τις αποχετεύσεις τα παιδιά μας έπλυναν. Πήγα δίπλα στο παιδί με τον πυροκροτητή. Και περιμέναμε, περιμέναμε το σήμα αλλά ποτέ δεν ήρθε. Τίποτα. Δεν έγινε η ανατίναξη. Μετά έμαθα ότι την τελευταία στιγμή το ΕΑΜ πληροφορήθηκε ότι ο Τσώρτσιλ βρίσκονταν μέσα στο κτίριο της Μεγάλης Βρετανίας και διέταξε την αναβολή της επίθεσης. Ήθελαν να ανατινάξουν τη βρετανική στρατιωτική διοίκηση όμως όχι και να δολοφονήσουν έναν από τους τρεις μεγάλους".
Όταν τελείωσαν τα Δεκεμβριανά είχαν σκοτωθεί χιλιάδες ενώ 12.000 αριστεροί είχαν συλληφθεί και σταλεί σε στρατόπεδα στη Μέση Ανατολή
Το μόνο άρθρο της συμφωνίας [της Βάρκιζας] που υπεγράφη στις 12 Φεβρουαρίου που τηρήθηκε ήταν αυτό που αφορούσε τη διάλυση του ΕΛΑΣ. Και μετά ξεκίνησε το κεφάλαιο που είναι γνωστό ως η "Λευκή Τρομοκρατία" - όποιος είχε βοηθήσει τον ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά ή στη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής συλλαμβάνονταν και στέλνονταν στα στρατόπεδα που στήθηκαν για φυλάκιση, βασανιστήρια και  δολοφονίες - ή τις δηλώσεις μετανοίας, ακριβώς όπως έγινε στην Μεταξική δικτατορία. 
Ο Τίτος Πατρίκιος δεν είναι άνθρωπος που θέλει το παρελθόν να επηρεάζει το παρόν. Όμως δέχεται ότι σε μεγάλο βαθμό η ιστορία των Δεκεμβριανών επηρεάζει το σήμερα - με αντίκτυπο στην ποίησή του, στην κίνησή του, στην αναζήτηση της 'αρμόζουσας λέξης'. Αυτός ο μετρημένος και ήπιος άνθρωπος έμελε να περάσει χρόνια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που είχαν στηθεί με τη βοήθεια των βρετανών καθώς πλησίαζε ο εμφύλιος πόλεμος. Η φυλάκιση ερχόταν με την καταναγκαστική εργασία, και αυτή με τα βασανιστήρια, και η εξορία με την λογοκρισία.
"Την πρώτη νύχτα στη Μακρόνησο (το πλέον διαβόητο στρατόπεδο) μας χτύπησαν πάρα πολύ. Έζησα έξι μήνες εκεί, σπάζοντας πέτρες, κουβαλώντας άμμο. Μια φορά με υποχρέωσαν να σταθώ όρθιος για 24 ώρες επειδή αποκαλύφθηκε ότι μια εφημερίδα είχε δημοσιεύσει επιστολή στην οποία περιγράφονταν οι φριχτές συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο. Την επιστολή την είχα γράψει εγώ και είχα καταφέρει να την διαβιβάσω στη μητέρα μου, όμως ποτέ δεν ομολόγησα ότι το είχα κάνει και σ' όλη την κράτησή μου ποτέ δεν υπέγραψα δήλωση μετανοίας."
Ο Πατρίκιος ανήκε στους σχετικά τυχερούς. Χιλιάδες άλλοι εκτελέστηκαν, συνήθως δημόσια, ενώ τα κομμένα κεφάλια τους ή τα κρεμασμένα κορμιά τους εκτίθονταν στις πλατείες. Η βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα σχολίασε την έκθεση των κομμένων κεφαλιών με τα λόγια: "είναι συνήθεια σ' αυτή τη χώρα που δεν έχει δυτικοευρωπαϊκό επίπεδο [κουλτούρας]". 
Το όνομα του διοικητή της βρετανικής αστυνομικής αποστολής δεν είναι ευρέως γνωστό στην Ελλάδα. Ο sir Charles Wickham είχε τοποθετηθεί από τον Τσώρτσιλ στη θέση αυτή ώστε να επιβλέπει τις νέες ελληνικές δυνάμεις Ασφαλείας - και ουσιαστικά να στρατολογήσει τους συνεργάτες των κατακτητών. Η ανθρωπολόγος Νένη Πανουργιά περιγράφει τον Wickham σαν "έναν από τους ανθρώπους που διέσχιζαν την αυτοκρατορία εγκαθιδρύοντας τις δομές που ήταν απαραίτητες για την επιβίωσή της", και του καταλογίζει την ίδρυση ενός από τα πλέον άγρια στρατόπεδα, όπου οι κρατούμενοι βασανίζονταν και δολοφονούνταν, το στρατόπεδο της Γυάρου.
Με καταγωγή από το Γιόρκσαιρ, ο Wickham είχε υπηρετήσει στον πόλεμο των Μπόερς, στη διάρκεια του οποίου οι Βρετανοί εφηύραν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της σύγχρονης εποχής. Μετά πολέμησε στη Ρωσία, μέλος της συμμαχικής εκστρατευτικής αποστολής που στάλθηκε το 1918 να βοηθήσει τις τσαρικές δυνάμεις κατά των Μπολσεβίκων. Μετά την Ελλάδα, τοποθετήθηκε το 1948 στην Παλαιστίνη. Το μεγάλο του προσόν για την τοποθέτησή του στην Ελλάδα ήταν το ότι ήταν ο πρώτος γενικός διοικητής της βασιλικής αστυνομίας του Ώλστερ στην Βόρειο Ιρλανδία από το 1922 ως το 1945. 
 
 
ΛΕΖΑΝΤΑ: Μετέφερα ο ίδιος το φυτίλι - Ο Μανώλης Γλέζος ευρωβουλευτής, άνθρωπος ταπεινού μεγαλείου, στις Βρυξέλες Φωτογραφία: Helena Smith/Observer
 
Οι απόψεις των ελλήνων πανεπιστημιακών διίστανται για τον βαθμό ευθύνης που φέρει ο Wickham στην ίδρυση και επάνδρωση των στρατοπέδων με βασανιστές.
 Η Πανουργιά θεωρεί ότι η Γυάρος - ένα νησί που ακόμα και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τιβέριος έκρινε ακατάλληλο για φυλακισμένους - στήθηκε με πρωτοβουλία τουWickham. 
Ο Γερολυμάτος υποστηρίζει: "Οι Έλληνες δεν χρειάζονταν τους Βρετανούς για να στήσουν στρατόπεδα. Το είχαν ξανακάνει στη δικτατορία του Μεταξά". 
Τα βρετανικά αρχεία καταδεικνύουν βρετανούς αστυνομικούς να παρίστανται συχνά στα στρατόπεδα κάτω από τις διαταγές του Wickham.
Προσθέτει ο Γερολυμάτος: "Οι Βρετανοί - δηλαδή ο Wickham - γνώριζαν το ποιόν των βασανιστών στα στρατόπεδα και αυτό είναι το τρομαχτικό. Ήταν εκείνοι που δούλευαν στους θαλάμους βασανιστηρίων στη διάρκεια της Κατοχής, βγάζοντας νύχια και συνθλίβοντας δάχτυλα."
 Τον Σεπτέμβριο του 1947, τη χρονιά που το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου, 19.620 αριστεροί ήταν κρατούμενοι στα ελληνικά στρατόπεδα και τις φυλακές, 12.000 ήταν στη Μακρόνησο, και άλλοι 39.948 σε εξορίες ή σε βρετανικά στρατόπεδα στη Μέση Ανατολή. 
 Υπάρχουν τρομαχτικές αφηγήσεις για βασανιστήρια, δολοφονίες και σαδισμούς στα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης - μια από τις αποτρόπαιες θηριωδίες στην μεταπολεμική Ευρώπη. Ο Πολυμέρης Βόγλης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης περιγράφει τον τρόπο που εισήχθη ένα σύστημα "μοντέρνας κοσμικής Ιεράς Εξέτασης" με το οποίο αποσπούσαν ομολογίες και δηλώσεις μετανοίας μέσω μιας "ατελείωτης και βίαιης ταπείνωσης".
Έπαιρναν τα παιδιά των φυλακισμένων γυναικών μέχρι να ομολογήσουν ότι είναι "Βουλγάρες" και "πόρνες". Το σύστημα δηλώσεων μετανοίας που ακολουθούνταν στη Μακρόνησο είχε μετατρέψει το στρατόπεδο σε "σχολείο" και "εθνικό Πανεπιστήμιο" γι αυτούς που πίστευαν ότι "η ζωή μας ανήκει στη Μητέρα Ελλάδα", στο οποίο οι 'μετανοημένοι' δέχονταν επισκέψεις από τον βασιλιά και τη βασίλισσα, τους υπουργούς και τους επίσημους ξένους. "Η ιδέα" λέει ο Πατρίκιος που ποτέ δεν μετανόησε, "ήταν να αναμορφώσουν και να δημιουργήσουν πατριώτες που θα υπηρετούσαν την πατρίδα".     
Οι έφηβοι φυλακισμένοι στις φυλακές της Κηφισιάς, δέρνονταν με σύρματα και με κάλτσες γεμάτες τσιμέντο. "Έραβαν ονόματα πάνω στο στέρνο των παιδιών" γράφει ο Βόγλης "με σλαβικές καταλήξεις. Πολλά παιδιά βιάστηκαν". Μετά από την κακοποίησή της, μια γυναίκα κρατούμενη υποχρεώθηκε να σταθεί στην πλατεία της Καστοριάς κρατώντας τα κομμένα κεφάλια του θείου και γαμπρού της. Ένας φυλακισμένος στη φυλακή της Πάτρας γράφει τον Μάιο του 1945: "Με χτύπησαν με λύσσα στα πόδια μου μέχρις ότου έχασα το φως. Έχασα τον κόσμο."
Ο Μανώλης Γλέζος έχει τη δική του ιστορία. Μας δείχνει σ' ένα βιβλίο για την Κατοχή, τη φωτογραφία του τελευταίου μηνύματος που άφησε ο αδερφός του Νίκος, γραμμένο στο εσωτερικό ενός μπερέ. Ο Νίκος εκτελέστηκε από συνεργάτες των κατακτητών τον Μάιο του 1944. Ενώ τον πήγαιναν στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο 19χρονος κατάφερε να πετάξει το κασκέτο του από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Το βρήκε ένας φίλος και το παρέδωσε στην οικογένεια. Στο εσωτερικό του μπερέ ο Νίκος έγραψε: " Αγαπητή μητέρα. Σας φιλώ. Χαιρετισμούς. Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον ελληνικό λαό. 10-5-44"
Πουθενά αλλού στην απελευθερωμένη Ευρώπη δεν κατάφεραν οι φιλο-Ναζιστές να εισχωρήσουν στην κρατική δομή - το στρατό, τις δυνάμεις ασφαλείας, το δικαστικό σώμα - τόσο αποτελεσματικά. Η αναβίωση του νεοφασισμού με την μορφή του σημερινού ακροδεξιού κόμματος 'Χρυσή Αυγή' έχει απευθείας σύνδεση με την αποτυχία να εκδιωχθούν οι εξτρεμιστές της ακροδεξιάς. Πολλοί από τους υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής είναι απόγονοι Ταγματασφαλιτών, όπως ήταν οι συνταγματάρχες της Χούντας του 1967.
 
Λέει ο Γλέζος: "Ξέρω ακριβώς ποιός εκτέλεσε τον αδερφό μου και ξέρω επίσης ότι δεν διώχθηκε ποτέ. Ξέρω ότι αυτοί που το έκαναν είναι στην κυβέρνηση και κανείς δεν τιμωρήθηκε." Ο Γλέζος έχει αφιερώσει χρόνια στην δημιουργία βιβλιοθήκης που φέρει το όνομα του αδερφού του. 
Στις Βρυξέλες δεν παραλείπει να ζητάει από τους συνομιλητές του να συνεισφέρουν ένα ευρώ για τη βιβλιοθήκη σ' ένα μεταξωτό τσαντάκι. Είναι μαζί με το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων η άλλη μεγάλη του εκστρατεία, η τελευταία του επιθυμία: να αναγείρει κτίριο αντάξιο της βιβλιοθήκης που θα τιμά τον αδερφό του, Νίκο.
 "Η ιστορία του αδερφού μου είναι η ιστορία της Ελλάδας" λέει.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ο ΕΛΑΣ ή ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) που τον αντικατέστησε δεν έχει ευθύνες. Υπήρξε "κόκκινη τρομοκρατία" και στην υποχώρηση από την Αθήνα ο ΕΛΑΣ πήρε 15.000 κρατούμενους μαζί του. "Σκοτώσαμε κι εμείς" λέει ο Γλέζος "και κάποιοι το έκαναν για λόγους εκδίκησης. Όμως η 'γραμμή' ήταν να μη σκοτώνουμε πολίτες."
Τον Δεκέμβριο του 1946, ο έλληνας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, μπροστά στην πιθανή αποχώρηση των Βρετανών από την Ελλάδα, επισκέφτηκε την Ουάσινγκτον για να ζητήσει Αμερικανική βοήθεια.
 Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών ανταποκρίθηκε διαμορφώνοντας ένα σχέδιο στρατιωτικής παρέμβασης και τον Μάρτιο του 1947 αυτό το σχέδιο αποτέλεσε τη βάση της ανακοίνωσης του προέδρου Τρούμαν που έμεινε γνωστή ως Δόγμα Τρούμαν: να επεμβαίνουν στρατιωτικά όποτε και όπου ο κομμουνισμός θεωρούνταν απειλή. Ότι δηλαδή είχε συμβεί στην Ελλάδα με την πρωτοβουλία της Βρετανίας ήταν η πρώτη εκδήλωση του Ψυχρού Πολέμου.
 
Ο Γλέζος εξακολουθεί να αποκαλεί τον εαυτό του κομμουνιστή. Αλλά όπως ο Πατρίκιος απέρριψε τον σταλινισμό, πιστεύει ότι ο κομμουνισμός, έτσι όπως εφαρμόστηκε στις όμορες προς βορά χώρες της Ελλάδας, θα ήταν μια καταστροφή για την Ελλάδα. Θυμάται ότι τα είπε στον Νικήτα Χρουστσόφ ένα χεράκι, όταν αυτός προσκάλεσε τον Γλέζο στην ΕΣΣΔ, στο Κρεμλίνο.
 Ήταν το 1963 και ο Γλέζος, στο απόγειο του ψυχρού Πολέμου, ήταν ήρωας για την Σοβιετική Ένωση. Στη συνάντηση ο Χρουστσόφ είχε διάθεση για κουβέντα. Ο Γλέζος ήθελε να μάθει γιατί ο Κόκκινος Στρατός, αφού πέρασε από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία σταμάτησε στα ελληνικά σύνορα. Μήπως θα μπορούσε ο Ρώσος ηγέτης να εξηγήσει;
Με κοίταξε και ρώτησε "Γιατί;"
Του είπα: επειδή ο Στάλιν δεν φέρθηκε σαν κομμουνιστής. Μοίρασε τον κόσμο με τους άλλους και έδωσε την Ελλάδα στους Άγγλους. Μετά, του είπα αυτό που πίστευα, ότι ο Στάλιν ήταν η αιτία της καταστροφής μας, η ρίζα του προβλήματος. Αυτό που θέλαμε ήταν ένα κράτος όπου ο λαός θα κυβερνούσε, όπως έκανε η κυβέρνηση του βουνού, εκεί που είναι ακόμα γραμμένο "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό και ασκούνται από τον Λαό. Αυτό που ήθελαν και έκαναν εκείνοι όμως ήταν να έχει την εξουσία το Κόμμα.
Ο Χρουστσόφ, λέει ο Γλέζος, καθόταν και άκουγε. Μετά τη συνάντησή μας με προσκάλεσε σε δείπνο στο οποίο παρευρέθηκε και ο Μπρέζνιεφ που διαδέχτηκε τον Χρουστσόφ το 1964. Στο δείπνο με άκουσε για 4 1/2 ώρες. Αυτό για μένα είναι σιωπηρή συμφωνία."
 
 


ΛΕΖΑΝΤΑ: ο Σκόμπι (στο κέντρο) επέβαλε στις 5 Δεκεμβρίου 1944 στρατιωτικό νόμο και διέταξε τον βομβαρδισμό του Μετς από την RAF. Φωτογραφία: Dmitri Kessel/The LIFEPicture Collection/Getty
 
Για τον Πατρίκιο, τα πράγματα ξεκαθάρισαν το 1956: "όταν είδα ότι η Δύση δεν επρόκειτο να επέμβει [στην εξέγερση της Βουδαπέστης] κατάλαβα ότι είχαν μοιράσει τον κόσμο σε 'σφαίρες επιρροής'.Αργότερα κατάλαβα ότι τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μια τοπική σύγκρουση, αλλά η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου που είχε ξεκινήσει σαν θερμός πόλεμος εδώ στην Ελλάδα."
Ο Πατρίκιος επέστρεψε στην Αθήνα σαν "αδειούχος κρατούμενος" και του παραχωρήθηκε διαβατήριο το 1959. Μόλις το παρέλαβε μπήκε σ' ένα πλοίο και πήγε στο Παρίσι όπου τα επόμενα πέντε χρόνια σπούδασε κοινωνιολογία και φιλοσοφία στη Σορβόννη. "Δεν υπάρχει ηθική στην πολιτική που ασκούν οι αυτοκρατορίες".
Είναι το απόγευμα της 25ης Ιανουαρίου 2009.  Ο αέρας της Αθήνας καθαρίζει από τα δακρυγόνα καινούργιας γενιάς, εισαγόμενα από το Ισραήλ. Η πορεία υποστήριξης προς την καθαρίστρια από τη Βουλγαρία που το πρόσωπό της παραμορφώθηκε από την επίθεση με οξύ που έκαναν νεοφασίστες, μόλις έσπασε από τα ΜΑΤ έπειτα από ώρες μάχης στους δρόμους.
Στην περιοχή των Εξαρχείων η Μαρίνα, μια νέα γυναίκα, μου εξηγεί γιατί εδώ στην Ελλάδα είναι τόσο σκληρός ο πόλεμος μεταξύ αριστεράς και δεξιάς: "Επειδή μάς συνέβησαν όλα αυτά το 1944. Οι αντιστασιακοί που πολέμησαν τους Ναζί καταδιώχθηκαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν με τις διαταγές της βρετανικής κυβέρνησης. Η οικογένειά μου φυλακίστηκε και βασανίστηκε για δυο γενιές πριν από μένα. Ο παππούς μου μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο και ο πατέρας μου με τη Χούντα των συνταγματαρχών. Τώρα θα μπορούσε να έρθει η σειρά μου. Είμαστε τα εγγόνια των ανταρτών και οι εχθροί μας είναι τα ελληνικά εγγόνια του Τσώρτσιλ. 
Ο Γερολυμάτος λέει: "το βρετανικό έγκλημα ήταν ότι νομιμοποιήθηκαν άνθρωποι που το μητρώο τους στο Τρίτο Ράιχ απέκλειε τη νομιμοποίησή τους. Όλα έγιναν επειδή ο Τσώρτσιλ έπρεπε να φέρει πίσω τον βασιλιά στην Ελλάδα. Αυτό μας επέβαλαν οι Βρετανοί, αυτό σημάδεψε την Ελλάδα από τότε."
"Όλοι οι συνεργάτες των κατακτητών μπήκαν στο σύστημα, λέει ο Μανώλης Γλέζος. Μπήκαν στον κυβερνητικό μηχανισμό - στη διάρκεια και μετά τον Εμφύλιο πόλεμο - και οι γιοί τους μπήκαν στη Χούντα. Όλοι αυτοί είναι σαν κακοήθεις όγκοι. Εμείς απελευθερώσαμε την Ελλάδα αλλά οι συνεργάτες των Ναζί νίκησαν τον πόλεμο εξαιτίας των Βρετανών. Και αυτή η παρακαταθήκη μένει σαν βάκιλος στο σύστημα. "
"Δεν με ρώτησες λέει ο Γλέζος, γιατί συνεχίζω; γιατί το κάνω αυτό στην ηλικία που έφτασα, στα 92 χρόνια και δυο μήνες; Θα μπορούσα να είμαι καθισμένος στον καναπέ, φορώντας παντόφλες. Γιατί το κάνω αυτό;"
Και απαντάει μόνος του: "Εσύ νομίζεις ότι απέναντί σου κάθεται ο Μανώλης, όμως κάνεις λάθος. Δεν είναι ο Μανώλης. Επειδή κάθε φορά που ένας σύντροφος επρόκειτο να πάει για εκτέλεση έλεγε: Μη με ξεχνάς! Όταν θα λες 'καλημέρα', θα με σκέφτεσαι. Όταν θα πίνεις κρασί, θα λες τ' όνομά μου. Γι αυτό τα κάνω αυτά. Ο άνθρωπος που βλέπεις είναι όλοι οι σύντροφοι που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Και δεν τους ξεχνώ!
  
Χρονολόγιο: η Μάχη μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς
Σεπτέμβριος 1944 οι Γερμανικές δυνάμεις αποσύρονται από το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας και οι αντάρτες απελευθερώνουν τη χώρα. Οι περισσότεροι είναι του ΕΛΑΣ, του ένοπλου τμήματος του ΕΑΜ που συμπεριελάμβανε το ΚΚΕ.
Οκτώβριος 1944 Συμμαχικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του στρατηγού Σκόμπι μπαίνουν στην Αθήνα και ο Γεώργιος Παπανδρέου επιστρέφει επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης.
2 Δεκεμβρίου 1944 Αντί να ενσωματώσουν τον ΕΛΑΣ στον ελληνικό στρατό ο Παπανδρέου και ο Σκόμπι απαιτούν τον αφοπλισμό των ανταρτών. Έξι μέλη της κυβέρνησης διαμαρτύρονται και παραιτούνται.
3 Δεκεμβρίου 1944 Ξεσπούν βίαια επεισόδια στην Αθήνα μετά τη διαδήλωση 200.000 πολιτών. Πάνω από 28 σκοτώνονται και εκατοντάδες τραυματίζονται. Τα Δεκεμβριανά των 37 ημερών ξεκινούν. Στις 5 Δεκεμβρίου κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος.
Ιανουάριος/Φεβρουάριος 1945 ο στρατηγός Σκόμπι συναινεί για κατάπαυση πυρός με αντάλλαγμα την απόσυρση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα. Ο ΕΛΑΣ φεύγει από την Αθήνα με 15.000 όμηρους. Τον Φεβρουάριο υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας.1945/46 Συμμορίες της Δεξιάς σκοτώνουν πάνω από 1.100 πολίτες, προκαλώντας τον Εμφύλιο πόλεμο στον οποίο ο κυβερνητικός στρατός αντιμετωπίζει τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας που έχει πολλούς πρώην αντάρτες του ΕΛΑΣ
1948-49 ο ΔΣΕ υφίσταται καταστροφική ήττα, τον Ιούλιο 1949 ο Τίτο κλείνει τα σύνορα για τους αντάρτες του ΔΣΕ. Κατάπαυση του πυρός στις 16 Οκτωβρίου 1949.
21 Απριλίου 1967 Πραξικόπημα δεξιών αξιωματικών. Η Χούντα κρατάει ως το 1974. Το 1982 επιτρέπεται πια στους κομμουνιστές πολιτικούς πρόσφυγες να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
πηγη##Ενεργοι Πολιτες
 ΑΝΑΠΟΔΑ
 
Ιουν. 10, 2015

Από Σοφία Μαλτέζου,

 

Μνημόσυνο για τα θύματα της σφαγής του Διστόμου (10.6.43), οργάνωσα την Κυριακή (7.6.15) στην εκκλησία Αγ. Γεωργίου Κερατέας με τη σύμπραξη του Πολιτιστικού Συλλόγου «Χρυσή Τομή» και τη συμμετοχή πολλών κατοίκων.

 

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ

Με ένα κερί αναμμένο στο χέρι και τη θύμηση φωτισμένη από την εθνική μας συνείδηση, ο ελληνικός λαός στέκεται την Τετάρτη 10 Ιουνίου, μπροστά στην υπέρτατη ιστορική μνήμη. Το ολοκαύτωμα του Διστόμου.

Η αντίσταση στην τριπλή κατοχή, Γερμανική, Ιταλική, Βουλγάρικη, υποχρεώνει τους γερμανούς ναζί να διατηρούν ετοιμοπόλεμες στην Ελλάδα περισσότερες από δέκα μεραρχίες, στερώντας τες από τις δυνάμεις τους στα άλλα μέτωπα. Αντίσταση που είχε βέβαια ως αποτέλεσμα τα φοβερά αντίποινα των κατακτητών και που στοίχησαν την ζωή σε 70.000 συμπατριώτες μας. Από το αιματοκύλισμα στον Κάνδανο τον Ιούνιο του ’41, στη σφαγή στα Καλάβρυτα τον Δεκέμβριο του ’43, το ολοκαύτωμα του Διστόμου στις 10 Ιουνίου του ’43 και αμέτρητες άλλες εκτελέσεις και καταστροφές, ακόμα και στην περιοχή των Μεσογείων. Η Βέρμαχ απαιτούσε 50 – 100 Έλληνες να εκτελούνται για κάθε φόνο Γερμανού, είχαν δεν είχαν σχέση με τον φόνο αυτόν. Έτσι, για πέντε τραυματίες και τέσσερις νεκρούς Γερμανούς εκτελούνται στο σκοπευτήριο της Καισαριανής διακόσιοι πατριώτες. Οι εκτελέσεις γίνονται εν ψυχρώ βάσει αυτού του γενικού σχεδίου και δεν εξαιρούνται από αυτές ούτε τα βρέφη συνοδεύονται σε από φρικαλεότητες που αναμφίβολα συνιστούν εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας γενικότερα.

Όσοι ανατριχιάζουν σήμερα για τους από τηλεοπτικής οθόνης αποκεφαλισμούς των θυμάτων των τζιχανιστών, ας δούνε μερικές φωτογραφίες από τη σφαγή του Διστόμου. Τη φωτογραφία, για παράδειγμα του Στάθη Σταθά, μόλις τεσσάρων χρονών, που εκτελέστηκε στη μάντρα του Σπύρου Μάλαμα αφού πρώτα βασανίστηκε. Το κορμάκι του βρέθηκε γεμάτο χαρακιές από μαχαίρι.

Και εδώ εγείρεται το μεγάλο ερώτημα που συνοδεύεται με τις κολασμένες στιγμές της ανθρωπότητας. Πώς είναι δυνατόν στο όνομα κάποιας αξίας, όπως είναι το έθνος ή στο όνομα μιας θρησκείας, μιας ιδεοληψίας να συσσωρεύονται τόση τυφλή παραφροσύνη, τέτοια έκπτωση λογικής, συναισθημάτων, ανθρωπιάς, τόσο φανατισμός; Πόσα προγράμματα πλύσης εγκεφάλου είχε υποστεί ο νεαρός εκείνος ναζί που ξεκοίλιαζαν μάνες την ώρα που θήλαζαν τα μωρά τους ή ξέσκιζαν μικρά κοριτσάκια με τη λόγχη τους από τα γεννητικά τους όργανα μέχρι το στήθος; Αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα έγιναν και στο Δίστομο, τόσο φοβερά ώστε ακόμα και η κατοχική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να βγάλει ανακοίνωση για να τα δικαιολογήσει.

Για την ιστορία πρέπει να λεχθεί ότι οι Γερμανοί είχαν βάλει στο στόχαστρο το Δίστομο, πριν από τη σύγκρουση τους με τους αντάρτες στο Στείρι. Είχαν σχεδιάσει δηλαδή την καταστροφή του για την οποία ο μοναδικός αξιωματικός που καταδικάστηκε ήταν ο στρατηγός Χέλμουτ Ψέλμι, από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης. Του επιβλήθηκε κάθειρξη 15 χρόνων από τα οποία εξέτισε μόλις τρία. Αργότερα, η εισαγγελία του Μονάχου αποφάνθηκε πως η σφαγή του Διστόμου ως «αδίκημα» είχε παραγραφεί από το 1964.

Δεν έχει παραγραφεί όμως στη συνείδηση όλων των Ελλήνων και όλων των φωτισμένων ανθρώπων του κόσμου. Και για να συνδεθούμε με την επικαιρότητα. Ενώ το δημόσιο χρέος μας ανέρχεται σε 325 δισεκατομμύρια οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις υπολογίζονται σε 340 δις. Με συνέπεια και πανελλήνιες κινητοποιήσεις χρειάζεται να απαιτήσουμε αυτές τις αποζημιώσεις για καταστροφές, κλοπές και ανθρώπινα θύματα που ακόμα σημαδεύουν τη ζωή μας.

Αυτή είναι η μία πλευρά του χρέους μας. Η άλλη είναι να σταθούμε απέναντι στο παρελθόν μας και με το χέρι στην καρδιά ν’ αναρωτηθούμε : οι ήρωες νεκροί μας έχουν θέση στο μέλλον μας, όπως βεβαιώνει ο ποιητής ή το παρελθόν μας έχει καταντήσει ένας κενός επετειακός λόγος χωρίς αντίκρισμα στην εποχή μας; Πόσο αντάξιοι είμαστε της βαρειάς δημοκρατικής και πολιτιστικής κληρονομιάς που μας φόρτωσαν οι αιώνες; Μήπως κι’ εμείς πρέπει ν’ αποζημιώσουμε τον τόπο μας με μιαν άλλη παιδεία, με την επιστροφή μας σε πατροπαράδοτες αρετές, όπως ήταν η μπέσα, η λεβεντιά, η περηφάνια, κατ’ εξοχή χαρακτηριστικά του αρβανίτικου στοιχείου, θα έλεγα. Μήπως πρέπει να ξαναβρούμε το ουσιαστικό, το πραγματικό άξιο που μαζί με την αλληλεγγύη και το αίσθημα του δικαίου θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο;

Απλοϊκά και λαϊκίστικα όλα αυτά, ίσως πούνε κάποιοι.

Αλλά  υπάρχει πιο απλός λόγος από το αγαπάτε αλλήλους; Όποιος αγαπάει δεν τρώει μόνο βρώμικο ψωμί. Πολλές φορές ανεβαίνει και στο σταυρό. Ας ξεκινήσουμε με κάτι πιο ήπιο. Με τον σεβασμό. Με αυτόν τον σεβασμό προς την ιστορία μας που σας οδήγησε και εσάς όλους σας σήμερα εδώ.

ΑΝΑΠΟΔΑ

Μαϊ. 19, 2015

Γενοκτονία Ποντίων: Η δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του 20ου αώνα - ΒΙΝΤΕΟ

19.05.2015 | 00:25
 
 
 
 
Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η "νέα τάξη πραγμάτων" που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. 

Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννούμε με τον όρο "γενοκτονία" ; 


Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. 
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. 
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; 
Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ( 1461 ) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση - γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαριθεί σε τρεις περιόδους.

  • Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
  • Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.
  • Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774.



Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.
Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.
Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 - 1923 ).

Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο " Ένωση και Πρόοδος" ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες.

Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές. 
Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.

Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου. 
Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.

Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: "Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ'; αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ... "

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολίσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.
Το τελικό πλήγμα. 
Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.




Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. 
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.

Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.
Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν.

Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων.
Η μοίρα αυτή απετράπη με ένα εξαιρετικά οδυνηρό τρόπο: με τις; γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων και Αρμενίων, με την υποχρεωτική έξοδο όσων επιβίωσαν και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων, όπως οι Κούρδοι, που συνέχισαν να παραμένουν στην τουρκική, πλέον, επικράτεια.

Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα. Ακολουθεί μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ενός ανθρώπου που έζησε τη μεγάλη ανθρωποσφαγή.
Ένα χωριό των Κοτυώρων

Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδοσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:

"Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν' αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος... Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ' αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει... Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι' οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ' όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι' έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι' ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την "πατριωτική" του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Η πυρπόληση

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι' άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ' οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι' όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι' οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι' αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση...

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής... επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν' ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι' απ' έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους - πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν".




Μαρτυρίες Σοβιετικών

Οι σοβιετικοί υπήρξαν οι βασικοί σύμμαχοι του κεμαλικού εθνικισμού τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. Πιθανότατα, οι μπολσεβίκοι να αντάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την υποστήριξη του παντουρκιστικού κινήματος που δρούσε στη Ρωσία στην Οκτωβριανή τους Επανάσταση.
Οι σοβιετικοί λοιπόν προμήθευσαν τους κεμαλικούς με όπλα, χρήματα, στρατιωτικούς συμβούλους. Η τουρκική αντεπίθεση στο μικρασιατικό μέτωπο κατά τωνελληνικών στρατευμάτων το 1921, οργανώθηκε από τον Μ. Φρούνζε, στρατιωτικό απεσταλμένο των σοβιετικών. Κατά συνέπεια, οι μαρτυρία των αποσταλμένων αυτών έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.

O Φρούνζε, έδωσε μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες: "Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου". Ο Φρούνζε περιέγραψε και άλλο ένα περιστατικό. Οταν περνούσαν δίπλα από μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα, ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στη σοβιετική αντιπροσωπεία ότι ήταν και αυτοί ένοχοι γιατί ενίσχυαν τον Κεμάλ και τους Τούρκους. 

Το συναίσθημα αυτό των ανταρτών του δυτικού Πόντου ήταν εξαιρετικά έντονο. Ο οπλαρχηγός Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδης) διακύρησσε: "... oι Ρώσοι κομμουνιστές δώσανε όπλα στον Κεμάλ για να χτυπήσει εμάς, του έδωσαν υποστήριξη, απελευθέρωσαν όλους τους Τούρκους στρατιώτες που είχαν συλλάβει αιχμαλώτους όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα". Υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές κατέδιδαν τις προσπάθειες προμήθειας οπλισμού των ανταρτών από τη Ρωσία και παρέδιδαν Πόντιους στους Τούρκους.

Ο Φρούνζε έγραφε τα εξής για την πολιτική του Τοπάλ Οσμάν: "...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή."

Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στην Άγκυρα, ενημερώθηκε στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Έλληνες που είχαν σφαγιαστεί, "βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες". Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι επρόκειτο να συναντήσει πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους.

Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος: "Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ απάντησε ως εξής στις "επισημάνσεις" του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία..."

Ο Φρούνζε στο βιβλίο του "Αναμνήσεις από την Τουρκία" γράφει: "Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου."

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 - τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μεινοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.
πηγη##geocities.com OnALERT
 
ΑΝΑΠΟΔΑ


Μαϊ. 19, 2015

 

Τέτοια μέρα, το 1919, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και άρχισε την εθνοκάθαρση. Πρώτα με τον απαγχονισμό των Ελλήνων προκρίτων και μετά ενθαρρύνοντας τους ομοφύλους και ομοθρήσκους του να σκοτώνουν τους «γκιαούρηδες» και να ιδιοποιούνται τις περιουσίες τους...


Οι διωγμοί συνεχίστηκαν με τα Αμελέ Ταμπουρού, τα Τάγματα Εργασίας, στρατολογώντας Έλληνες Ποντίους για να δουλέψουν στα κάτεργα, από τους οποίους ελάχιστοι γύριζαν πίσω και εκείνοι σακάτηδες, αλλά και με τις εξορίες των κατοίκων ολόκληρων χωριών, σε μια ατέλειωτη πορεία που όσοι δεν άντεχαν πέθαιναν στους δρόμους και έμεναν άταφοι, βορά στα άγρια θηρία και τους γύπες... Έτσι, οι Τούρκοι εξολόθρευσαν 353.000 Ποντίους, σχεδόν τον μισό πληθυσμό τους...

Σήμερα, οι Πόντιοι ανά τον κόσμο, αγωνίζονται και πιέζουν, να υποχρεωθούν οι Τούρκοι να αναγνωρίσουν την γενοκτονία. Δεν τους ζητούν αποζημιώσεις, αλλά κάτι ανθρώπινο. Μία συγγνώμη, για να αναπαυθούν οι ψυχές των νεκρών τους, που ανάμεσα τους υπήρξαν δυστυχώς πολλοί μαθητές με τους καθηγητές τους, όπως συνέβη στο αμερικανικό κολέγιο «Ανατόλια» στη Μερζιφούντα του Πόντου.

Το κολέγιο ιδρύθηκε το 1882 από αμερικανούς ιεραπόστολους διαμαρτυρόμενους, Τσάρλς Τρέϊσι και τη γυναίκα του. Λειτούργησε το 1886, αλλά το 1893 οι Τούρκοι το έκαψαν στους μεγάλους διωγμούς των χριστιανών και εξόρισαν τους αρμένιους καθηγητές. Το κολλέγιο, που στη σφραγίδα του απεικονίζονταν μια μπάλα (αθλητισμός), μια κουκουβάγια (πνεύμα) και μια λύρα (μουσική,) και αντιπροσώπευαν την τριπλή του δράση: αθλητική, φιλολογική, μουσική, μπήκε αργότερα στο στόχαστρο των κεμαλιστών, με συνεχείς εισβολές.
Αφού το χρησιμοποίησαν ως στρατιωτικό νοσοκομείο από το1916-19, άνοιξε στις 1-10-1919 συγκεντρώνοντας 218 μαθητές. Στις 12-2-1921, εισβάλουν στο κολέγιο οι Τσέτες του καταστροφέα των χριστιανικών κοινοτήτων και φονέα των Ελλήνων Τοπάλ Οσμάν, με αφορμή τον δήθεν ξυλοδαρμό τούρκου από χριστιανούς. Ψάχνουν τάχα για οπλισμό και εκρηκτικά. Και όταν δεν τα βρίσκουν, μπαίνουν στο γραφείο του προέδρου Γ. Γουάϊτ και γίνονται θηρία, όταν βλέπουν δυο μεγάλους χάρτες του Πόντου. Εξοργίζονται όμως περισσότερο όταν βρίσκουν στην βιβλιοθήκη εκατοντάδες ελληνικά βιβλία και συγγράμματα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που ήταν τυπωμένα στην Αθήνα, κάποιες σημειώσεις που τις θεωρούν επαναστατικές και την φωτογραφία της ποδοσφαιρικής ομάδας Πόντος με τις γαλανόλευκες οριζόντιες ρίγες που παρέπεμπαν στην ελληνική σημαία...


Όλα αυτά θεωρούνται ενοχοποιητικά στοιχεία και οι Τσέτες συλλαμβάνουν πρώτα δύο μαθητές αθλητές της ομάδας «Πόντος», όπως τον τερματοφύλακα Αναστάσιο Παυλίδη και τον δρομέα Συμεών Ανανιάδη, μαζί με έξι καθηγητές, τους Δημ. ΘεοχαρίδηΠαύλο ΠαυλίδηΧαρ. ΕυσταθιάδηΠαν. Λαμπριανίδη και άλλους δύο. Τους οδηγούν στις φυλακές Αμασείας, βασανίζονται απάνθρωπα επι πολλές ημέρες, καταδικάζονται με ψευδείς κατηγορίες σε θάνατο και τον Ιούνιο του 1921 απαγχονίζονται.

Ο Συμεών Ανανιάδης γεννήθηκε στην Σαμψούντα το 1901, δεύτερο από τα πέντε παιδιά του Αντωνίου Ανανιάδη. Φοιτούσε στο Ανατόλια, τον θαύμαζαν όλοι για την εξυπνάδα, τη ρητορεία και το παράστημά του και ήθελε να γίνει γιατρός. ΄Ηταν μέλος του ποδοσφαιρικού Συλλόγου «Πόντος», πολύ μεγάλος δρομέας στα 100 μέτρα και φιλοδοξούσε να λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ. Συνελήφθη από τους κεμαλιστές, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και απαγχονίστηκε στην πλατεία της Αμασείας. Στην ίδια πλατεία οι Τούρκοι κρέμασαν αργότερα τον καθηγητή πατέρα του και άλλους 173 επιφανείς Ποντίους.

Θα ακολουθήσει η σύλληψη άλλων 125 μαθητών-αθλητών και μελών της Λέσχης Ποντίων, για την τύχη των οποίων, των Ελλήνων και των λιγοστών Αρμενίων της Μερζιφούντας, έγραψαν οι Αμερικανοί: «Όλη τη νύχτα ακούγονταν πυροβολισμοί στην πόλη. Το πρωί τα βαγόνια μετέφεραν πτώματα που έθαβαν σε μαζικούς τάφους στην κοιλάδα, ενώ πυκνοί καπνοί κάλυπταν την χριστιανική συνοικία...»


Οι Τούρκοι έκλεισαν τότε το κολέγιο και μετά την μικρασιατική καταστροφή, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ενεθάρρυνε τον πρόεδρο του Τζώρτζ Γουάϊτ και μετέφερε την έδρα του, από τη Μερζιφούντα στη Θεσσαλονίκη, αρχικά στις εγκαταστάσεις του παλιού καζίνο και μετά στην Πυλαία.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Real News" τον Μάιο του 2013

πηγη##Daily Goal

ΑΝΑΠΟΔΑ