Μαρ. 2, 2016

Καταθλιψη : Ειναι νοσος και μια πιθανοτητα για τον καθενα μας

Aγαπητοί επισκέπτες  χαίρετε.

Αυτή την φορά θα ήθελα να μιλήσω για την κατάθλιψη που είναι μία συχνή διαταραχή και που παρουσιάζει αυξημένη συχνότητα εμφάνισης στον σύγχρονο και ανεπτυγμένο κόσμο.

Είναι πολλοί αυτοί που νομίζουν ότι ένας άνθρωπος που πάσχει από κατάθλιψη νοσεί επειδή βίωσε μια απώλεια, υλική ή συναισθηματική ή ακόμα και ενός αγαπημένου του προσώπου όμως, συχνά, πολύ συχνά πάσχει από ενδογενή αίτια .

Και βέβαια καθόλου δεν είναι παρηγορητικές  οι παροτρύνσεις να το ξεπεράσει μόνος του, ότι δήθεν η δύναμη του χαρακτήρα και της θέλησης  είναι αρκετή για να ξεφύγει και άλλα τέτοια ενθαρρυντικά αλλά ουτοπικά, δυστυχώς.

Η κατάθλιψη είναι νόσος.

Είναι νόσος που συχνά αλλοιώνει την συμπεριφορά και επίσης συχνά προσελκύει την αυθόρμητα σκληρή αντίδραση από μια μερίδα ανθρώπων που εφάπτονται με το προσβεβλημένο άτομο.

  Πριν μιλήσουμε για τα συμπτώματα που θα μας βοηθήσουνε να αναγνωρίσουμε  το πρόβλημα, κατ’αρχήν στον εαυτό μας εφόσον συμβαίνει, θα ήθελα να μιλήσω για τις αντιδράσεις που προκαλεί.

Η πρώτη αντίδραση είναι η ρατσιστική.

Σε έναν κόσμο όπου το φαίνεσθαι είναι θεμελιώδες και πρωταρχικής σημασίας, ένας καταθλιπτικός, είναι ένας αντιήρωας.

Με τηλεοπτικούς όρους θα λέγαμε ότι δεν γράφει καθόλου καλά και επίσης είναι σχετικά εύκολο θύμα.

Σας υπενθυμίζω  όχι μία αλλά τρεις – τέσσερεις τηλεδιασκεδαστές – παρουσιαστές που έχουν καννιβαλίσει εις βάρος δύστυχων καταφανώς καταθλιπτικών θυμάτων τους.

Και τώρα, σκεφτείτε με ειλικρίνεια, εσείς, ποτέ, καλοί μου αναγνώστες δεν έχετε γελάσει με έναν τέτοιο άνθρωπο; Θα σκεφτείτε πως όχι, όμως εγώ θα σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι ίσως το έχετε κάνει.

Γιατί τώρα είναι η ώρα να σας μιλήσω για τα συμπτώματα. Λοιπόν ένας πάσχων ίσως παραμελεί την υγιεινή του , ίσως παραμελεί την εμφάνισή του , ίσως παραμελεί τον καθωσπρεπισμό του, ίσως παραμελεί την εργασία του.

Αυτό δεν σας αρκεί για να τον αποφύγετε; Επίσης μπορεί να είναι απρόσεκτος ή αφηρημένος ή αδιάφορος, ή κυνικός, ή αποσυρμένος.

Σίγουρα δεν είναι η χαρά του πάρτυ, και εσείς ασφαλώς δεν είστε στην καλύτερη φόρμα για να παραβλέψετε αυτές τις μικρές ή μεγάλες εκτροπές.

Όμως  δεν είναι κι εύκολο να μπείτε με ασφάλεια στον κόσμο ενός καταθλιπτικού, κι έτσι σιγά –σιγά αυτός ο άνθρωπος, μπορεί να απομονωθεί μέχρι θανάτου.

Κυριολεκτικά μέχρι θανάτου. Μια κοπέλα που είναι παχουλή, θα φάει περισσότερο, και με διαρκείς απορρίψεις, θα έχει κρίσεις αυτοεκτίμησης, αφού δεν θα μπορεί να πληροί τα κριτήρια του περιβάλλοντος.

Από την άλλη ένα μοντέλο θα λιμοκτονήσει για να πιάσει το νούμερο 0 των ενδυματικών κανόνων.

Ένας πενηντάρης που χώρισε και έμεινε και χωρίς δουλειά και ασφάλιση, και με λίγη βοήθεια από μία κακή γενετική προδιάθεση.

Δεν θέλει και πολύ… Όλοι τους κινδυνεύουν από εμβροντησία,  ή  stuporo όπως είναι ο διεθνής όρος.

Και από κει και πέρα πιάσε το αυγό και κούρευτο.

Αλλά περνώντας τα χρόνια, τον περιμένει κι ένα άλλο δωράκι. Παραμονεύει στην στροφή της 3ης ηλικίας, η άνοια. Και τότε έχει κάνει BINGO. Κάπως έτσι είναι η πορεία της καταστροφής για έναν πραγματικά καταθλιπτικό.

Κι΄όμως η βοήθεια των φαρμάκων είναι κομβική . Γιατί επανασυνδέουν την ροή των νευροδιαβιβαστών που θα πρέπει να τους παρομοιάσουμε με τα υγρά ενός μηχανικού υδραυλικού συστήματος.

Πηγαίνετε στον γιατρό, παίρνετε τα φάρμακά σας, και εμπιστευθείτε τους ειδικούς., Οι φίλοι πολύ λίγο μπορούν να βοηθήσουν, όσο περίπου και σε ένα έμφραγμα.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι οι βλάβες που καθορίζουν την κατάθλιψη είναι οργανικές. Και αυτό είναι ευτύχημα από μία άποψη γιατί καθιστά το πρόβλημα ανατάξιμο.

  Τα φάρμακα αποκαθιστούν μια διαταραγμένη οργανική ισορροπία και βοηθούν τους ασθενείς να νοιώσουνε καλύτερα.

Βέβαια, υπάρχει και μια σχολή υπέρ της ψυχοθεραπείας και όχι των φαρμάκων.

Ωστόσο εδώ θα επιμείνω ότι ο ειδικός ψυχοθεραπευτής θα πρέπει να είναι γιατρός.

Όπως  για ένα δερματικό νόσημα δεν θα ρωτήσουμε την πεντικιουρίστα μας, έτσι και στην ψυχοθεραπεία θα απευθυνθούμε στον ψυχίατρο.

Υπήρξε μια μελέτη στην δεκαετία του ’80, με τον τίτλο ‘’The disease of the learned’’ που σημαίνει : η νόσος των λογίων, και αναφερόταν σε τρανταχτά ονόματα της διανόησης , της πολιτικής και της τέχνης που ήταν καταθλιπτικοί.

Κι αυτό το αναφέρω για να καταρρίψω  το ταμπού κατά της νόσου και τω νοσούντων.

Όμως θα πρέπει να αναφερθώ και στην διπολική νόσο ή μανιοκατάθλιψη και να σας πω πως  το καλό νέο είναι ότι το φάσμα της εναλλαγής  διάθεσης, βραχύνεται με το πέρασμα της ηλικίας, οπότε η κατάσταση με τα χρόνια γίνεται πιο ελεγχόμενη.

Επιτρέψτε μου όμως να τελειώσω προς το παρόν, με μια παρότρυνση να σπάσετε τα ταμπού. Είναι μια δυσάρεστη κατάσταση όπως κάθε άλλη αρρώστια, και το σημαντικότερο, κανείς δεν έχει ανοσία.

Ούτε εμβόλιο, ούτε πρόληψη, είναι μια πιθανότητα για τον καθένα μας.

            Η φίλη σας, DNA κυνική μαγείρισσα