Πολιτικο Μαγειρειο . Ολα της Ωρας

Δεκ. 16, 2017
 
 
Η μεγαλύτερη ομαδική < απόβαση> Τούρκων στη χώρα μας έγινε τη νύχτα που πέρασε στο νησάκι Παναγιά που βρίσκεται δίπλα στις Οινούσες στα Βόρειο Ανατολικά της Χίου .
Πρόκειται για 35 Τούρκους πολίτες άνδρες γυναίκες και παιδιά που μόλις πάτησαν το πόδι τους στο νησάκι Παναγιά παραδόθηκαν αμέσως στους έλληνες στρατιώτες που φυλάνε το μικρό νησάκι .
Πρόκειται για Τούρκους καθηγητές Πανεπιστημίων, γιατρούς ,δικηγόρους ,πολιτικούς ,μηχανικούς , άνδρες και γυναίκες , ενώ ανάμεσά τους βρίσκεται και μια τετραμελής οικογένεια με τα δύο τους παιδιά .
Μόλις παραδόθηκαν στους έλληνες στρατιώτες ενημερώθηκε η στρατιωτική διοίκηση της Χίου και με σκάφος του Λιμενικού μεταφέρθηκαν από την Παναγιά στη Χίο.
Αρχηκά οι 35 Τούρκοι άνδρες και γυναίκες οδηγήθηκαν στις εγκαταστάσεις της ΒΙΑΛ όπου αμέσως ζήτησαν πολιτικό άσυλο λέγοντας στους έλληνες αστυνομικούς ότι στην Τουρκία κινδυνέυει η ζωή τους από το καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν .
Οι 35 έφτασαν με σκάφος από τα Μικρασιατικά παράλια στην Παναγιά και όπως διαπιστώθηκε το οδήγησαν οι ίδιοι χωρίς να βρίσκονται μεταξύ τους δουλέμποροι . Οπως ανέφεραν στις αστυνομικές αρχές αυτό το έκαναν κυρίως για λόγους ασφαλείας μια που αναχώρησαν από τις Μικρασιατικές ακτές με απόλυτη μυστικότητα .
Αργά απόψε το βράδυ οι 35 Τούρκοι συνοδεία αστυνομικών επιβιβάστηκαν στο πλοίο της γραμμής και μεταφέρθηκαν στην Αθήνα όπου και θα κρατηθούν αρχικά στα ειδικά κρατητήρια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών όπου και θα ανακριθούν.
 
Πιρανχας
 
Δεκ. 5, 2017
 
 
Ουάσιγκτων και Μόσχα τις μέρες που ακολουθούν και συγκεκριμένα το διήμερο της επίσκεψης του τούρκου προέδρου Tayyip Erdogan στην Αθήνα την Πέμπτη και Παρασκευή 7 και 8 Δεκεμβρίου 2017 έχουν στραμένα τα βλέματα στις συζητήσεις που θα ακλουθήσουν μεταξύ των δύο ηγετών .
Αν και λίγο ώς πολύ τα θέματα είναι γνωστά με κυρίως θέμα το μεταναστευτικό αλλά και τα ενεργειακά και τις σχέσεις των δύο χωρών με τις συνεχείς παραβιάσεις από την Τουρκία του εθνικού εναερίου χώρου εντούτοις οι δύο υπερδυνάμεις παρακολουθούν για λογαριασμό της η κάθε μια τα όσα θα συζητηθούν .
Και αυτό όσον αφορά τις ΗΠΑ και την πολιτική που ακολουθεί σε σχέση με την Τουρκία ο Τράμπ διακαής πόθος των Αμερικανών είναι να υλοποιηθεί η δέσμευση του έλληνα υποπυργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά τόσο πρός τον Αμερικανό ομόλογό του Ρέξ Τήλερσον όσο και πρός τον εκπρόσωπο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου Μακ Μάστερ ώστε να πιεσθεί ο Ερντογάν να επανακάμψει στην αγκαλιά των ΗΠΑ .
Αντίθετα για τη Μόσχα η επίσκεψη του τούρκου Σουλτάνου στην Αθήνα θεωρείται μέχρι στιγμής σαν μια ακόμα ακροβασία από τις πολλές που κάνει ο Ερντογάν χωρίς αποτελέσματα ουσίας στις σχέσεις μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας .
Οι γνωστές ερωτικές περιπτύξεις του Σουλτάνου με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν αλλά και ο χορός που σέρνει η Τουρκία με το Ιράν το τελευταίο διάστημα στην ουσία προκαλούν τους Αμερικανούς .
Οι τελευταίοι μπορεί να αηδιάζουν μπρός στη θέα του Ερντογάν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για την Τουρκία και κυρίως για τη γεωγραφική της θέση .
Ενα άλλο στοιχείο που υπάρχει πλέον στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας μετά την ουσιαστική αποπομπή της - μέχρι στιγμής τουλάχιστον - από την Ευρωπαική Ενωση είναι οι διμερείς πλέον σχέσεις της γείτονος με άλλες ευρωπαικές χώρες ξεχωριστά με την κάθε μια .
Οι σχέσεις αυτές ανάγονται σε φιλικές σχέσεις, σε εταιρικές σχέσεις και σε εχθρικές σχέσεις . Σαν παράδειγμα μπορούν να ανφερθούν οι εταιρικές σχέσεις που ξεκίνησε η Τουρκία και κατέληξε σε συμφωνία με την Airbus, συμφωνία με Γαλλία και Ιταλία για την κατασκευή αντιαεροπορικού συστήματος , συμφωνία με την Boeing στην ουσία με τις ΗΠΑ για την κατασκευή 40 πολιτικών αεροσκαφών τελευταίου τύπου .
Και βέβαια μπορεί τόσο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας όσο και ο έλληνας Υπέξ Νίκος Κοτζιάς να απευθύνονται στους Αμερικανούς και τον Τράμπ υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην περιοχή που αποτελεί πυλώνα σταθερότητας - λες και βρισκόμαστε σε εξαιρετικά ανωδική πορεία για την οικονομια - προκειμένου να μας βοηθήσουν ή και να μας ενισχύσουν , όμως η Τουρκία είναι αυτή που κλείνει συμφωνίες με άλλες ευρωπαικές χώρες αναβαθμίζει τα οπλικά της συστήματα και επιπλέον παίζει τρελλά παιγνίδια στη διεθνή σκακιέρα .
Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον ιστότοπο Liberal ένας από τους πλέον καταξιωμένους - αλλά δυστυχώς εντελλώς ανεκμετάλευτος - γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας πρώην ανώτατος αξιωματικός των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων - αναφέρεται στο νέο δόγμα που επικρατεί στην Τουρκία τον ερντογανισμό .
Πρόκειται για τον Ταξίαρχο σε αποστρατεία και συγγραφέα τριών μέχρι στιγμής βιβλίων που αναφέρονται στο Βαθύ Κράτος της Τουρκίας κ. Χρήστο Μηνάγια άνθρωπο που υπηρέτησε στα ελληνικά προξενεία και την ελληνική πρεσβεία στην Τουρκία .
Στην συνέντευξή του στο Liberal ο κ. Μηνάγιας τονίζει ότι μετά το αποτυχημένοπ πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου του 2016 η Τουρκία βιώνει μια πολύ σοβαρή θεσμική κατάρρευση η οποία εστιάζεται σε δύο θεωρίες που η μια επικαλύπτει την άλλη . Τη θεωρία της Μεγάλης Αθλιότητας και τη θεωρία της Πολιορκίας του Κράτους .
Σύμφωνα με την θεωρία της Μεγάλης Αθλιότητας η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε κατά των γκιουλενιστών μετά τις 15 Ιουλίου του 2016 και η οποία παρατείνεται κάθε τρίμηνο επεκ΄ταθηκε ενσυνείδητα και σε άλλους αντιπάλους του Ερντογάν .
Η δεύτερη θεωρία της Πολιορκίας του Κράτους αναφέρει ότι μετά την αποπομπή των Γκιουλεντιστών από θέσεις του κρατικού μηχανισμού οι θέσεις αυτές ανακαταλήφθηκαν από ευρασιατιστές, ακραίους εθνικιστές, και ομάδες του παλαιού βαθέως κράτους και πρωτίστως μέλη του κυβερνώντος κόμματος του ΑΚP .
Συνέπεια των παραπάνω είναι το κλίμα σήμερα στην Τουρκία να διαμορφώνεται ώς εξής :
----- Ο νέος κρατικός μηχανισμός να θεωρφεί ότι η Τουρκία τελεί υπό πολιορκία και οτι συνεχώς αυτός καλείται να αντιμετωπίσει τα σχέδια για τον διαμελισμό της χώρας και
------- Στην κατάσταση πολέμου χωρίς τέλος που έχει περιέλθει η Τουρκία γίνεται ευρεία χρησιμοποίηση του όρου < εσωτερικός εχθρός > στοχοποιώντας με τον τρόπο αυτό τις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες δημοσιογράφους ακαδημαικούς, την κοινωνία των πολιτών και κάθε έναν που δεν συμπαθεί το καθεστώς .
Δύο ακόμα σημεία που έχουν άμεση σχέση με την επίσκεψη του Σουλτάνου στην Ελλάδα αξίζει να αναφερθούν . Για πρώτη φορά τούρκος πρόεδρος θα επίσκευθεί την Κομοτηνή πόλη με μεγάλο αριθμό ελλήνων πολιτών αλλά μουσουλ΄μανων το θρήσκευμα όπου το εκεί τουρκικό προξενείο εργάζεται νυχθημερόν σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας μια που μπόλικοι πράκτορες της ΜΙΤ δουλέυουν για αυτό .\
Αντίθετα οι ελληνικές αρχές ασφαλείας βρίσκονται στην αγκαλιά του Μορφέα . Και βέβαι κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει και να μην αναφέρει το <Μεγάλο> κατόρθωμα της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας της ελληνικής αστυνομίας που συνέλαβε τους 9 Κουρδικής καταγωγής Τούρκους και αφού οι μπάτσοι της Αντιτρομοκρατικής τους κακοποίησαν στον 12 όροφο της λ. Αλεξάνδρας τους έστειλαν στον εισαγγελά και ανακριτή για να προφυλακισθούν . Αυτό το τελευταίο είναι το δώρο του Τσίπρα στον Ερντογάν για να του πεί ότι στη χώρα μας δεν κινδυνεύει .
 
Πιρανχας
 
ΑΝΑΠΟΔΑ
Νοε. 24, 2017


Σε κατάσταση Κόκκινου  Συναγερμού  βρίσκεται από τις 14  Νοεμβρίου το Τουρκικό  υπουργείο Εξωτερικών  μετά την <εξαφάνιση> από το  Γενικό Προξενείο  της Τουρκίας στην Κομοτινή  του Τούρκου υποπρόξενου  Davut Ocak  και  της συζύγου του  Derya  επίσης  διπλωμνατικού υπαλλήλου στο ίδιο  Προξενείο .
Οπως έγινε γνωστό ο Τούρκος υποπρόξενος αλλά και η σύζυγός του τη νύχτα της 14 Νοεμβρίου  2017 επιβιβάσθηκαν στο αυτοκίνητό τους και με  λίγα προσωπικά  τους είδη  κινήθηκαν μέσω Θεσσαλονίκης πρός την Ηγουμενίτσα .

Εκεί  αφού έφτασαν ανενόχλητοι  στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας  επιβιβάσθηκαν στο πρώτο πλοίο που βρήκαν με προορισμό  λιμάνι της Ιταλίας όπου και αποβιβάσθηκαν χωρίς κανένα πρόβλημα .
Τα ξημερώματα  της επόμενης μέρας  στο Γενικό Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή  επικράτησε πανικός  μια που όταν ο  Davut Ocak  και  η σύζυγός του διαπιστώθηκε ότι είχαν εξαφανισθεί .
Αμέσως ο Τούρκος Πρόξενος ενημέρωσε το υπουργείο Εξωτερικών στην Αγκυρα όπου  με τη σειρά του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών τηλεφωνικά ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Τουρκίας  Ταγίπ Ερντογάν για τη νέα απώλεια δύο διπλωματικών υπαλλήλων .
Τί είχε γίνει ? 

Ο Davut  Ocak  πλήροφορήθηκε από φίλους του στην Τουρκία ότι ο ίδιος και η σύζυγός του  είχαν περιληφθεί  στην μεγάλη λίστα  των  Γκιουλενιστών  τους οποίους το καθεστώς  του Ερντογάν  θεωρούσε σαν φίλους του  Φετουλάχ Γκιουλέν  του ανθρώπου που ρίχνει τις ευθύνες του πραξικοπήματος ο  Ερντογάν .
Και βέβαια  οι δύο τούρκοι διπλωμάτες  δεν είχαν καμμία  διάθεση να διαταχθούν να επιστρέψουν στην  Τουρκία για να ανακριθούν και τελικά να τους ξαποστήλουν σε κάποια από τις φυλακές του καθεστώτος  όπου χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι  αλλά και ιδιώτες  δέχονται τις περιποιήσεις  των Τούρκων δεσμοφυλάκων .
Οι δύο Τούρκοι διπλωμάτες  που διέφυγαν  από την Ελλάδα στην Ιταλία  - σύμφωνα με πληροφορίες-  δεν πήραν μαζί τους τα δύο τους παιδιά  για τα οποία κανείς δεν γνωρίζει που βρίσκονται  σήμερα .

Η νέα αυτή απόδραση  Τούρκων διπλωματών έρχεται να προστεθεί  στη  μεγάλη λίστα  που υπάρχει εδώ και καιρό μια που  σε πολλές Ευρωπαικές χώρες  Τούρκοι διπλωμάτες  προκειμένου να μην συλληφθούν από το καθεστώς Ερντογάν  εξαφανίζονται ή ζητάν πολιτικό άσυλο σε Ευρωπαικές χώρες για να διασωθούν .
Την είδηση της εξαφάνισης  των δύο Τούρκων διπλωματών ήρθε να επιβεβαιώσει  στις 17 Νοέμβρη  2017  η  τουρκική εφημερίδα  Hurriyet  η οποία  αναφέρει το γεγονός  προκαλώντας θύελα αντιδράσεων στην Τουρκία μια που η εφημερίδα θεωρείται από τις αντιπολιτευόμενες  του καθεστώτος .
Η  Hurriyet  αναφέρει  ότι  η εξαφάνιση από την Ελλάδα των δύο Τούρκων διπλωματών συνδέεται  με την  διαταγή  να επιστρέψουν  άμεσα στην Τουρκία  για τα περεταίρω .......
Και βέβαια όπως ήταν φυσικό  ο τούρκος υποπρόξενος ξαι η σύζυγός του προτίμησαν τη διαφυγή τους στην Ιταλία  ή ενδεχομένως σε άλλη ευρωπαική χώρα  για να σωθούν .
Ο  Αnapodos  υπενθυμίζει ότι  ένα ακόμα ζευγάρι Τούρκων διπλωματών  που  υπηρετούσε  στο Γενικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης  σαν αναπληρωτές  Πρόξενοι  διέφυγαν σε χώρα του εξωτερικού  για να μην αναγκασθούν να γυρίσουν στην Τουρκία  τον περασμένο Μάιο .
Με διαταγή του Ερντογάν  ένας μεγάλος αριθμός Τούρκων διπλωματών τέθηκε σε διαθεσιμότητα μια που ο Σουλτάνος  της γείτονος  τους θεωρεί σαν ανθρώπους που Φετουλάχ Γκιουλέν  με συμμετοχή στο πραξικόπημα του του Ιουλίου  του 2016.
Ομως αν  οι τούρκοι  διπλωμάτες  πήραν το δρόμο της προσφυγιάς  δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους Τούρκους  υπαλλήλους κυρίως του Γενικού Προξενείου  Κομοτηνής  που δρούν για λογαριασμό της ΜΙΤ  της  Τούρκικης Μυστικής Υπηρεσίας . 

Σε όλη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη  απειλούν και πιέζουν δε κάδες  Μουσουλμάνους της μειωνότητας  προκειμένου να  εργάζονται για λογαριασμό  της Τουρκίας .
Και μάλιστα είναι τόσο  προκλητικοί που  έφτασαν πρόσφατα στο σημείο  να αναγκάσουν να εξαφανιστεί τούρκος δάσκαλος που δίδασκε σε  μειωνοτικό σχολείο  μια που τον θεωρούσαν σαν αντίπαλο του Ερντογάν

Πιρανχας

ΑΝΑΠΟΔΑ

Νοε. 21, 2017

Πάμε για λύση του  Σκοπιανού !
Το πρόσφατο σχετικά ταξείδι του  Ελληνα υπουργού  Εξωτερικών Νίκου  Κοτζιά στις ΗΠΑ μάλλον μπορεί να θεωρηθεί σαν σημαντική επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας .
Και τούτο γιατί  παρά τα όσα υποστήριζαν οι μόνιμοι γραφειοκράτες του  Στέιτ  Ντιπάρτμεντ  και ανέφεραν στις εκθέσεις τους στον Αμερικανό  ομόλογο  του έλληνα υπουργού Εξωτερικών τον Ρέξ Τήλερσον  ο  έλληνας υπουργός Εξωτερικών πέτυχε το ακατόρθωτο .
Πολύ απλά εμφανίστηκε με συγκεκριμένες θέσεις προς τον Ρέξ Τήλερσον  του μίλησε ωμά και καθαρά για τη σημερινή θέση της Ελλάδας  στη Μεσόγειο  και τα Βαλκάνια  αλλά  του έκανε - και άφησε  έκπληκτους  τους Αμερικάνους -  σαφείς προτάσεις  κυρίως για τη λύση του Σκοπιανού .
Αυτός  όμως που  συμπάθησε  περισσότερο απ όλους τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών  ήταν ο πανίσχυρος  Σύμβουλος  Εθνικής  Ασφάλειας των ΗΠΑ  ο  Μακ  Μάστερ .
Επιπλέον ο Νίκος  Κοτζιάς  για πρώτη φορά  - όπως υποστήριζαν  κύκλοι του  ελληνικού υπουργείου εξωτερικών -  έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό των  Αμερικανών λέγοντάς τους ξεκάθαρα  ότι ή βοηθάτε την Ελλάδα  σε  αυτή τη δύσκολη πραγματικά  συγκυρία  τόσο οικονομικά αλλά κυρίως  σε  θέματα εξοπλισμών  αλλά  προτίστως στα  θέματα Αμυνας με την Τουρκία και τις προκλήσεις του Ερντογάν  στη χώρα μας .
Την κατάλληλη στιγμή  μάλιστα  - όπως αναφέρουν κύκλοι του Αμερικανικού  υπουργείου Εξωτερικών πέταξε και το βασικό  χαρτί που είχε στο μανίκι του .
Ποιό  ήταν αυτό ?  Μα πολύ  απλά η νέα ονομασία των Σκοπίων που φυσικά δεν περιέχει πλέον την λέξη Μακεδονία . Ο έλληνας  υπουργός Εξωτερικών ξεδίπλωσε τα χαρτιά του  λέγοντας στους  στους δύο Αμερικανούς πολιτικούς  μια ονομασία που την αποδέχτηκαν αμέσως . Η πρόταση της Ελλάδας για την ονομασία  της μικρής γειτονικής μας χώρας είναι να  ονομασθεί  < Κεντροβαλκανική  Δημοκρατία >.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι  οι διμερείς συνομιλίες του Νίκου Κοτζιά με τη σημερινή κυβέρνηση των Σκοπίων  έχουν σημειώσει  σημαντικές  προόδους  στο θέμα  αυτό  δεδομένου ότι και η πλευρά  των Σκοπίων φέρεται να έχει αποδεχθεί  την Ελληνική πρόταση για την αλλαγή του ονόματος .
Επιπλέον  σύμφωνα με άλλες πληροφορίες  γίνονται ήδη  αρκετές διεργασίες στη μικρή γειτονική μας χώρα σε επίπεδο  τεχνικών  συμβούλων των δύο υπουργείων  εξωτερικών για τις επικείμενες αλλαγές  στην ονομασία .
Τόσο ο αμερικανός Υπέξ  Ρέξ Τήλερσον όσο  και ο  Σύμβουλος σε θέματα  Εθνικής Ασφάλειας  Μακ Μάστερ  δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν να χαθεί η ευκαιρία  αυτή . Συμφώνησαν αμέσως μια  που για τους Αμερικανούς λύνεται  ένα τεράστιο πρόβλημα με τα συνεχή βέτο της Ελλάδας  για τα Σκόπια  και μάλιστα στην επικείμενη  Σύνοδο του ΝΑΤΟ θεωρούν ότι το θέμα θα είναι λυμένο .
Βέβαια  η Αμερικανική διπλωματία όπως  πλέον την έχει διαμορφώσει  η λογική του Τράμπ  δεν ήταν δυνατόν να  αφήσει τον Νίκο Κοτζιά  χωρίς να του ζητηθεί κάτι ιδιαίοτερα σημαντικό .
Οι δύο Αμερικανοί  ζήτησαν  με  έντονο τρόπο από τον έλληνα  υπουργό  ένα ακόμα  σημαντικό πράγμα  που άν η ελληνική διπλωματία  το πετύχει του υποσχέθηκαν  σημαντική βοήθεια  σε πολλά επίπεδα για τη χώρα μας .
Ούτε λίγο ούτε πολύ  η Αμερικανική διπλωματία  ζήτησε από τον έλληνα υπουργό  να πιεσθεί  ο Τούρκος  Πρόεδρος Ταγίπ  Ερντογάν κατά την επικείμενη άφιξή του στη χώρα μας - αν τελικά γίνειο στις αρχές του επόμενου μήνα  και δεν ματαιωθεί  ξαφνικά  - ώστε  η Τουρκία  να επανέλθει   κατά κάποιο τρόπο   στη λογική της Αμερικανικής εξωτερικής  πολιτικής  όπως αυτή πλέον  εκφράζεται από τον Ντόναλντ Τράμπ.
Τα δύο αυτά  στοιχεία δηλαδή  η αλλαγή του ονόματος των Σκοπίων  σε  < Κεντροβαλκανική Δημοκρατία >και  οι πιέσεις πρός τον Ερντογάν  στην ουσία  είναι  οι εξετάσεις που πρέπει να δώσει η Ελλάδα πρός τις ΗΠΑ  ώστε  οι υπερατλαντικοί μας σύμμαχοι  να μας αποδεχτούν σαν  καλούς παίχτες  στη σκακιέρα της Μεσογείου .
Και βέβαια  για να βάλουμε τα πράγματα σε μια λογική σειρά  η αλλαγή του ονόματος  στη γειτονική μας χώρα ξεκίνησε από μια  σημαντική επιστολή  που έστειλε  τον Μάρτιο  του 2015  η Παμακεδονική Ομοσπονδία των ΗΠΑ  προς τον έλληνα Πρωθυπουργό  Αλέξη Τσίπρα   στο Μαξίμου .  Με άλλα λόγια  οι έλληνες  από τη Μακεδονία που ζούν στις Ηνωμένες Πολιτείες  της Αμερικής  διέβλεπαν  αλλά και περίμεναν  από την νέα τότε ελληνική κυβέρνηση  να κάνει κάτι το ουσιώδες για  την αλλαγή του ονόματος  προκειμένου να μην υπάρχει η λέξη Μακεδονία στο μικρό αυτό κρατίδιο .
Ταυτόχρονα  ο γνωστός καθηγητής του Πανεπιστημίου  της Αθήνας  σε θέματα γεωπολιτικής  στρατηγικής  Γιάννης Μάζης  και προσωπικός φίλος και συνεργάτης  του Νίκου  Κοτζιά  μπήκε και αυτός στο χωρό και  οι πληροφορίες αναφέρουν ότι  έκανε και εκείνος την ίδια πρόταση προς τον έλληνα  ΥΠΕΞ  με θετικά αποπτελέσματα .
Και η μέν  αλλαγή της ονομασίας  της μέχρι τώρα FYROM   σε  Κεντροβαλκανική Δημοκρατία φαίνεται να  περπατά θετικά για την Ελλάδα  μια που έφυγε και ο ακραίως  Γκρούεφσκι από την ηγεσία των  Σκοπίων  που δεν ήθελε κάτι τέτοιο  όμως παραμένει  άγνωστο αν η ελληνική διπλωματία θα μπορέσει να πετύχει  στις σχετικές πιέσεις πρός τον Τούρκο  Σουλτάνο όταν με το καλό καταφθάσει στη χώρα μας .
Για όσους  παρακολουθούν τα όσα συμβαίνουν στη γειτονική μας Τουρκία  θα διαπιστώσει ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα  που αντιμετωπίζει ο  Ερντογάν είναι οι επικείμενες  προεδρικές  εκλογές  του 2019 . Και αυτό γιατί  μια γυναίκα  απειλεί  τον Ταγίπ Ερντογάν  στην εκλογική μάχη .
Ποιά είναι αυτή ?
Μα  η  πασίγωστη  στην Ελληνική  Διπλωματία  Μεράλ  Αξενέρ  που στηρίζεται  και προωθείται με μανία από τους  ακραίους  και ιδιαίτερα επικίνδυνους  Γκρίζους Λύκους .
Η Μεράλ  Αξενέρ  στο παρελθόν  ήταν στενή συνεργάτης της πρώην Πρωθυπουργού της Τουρκίας Τανσού  Τσιλέρ. Μετά την αποκαθήλωση  της Τσιλέρ  η Μεράλ  Αξενέρ  προσπάθησε να και πέτυχε μέχρις ενός σημείου να μπεί  στο κόμμα του Ερντογάν  το  ΑΚP  αλλά  ο Σουλτανος την πέταξε έξω από το κόμμα του .
Η  Αξενέρ  θεωρείται περισσότερο ακραία  από τον Ερντογάν  ενώ με διάφορα τεχνάσματα  οι δημοσκοπήσεις στην Τουρκία την εμφανίζουν να  παίρνει   ένα 20%  σήμερα .


Με λίγα λόγια  η Ελλάδα αυτή τη στιγμή φαίνεται  να παίζει  στο γεωπολιτικό  παιγνίδι  τόσο με το νέο όνομα των Σκοπίων  όσο και  με τις  συζητήσεις  με τον Ερντογάν  .

Φυσικά  οι Αμερικάνοι από τη δική τους πλευρά  παρακολουθούν τα τεκτενόμενα  και βέβαια  περιμένουν  

Πιρανχας

ΑΝΑΠΟΔΑ

Οκτ. 3, 2017

δύο κείμενα του Τομάς Ιμπάνιεθ (Tomás Ibáñez) σχετικά με τη συμμετοχή των Ελευθεριακών στη διαδικασία της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας.

 
από την εφημερίδα της CGT, "Κόκκινο και Μαυρο"
 
Αδικαιολόγητες αμηχανίες

Τετάρτη 27/09/2017 - 22:50



Όταν συμβαίνουν στην Καταλωνία αλλαγές τόσο δραστικές, όπως αυτές που έχουν γίνει από την εποχή των μαζικών διαδηλώσεων της 15 Μαΐου του 2011, δεν μπορεί κανείς να μην νιώθει κάποια αμηχανία.
Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί έτσι ώστε κάποια από τα μαχητικότερα τμήματα της καταλανικής κοινωνίας να περάσουνε από την "περικύκλωση του κοινοβουλίου" το καλοκαίρι του 2011, στην υπέράσπιση των "Καταλανικών Θεσμών" το Σεπτέμβριο του 2017;
Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στα παραπάνω τμήματα έτσι ώστε να περάσουν από το να αντιμετωπίζουν την Καταλανική Αστυνομία και τις ενέργειες ενοχοποίησης που αυτή διέπραξε (όπως αυτές απέναντι στους Esther Quintana ή Andrés Benítez), στο να χειροκροτούν τώρα την παρουσία της στους δρόμους και να ανησυχούν μήπως και δεν έχει πλήρη "αστυνομική αυτονομία";
Τι θα μπορούσε να έχει συμβεί στα παραπάνω τμήματα ώστε να περάσουν από την καταγγελία της Καταλάνικης Κυβερνησης για τις αντικοινωνικές της πολιτικές, στο να ψηφίσουν πρόσφατα τον προϋπολογισμό της;
Αλλά επίσης, τί έχει συμβεί έτσι ώστε συγκεκριμένα τμήματα του αναρχοσυνδικαλισμού να έχουν περάσει από τις διαβεβαιώσεις ότι "οι ελευθερίες ποτέ δεν θα κατακτηθούν ψηφίζοντας", στο να υπερασπίζονται τώρα το να δοθεί αυτή η δυνατότητα στους πολίτες;

Ο κατάλογος των ερωτήσεων θα μπορούσε να επεκταθεί κατά πολύ. Επίσης θα μπορούσαν να δοθούν πολλές απαντήσεις στις λιγοστές ερωτήσεις που τέθηκαν παραπάνω. 
Πράγματι, μπορεί κανείς να καταφύγει σε παράγοντες όπως η εξάντληση του κύκλου της μεταπολίτευσης (από το 78 και μετά), η οικονομική κρίση μαζί με τις αντίστοιχες περικοπές και την επισφάλεια, η εγκτάσταση της Δεξιάς στην Ισπανική Κυβέρνηση μαζί με τις αυταρχικές της πολιτικές και τον περιορισμό των ελευθεριών, η σκανδαλώδη διαφθορά του πλειοψηφικού κόμματος, κ.λ.π.
Ωστόσο, νομίζω ότι θα ήταν αφελές να αποκλείσει κανείς από αυτές τις απαντήσεις την τεράστια έκρηξη των εθνικιστικών συναισθημάτων. Μια έκρηξη στην οποία αναμφίβολα συνέβαλε η ενίσχυση των παραγόντων που μόλις ανέφερα, αλλά που έχει επίσης λάβει πολλά καύσιμα από τις δομές της κυβέρνησης της Καταλωνίας, κυρίως μέσω του ελέγχου της στα καταλάνικά δημόσια ΜΜΕ.
Τόσα χρόνια επίμονου ερεθισμού των εθνικιστικών αντανακλαστικών δεν θα μπορούσαν να μην έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις υποκειμενικότητες. 
Η κατεύθυνση της διεύρυνσης της βάσης του κινήματος της ανεξαρτησίας εκ μέρους του Καταλανικού εθνικισμού είχε και συνεχίζει να ἐχει εξαιρετική επιτελική επιτυχία. Η δύναμη που έχει το αφήγημα που χτίστηκε πάνω στο «δικαίωμα του αποφασίζειν» στη βάση της εικόνας της κάλπης και πάνω στην απαίτηση της ελευθερίας του εκλέγειν, ήταν εξαιρετική. Επίσης κατάφερε τέλεια να κρύψει το ότι ήταν όλα μια καμπάνια της κυβέρνησης για να προωθήσει αυτό το αφήγημα.

Σήμερα η estelada [σημαία του καταλανικού εθνικισμού] είναι χωρίς αμφιβολία το συναισθηματικά φορτισμένο σύμβολο κάτω από το οποίο κινητοποιούνται οι μάζες. Και είναι ακριβώς αυτή η πτυχή που δεν πρέπει να υποτιμούν αυτοί που, χωρίς να είναι εθνικιστές, βλέπουν στις κινητοποιήσεις υπέρ του δημοψηφίσματος, μια ευκαιρία που οι Ελευθεριακοί δεν θα έπρεπε να χάσουν ώστε να ανοίξουν χώρους δυνατοτήτων, αν όχι επαναστατικών –τουλάχιστον φορέων ισχυρής κοινωνικής αναταραχής– και να ριχτούν στη μάχη που φέρνει αντιμέτωπες τις κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Καταλωνίας.

Δεν πρέπει να την υποτιμούν. Γιατί όταν ένα κίνημα πάλης είναι σε μεγάλο βαθμό εθνικιστικό, και είναι έτσι στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι πιθανότητες μιας απελευθερωτικής  αλλαγής είναι απολύτως μηδενικές.
Θα ήθελα να μοιραστώ την αισιοδοξία των συναδέλφων που θέλουν να προσπαθήσουν να ανοίξουν ρωγμές στην τρέχουσα κατάσταση για να ανοίξουν απελευθερωτικούς δρόμους. Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου στο προφανές: οι λαϊκές εξεγέρσεις και τα κινήματα των κοινωνικών δικαιωμάτων, ποτέ δεν είναι διαταξικές, πάντα βρίσκουν τις κυρίαρχες τάξεις συγκεντρωμένες από τη μιά πλευρά του οδοφράγματος. 
Οι διαδικασίες εθνικού αυτοπροσδιορισμού, και το συγκεκριμένο κίνημα είναι ακριβώς αυτό, πάντα προτάσσουν ένα ιχυρό διαταξικό περιεχόμενο.
Αυτές οι διαδικασίες πάντα συναδελφώνουν τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους με σκοπό την επίτευξη ενός στόχου που ποτέ δεν θα είναι το ξεπέρασμα των κοινωνικών ανισοτήτων. Το αποτέλεσμα, επιβεβαιωμένο από την ιστορία, είναι ότι οι διαδικασίες της αυτοδιάθεσης των εθνών πάντα καταλήγουν στην αναπαραγωγή της ταξικής κοινωνίας και στην υποταγή των λαϊκών στρωμάτων, αφού πριν αυτά χρησίμευσαν ως το κρέας για τα κανόνια σε αυτές τις αναμετρήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να παλεύουμε ενάντια στους κυρίαρχους εθνικισμούς και ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε να τους καταστρέψουμε. Πρέπει όμως να το κάνουμε καταγγέλοντας συνέχεια τους ανερχόμενους εθνικισμούς αντί να συντασσόμαστε μαζί τους με το πρόσχημα ότι η κοινή πάλη προσφέρει δυνατότητες για ξεπέρασμα των σχεδίων τους ή για να στριμώξει αυτούς οι οποίοι το μόνο που επιδιώκουν είναι η  δημιουργία ενός νέου εθνικού κράτους που θα το ελέγχουν. 
Ας μην αμφιβάλει κανείς, αυτοί οι συνταξιδιώτες θα είναι οι πρώτοι που θα μας καταστείλουν όταν δεν θα μας χρειάζονται πια. Για αυτό θα πρέπει να έχουμε το νου μας ώστε να μην είμαστε αυτοί που θα τους βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά.


...............................................................




Αμηχανίες Νο 2 (και μερικές βεβαιότητες) την παραμονή της 1ης Οκτώβρη

στάλθηκε Σάββατο 30/09/2017

Είναι πολύ αργά για να αναπτύξω τους παράγοντες που οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση. Μεταξύ αυτών είναι σίγουρα η οργή μεγάλου μέρους του πληθυσμού της Καταλωνίας κατά της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος (PP), το οποίο προέβη σε μια σειρά από αδιαμφισβήτητα επιθετικές ενέργειες, αλλά και η συνεχής  και παρατεταμένη διέγερση των εθνικιστκών αντανακλαστικών μέσω του αυστηρού ελέγχου των Καταλανικών ΜΜΕ από την Καταλανική κυβέρνηση όπως και, ας μην ξεχνάμε, η ισχυρή θέληση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ της Καταλωνίας στο να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα μεγαλύτερο βαθμό εξουσίας, ενθουσιασμένες από την προοπτική του να μετατραπούν σε Κράτος.

Αυτό που απαιτεί η τρέχουσα περίσταση, από μια ελευθεριακή προοπτική, είναι μάλλον ένας προβληματισμός σχετικά με τις στρατηγικές και προσεγγίσεις, στις οποίες έχει εισέλθει ένα τμήμα των αναρχικών και των ευρύτερων ελευθεριακών σχηματισμών στους οποίους αυτοί εντάσσονται. Και ομολογώ ότι αυτός ο προβληματισμός μου προκαλεί αυξημένη αμηχανία, αλλά και την ίδια στιγμή με οδηγεί στο να επαναφέρω κάποιες βεβαιότητες αγκυροβολημένες στη μνήμη των ελευθεριακών αγώνων.

Η αμηχανία είναι αναπόφευκτη όταν βλέπουμε πως σταδιακά μπορεί κανείς να μεταβεί από την προφανή συμπάθεια και τη συμμετοχή σε ένα πολυ-δημοψήφισμα συνδεδεμένο με το σύνθημα «δικαίωμα στο αποφασίζειν για τα πάντα» (το οποίο παρεπιτόντως είχε κατασταλεί από την Καταλανική Κυβέρνηση το 2014) μέχρι την υποστήριξη ενός μονο-δημοψηφίσματος που προβλέπει το «δικαίωμα στο αποφασίζειν» εφόσον αυτό εκφάζεται σε εθνικά πλαίσια.
Η αμηχανία είναι αναπόφευκτη, όταν παρατηρεί κανείς πως μπορεί αδιόρατα να γίνει η διολίσθηση από το να καλεί κανείς σε κινητοποιήσεις (πράγμα θετικό), στο να καλεί κανείς για προσέλευση στις κάλπες για την συμμετοχή στο δημοψήφισμα. Αμηχανία γιατί, ποια είναι η ουσία της ερώτησης και ποιος είναι ο σκοπός; Για να γινει μια μεγάλη κινητοποίηση κατά της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών της, ή για να γεμίσουν οι κάλπες; Η δύναμη της κινητοποίησης θα καθοριστεί από τον αριθμό των ψηφοδελτίων στις κάλπες ή από τον πλήθος του κόσμου στους δρόμους και την αποφασιστικότητά του να παλέψει;

Είναι σαφές ότι το νεύρο της λαϊκής διαμαρτυρίας παίρνει σήμερα τη μορφή της υπεράσπισης της κάλπης (το «δικαίωμα στην ψήφο» σε αυτό το δημοψήφισμα, και την πραγματική υλοποίηση αυτού του δικαιώματος: «ψηφίζοντας»). Όμως, από τη θέση των Αναρχικών είναι άραγε απαραίτητο να καλούν σε  προσέλευση στις κάλπες η ακόμη και να συμμετέχουν στις εκλογικές επιτροπές προς υπεράσπιση του δημοψηφίσματος, με στόχο να συνδεθούν με τη λαϊκή διαμαρτυρία και να προσπαθούν να την ριζοσπαστικοποιήσουν; Δεν μπορεί κανείς όμως να αντιμετωπίσει την καταστολή μαζί με τον κόσμο χωρίς να νομιμοποιήσει το δημοψήφισμα που αντιπαραθέτει τις δύο κυβερνήσεις, κάθε μια εκ των οποίων έχει την υποστήριξη μέρους των πολιτών; Πρέπει κανείς να φωνἀζει «θα ψηφίσουμε» αντί για «θα αντισταθούμε» ή «θα νικήσουμε» για να συμμετέχει νομότυπα στην κινητοποίηση;

Η εναλλακτική λύση για όσους δεν θέλουν να υπερασπιστούν τις κάλπες δεν είναι να μην κάνουν τίποτα. Η εναλλακτική λύση δεν προκύπτει από την σκοπιά του ψευτοδιλήμματος μεταξύ αυτών που θα πάρουν το μέρος των υποστηριχτών του δημοψηφίσματος ή αυτών που θα μείνουν στο περιθώριο της λαϊκής πάλης. Και, φυσικά, παλεύοντας ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, ακόμα και αυτή τη στιγμή, είναι απολύτως συμβατό με την άρνηση της συμπόρευσης κάτω από εθνικές σημαίες όπως αυτή έχει προκυρηχτεί από μια κυβέρνηση, τους βουλευτές της και την αστυνομία της.

«Η Νομιμότητα σκοτώνει», μας θυμίζει ο Santiago López Petit σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του (“Prendre partit en una situació estranya”). Φυσικά έτσι είναι, αλλά το ίδιο κάνει και η νομιμότητα στην οποία στηρίζεται «η απαραίτητη ηθοποιός» και κύριος αρχιτέκτονας του δημοψηφίσματος, δηλαδή η Καταλανική κυβέρνηση. Το να τιναχτεί  στον αέρα η ισπανική νομιμότητα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο (... αν αυτό επιτυγχάνεται πραγματικά, πέρα ​​από τις ρωγμές που έχουν ήδη συμβεί), ωστόσο δεν είναι πια τόσο πολύτιμο εάν αυτο γίνεται μέσω της συμμόρφωσης απέναντι σε μια άλλη συγκροτημένη νομιμότητα (όσο και να θέλει κανείς να την καταργήσει στη συνέχεια αφού πρώτα την αποδέχτηκε). Δεν θα ήταν πιο συνεπές να μην συμβάλει στην ισχυροποίησή της άμεσα και να προσπαθήσει να τη σπάσει παραβιάζοντας την προτροπή της για προσέλευση στο δημοψήφισμά «της»;

Φυσικά, είναι αδύνατο να προβλεφθεί το αποτέλεσμα του διακυβεύματος της Κυβέρνησης της Καταλωνίας. Τι μπορεί να συμβεί την Κυριακή και τις επόμενες ημέρες; Ποιος μπορεί να ξέρει; Αυτό που είναι προφανές είναι ότι η κυβέρνηση του λαϊκού κόματος (PP) είναι ήδη πλέον σημαντικά αποδυναμωμένη τόσο στη διεθνή σκηνή, όπως και στην Καταλωνία, αλλά και σε κομμάτια της ισπανικής κοινής γνώμης στα οποία, ευτυχώς, δεν αρέσουν οι κατασταλτικές ενέργειες. Αυτό που φαίνεται επίσης πιθανό είναι ότι, ανεξάρτητα από την τεταμένη κατάσταση, το βράδυ της Κυριακής και στις 2 Οκτωβρίου και αφού κλειστούν στο κοινοβούλιο οι βουλευτές οπαδοί της ανεξαρτησίας και αφού γίνουν καταλήψεις χώρων στο στίλ της Ουκρανικής πλατείας του Μεϊντάν (σε λιγότερο αιματηρή έκδοση), θα ανοίξει κάποιος χώρος για να ηρεμήσει το παιχνίδι, "για να αποκατασταθεί η τάξη" και να γίνει δυνατή η έναρξη κάποιων διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο κυβερνήσεων από την θέση ισχύως που θα έχει πετύχει η κάθε πλευρά.

Διαπραγμάτευση για την ικανοποίηση των αιτημάτων των συνδικάτων που συγκάλεσαν τη γενική απεργία στις 3 Οκτωβρίου; Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για αυτό, επειδή το κύριο σενάριο δεν είναι εργατικός αγώνας ούτε ταξική πάλη. Εκτός αν έχουμε νεκρούς και η γενική απεργία γενικευτεί. Η είσοδος των CGT και CNT (σ.σ. αναρχοσυνδικαλιστικές συνομοσπονδίες) σε αυτή την μάχη θα έχει υπηρετήσει μόνο το μετερίζι των οπαδών της ανεξαρτησίας και σε καμμιά περίπτωση αυτό των εργαζομένων.
Εύχομαι να κάνω λάθος. Όμως δεν πιστεύω ότι κάνω λάθος στην πρόβλεψη ότι θα ενισχυθεί ο ισπανικός εθνικισμός, πράγμα που μόνο μπορεί να δώσει φτερά στην άκρα δεξιά αλλά και θα μπορούσε να εξασφαλίσει μια εκλογική νίκη του Λαϊκού Κόματος (PP), αν το κοινοβούλιο διαλυθεί σύντομα.

Δεν ξέρω αν η προοπτική της ενίχυσης του καταλανικού εθνικισμού μπορεί να είναι μια παρηγοριά για όσους έχουν και την παραμικρή ελευθεριακή ευαισθησία. Αν αυτό είναι μια επιτυχής πρόβλεψη, με όλο το σεβασμό για τους συναδέλφους που έχουν άλλες αναλύσεις –ομοίως σεβαστές όπως και αυτή που εκφράζεται εδώ–, θα ήτανε εξόφθαλμο το σφάλμα που διαπράττεται από συγκεκριμένα τμήματα του αναρχισμού και που βασίζεται σε μια πολύ, μα πολύ, κοντόφθαλμη προοπτική.
 
ΑΝΑΠΟΔΑ