Αποψεις - Δρασεις

Μαϊ. 29, 2019

(EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ)

Χ. Σεβαστίδης: Οι άδειες κρατουμένων δεν προϋποθέτουν μεταμέλεια

Με μία ηχηρότατη παρέμβαση ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Εφέτης, Χριστόφορος Σεβαστίδης, ξεκαθαρίζει απολύτως τις σκόπιμες παρερμηνείες του ευεργετικού δικαιώματος των αδειών κρατουμένων.

Προηγήθηκε με αφορμή το απορριπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Βόλου για τον κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα η άσκηση αναίρεσης από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και η ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου που συντάχτηκε με την παρέμβαση της Ξένης Δημητρίου.

 

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στον «Δικαστή» (το επίσημο περιοδικό της ΕΔΕ):

«Έξι συμβούλια φυλακών –στα οποία συμμετέχει ένας εισαγγελικός λειτουργός, ένας κοινωνικός λειτουργός και ο διευθυντής του καταστήματος κράτησης- ομόφωνα δέχτηκαν στο παρελθόν ότι συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις και χορήγησαν άδειες στον κρατούμενο Δ. Κουφοντίνα. Το Νοέμβριο του 2017 και τον Φεβρουάριο του 2018 ζητήθηκε από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο πειθαρχικός έλεγχος των εισαγγελέων, που συμμετείχαν στα συμβούλια αυτά. 

Τον Φεβρουάριο του 2019 για πρώτη φορά δημιουργήθηκε διχογνωμία στο συμβούλιο φυλακών για το ίδιο αίτημα του ίδιου κρατουμένου και η υπόθεση εισήχθη προς κρίση στο Δικαστικό Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Βόλου, το οποίο με το υπ' αριθμό 37/2009 βούλευμα απέρριψε την χορήγηση άδειας. Με το ίδιο σκεπτικό απορρίφθηκε πριν λίγες εβδομάδες όμοιο αίτημα από το ίδιο δικαστικό συμβούλιο με το υπ' αριθμό 93/2019 βούλευμα.

Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αυτή τη φορά άσκησε αναίρεση κατά του βουλεύματος για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου. Πέρα από το ακατανόητο της πειθαρχικής δίωξης δικαστικών λειτουργών για την ελεύθερη δικαιοδοτική τους κρίση – βασικό θεμέλιο της δικαστικής ανεξαρτησίας- είναι βέβαιο ότι δημιουργήθηκε σύγχυση για τον ορθό νομικό τρόπο αντιμετώπισης τέτοιων υποθέσεων. Με το υπ' αριθμό 1001/2019 βούλευμά του ο Άρειος Πάγος έλυσε το νομικό θέμα που ανέκυψε και δέχτηκε το δικαίωμα άδειας από τις φυλακές και για τους πολυισοβίτες.

Πέρα από το παραπάνω νομικό ζήτημα το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Βόλου είχε και μια επάλληλη σκέψη απόρριψης της αίτησης χορήγησης άδειας. Στις προϋποθέσεις χορήγησής της περιλαμβάνεται η εκτίμηση ότι δεν συντρέχει κίνδυνος τέλεσης νέων εγκλημάτων κατά τη διάρκεια της άδειας καθώς και η προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής και ότι ο κρατούμενος δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειάς του. Ορθά δέχεται το βούλευμα ότι στην έννοια του σωφρονισμού δεν περιλαμβάνεται η ιδεολογική μεταστροφή του καταδικασθέντος. Εγώ θα συμπλήρωνα ότι δεν χρειάζεται ούτε η μεταμέλειά του για τις πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκε.

Πρόκειται για στοιχείο που κρίθηκε κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η επιβληθείσα ποινή εξαντλεί τις αξιώσεις της Πολιτείας έχοντας προσμετρήσει το είδος των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν και την προσωπικότητα του δράστη. Τα Δικαστήρια δεν έχουν ρόλο πολιτικού – ιδεολογικού καθοδηγητή και δεν ζητούν δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης ιδεών που αποκλίνουν από τις κρατούσες αντιλήψεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αποφυλάκιση του δικτάτορα Παττακού το 1990 «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας» με την υποχρέωση να παρουσιάζεται ανά 15θήμερο στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής του.

Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε αμετανόητος υπεραμυνόμενος των εγκλημάτων της Χούντας. Δεν αμφισβητήθηκε τότε από κανέναν το δικαίωμα του εγκλείστου να αποφυλακιστεί για ανθρωπιστικούς λόγους και κανένας δεν ζήτησε από τον δικτάτορα να αποκηρύξει τις απόψεις του. Κυκλοφορούσε ελεύθερος ακόμα και γύρω από το Πολυτεχνείο χωρίς να θεωρηθεί πρόκληση και ασέβεια στους νεκρούς του 1973! Συνέχιζε να έχει επαφές με κύκλους και πολιτικά κόμματα που ήταν και είναι θιασώτες της δικτατορίας, χωρίς αυτό το γεγονός να θεωρηθεί επιβαρυντικό για την υφ' όρον απόλυσή του. Και σωστά!

Θα πρέπει επίσης να γίνεται μια διάκριση μεταξύ των ιδεολογικών αρχών του κρατουμένου που υποστηρίζουν το αναγκαίο της ένοπλης δράσης για την κοινωνική αλλαγή και της έμπρακτης συμπεριφοράς του κατά το διάστημα που έκανε χρήση της άδειάς του. Αυτό που ενδιαφέρει το Δικαστήριο είναι το δεύτερο. Πως συμπεριφέρθηκε ο κρατούμενος τις προηγούμενες φορές που έλαβε άδεια. Εάν ήταν ή όχι συνεπής με τις υποχρεώσεις που του επιβάλει ο νόμος. Εάν η συμπεριφορά του κατά το χρόνο που βρίσκονταν σε άδεια δημιουργεί βάσιμα υποψίες ότι ετοιμάζεται να τελέσει νέα εγκλήματα ή εκδηλώνει έμπρακτα την πρόθεσή του να μην επιστρέψει στο κατάστημα κράτησης.

Η ιδεολογικοπολιτική και φιλοσοφική συζήτηση για τον ρόλο της βίας στην ιστορία είναι πολύ παλιά και δεν λύνεται με δικαστικές αποφάσεις. Το σημερινό αστικό – κοινοβουλευτικό πολίτευμα εδραιώθηκε στην Ευρώπη μετά την Γαλλική Επανάσταση του 1789 και την βίαιη σύγκρουση με τους φεουδαρχικούς θεσμούς και την Βασιλεία. Η ανθρώπινη ιστορία είναι μια ιστορία συγκρούσεων, πολέμων και συνεχών βίαιων αλλαγών σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Εκφεύγει ωστόσο της αρμοδιότητάς του Δικαστηρίου ή του Συμβουλίου Φυλακών κάθε ενασχόληση με τέτοια ζητήματα.

Στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο υπάρχουν νόμιμα πολιτικά κόμματα, πολλά από τα οποία κυβερνούν ή συγκυβερνούν και τα οποία ανοιχτά υποστηρίζουν δικτατορίες που επιβλήθηκαν και τα φοβερά εγκλήματα που αυτές διέπραξαν. Όσο τα πολιτικά αυτά κόμματα δεν λειτουργούν και τα ίδια ως εγκληματική οργάνωση και δεν συμμετέχουν σε διάπραξη εγκλημάτων, λειτουργούν επιτρεπτά μέσα στη Δημοκρατία. Η δυνατότητα αυτή που δεν αμφισβητείται σε οργανωμένα πολιτικά κόμματα ασφαλώς και είναι ανεκτή με την αναγνώριση αντίστοιχου δικαιώματος σε έναν πολίτη.

Ο αντίλογος που θα μπορούσε εδώ να υπάρξει είναι ότι ο κατάδικος για τρομοκρατία έχει προχωρήσει ήδη στην πράξη και δεν έμεινε στο στάδιο της θεωρίας ή της φανερής ιδεολογικής υποστήριξης της ένοπλης βίας. Ωστόσο για τις πράξεις που τέλεσε έχει ήδη καταδικαστεί και τιμωρείται. Αυτό που μένει πλέον είναι ο χώρος των ιδεών του.

Το να ζητείται από έναν κρατούμενο να αποκηρύξει τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις –όποιες κι' αν είναι αυτές, όσο αποκρουστική κι' αν είναι η ατομική βία σε επίπεδο ηθικό, όσο προβοκατόρικα και υπονομευτικά κι' αν λειτουργεί σε επίπεδο διεκδίκησης κοινωνικών δικαιωμάτων- και να συμμορφωθεί με το αξιακό σύστημα που επικρατεί, θα οδηγούσε πολλές φορές είτε σε μια υποκριτική και κατ' επίφαση δήλωση μετάνοιας, μη επαληθεύσιμη αφού εδράζεται αποκλειστικά στην ενδιάθετη βούληση του δηλούντος, είτε σε ρητή άρνηση συμμόρφωσης. Και στις δύο αντικειμενικά όμοιες περιπτώσεις οι θεωρητικές πιθανότητες «κινδύνου» για την κοινωνία είναι οι ίδιες. Στην πρώτη περίπτωση αμβλύνεται το υποκειμενικό αίσθημα φόβου ενώ στη δεύτερη οξύνεται. Πρόκειται όμως για κριτήριο αρκετά επισφαλές και καθόλου χρήσιμο στην αξιολόγηση.
 
Ίδια ή παρεμφερή διλήμματα αξιολόγησης της προσωπικότητας ενός κρατουμένου καλούνται συχνά να αντιμετωπίσουν δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί.  Οδηγός στη λήψη απόφασης δεν μπορεί να είναι ούτε ο φόβος άσκησης πειθαρχικού ελέγχου ούτε η πιθανότητα αναίρεσης της απόφασης ή του βουλεύματος, αλλά μόνο το ελεύθερο φρόνημα και ο ορθός και απόλυτα τεκμηριωμένος νομικός συλλογισμός».
 
ΑΝΑΠΟΔΑ
Φεβ. 5, 2019

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ – ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΔΕΠΑ

(ΣΕΦΑ-ΔΕΠΑ)

Έτος ίδρυσης 2013, Αρ. Μητρώου 29633, Πρωτοδικείο Αθηνών
Μέλος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας (Π.Ο.Ε.) | Μέλος Εργατικού Κέντρου Αθήνας (Ε.Κ.Α.)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» & ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

ΚΑΤΑΠΕΛΤΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΕΠΑ

Αθήνα, 04.02.2019
Α.Π. 200/04.02.2019
Το νομοσχέδιο που φέρνει για ψήφιση η κυβέρνηση στο δρόμο της «απελευθέρωσης της
αγοράς ενέργειας», με νέα κατάτμηση της ΔΕΠΑ Α.Ε. και πώληση του 50%+1 της ΔΕΠΑ
Εμπορίας και 19% της ΔΕΠΑ Υποδομών είναι νομοσχέδιο καταπέλτης. Όταν η κυβέρνηση
μιλάει για «καθαρή» έξοδο από το μνημόνιο εννοεί ότι οι στόχοι επετεύχθησαν – ό,τι απέμεινε
από τον ενεργειακό τομέα πουλιέται. Όποια μορφή και αν πάρει το νομοσχέδιο οι εργαζόμενοι

και τα λαϊκά νοικοκυριά θα βγουν χαμένοι. Η πείρα από ανάλογες «αποκρατικοποιήσεις-
ιδιωτικοποιήσεις» σε άλλες χώρες της Ε.Ε. δείχνουν ότι οι τιμές του φυσικού αερίου αυξήθηκαν

σε πολύ μεγάλα ποσοστά σε διάφορα ή σε όλα τα στάδια της «απελευθέρωσης». Εκτός των
τιμών επηρεάζονται οι θέσεις εργασίας, οι συνθήκες εργασίες, οι μισθοί και λοιπά εργασιακά
δικαιώματα, τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, που χειροτερεύουν.
Δίνουμε όλοι και όλες τη μάχη ενάντια στην πολιτική αυτή, μακριά από τον συντεχνιασμό και τις
τεχνητές διαχωριστικές γραμμές ανάλογα με την εργασιακή σχέση, τις εταιρείες και τις
θυγατρικές του Ομίλου, με τη δράση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Απευθύνουμε πλατύ κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους. Οι εξελίξεις μας αφορούν όλους και
οι επιπτώσεις αν δεν αντιδράσουμε θα είναι σαρωτικές. Οι «εργολαβικοί» εργαζόμενοι του
Ομίλου εργάζονται σε καθεστώς διαρκούς ανασφάλειας η οποία ολοένα και οξύνεται. Το
πρόβλημα το υφίστανται με τη μεγαλύτερη ένταση οι ίδιοι γι’ αυτό και θα είμαστε στην πρώτη
γραμμή του αγώνα. Καμία εμπιστοσύνη δεν έχουμε στις δηλώσεις περί κατάργησης της
«εργολαβοποίησης». Εδώ και τώρα, χωρίς άλλη καθυστέρηση και δικαιολογία, να καταργηθεί το
δουλεμπόριο, που συμπιέζει τα εργατικά δικαιώματα και χειραγωγεί τους εργαζόμενους.


ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΡΙΤΗ 05.02.2019


Κεντρικά ΔΕΠΑ και ΔΕΔΑ: από 15:30μ.μ. έως 17:30μ.μ.


Σ.Α.Λ.Φ.Α.: από 15:00μ.μ. έως 16:00μ.μ.

 

Παλεύουμε για:
 Δημόσιο φορέα ενέργειας που θα λειτουργεί με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία και όχι το
κέρδος. Εξάπλωση της χρήσης του φυσικού αερίου για το λαϊκό νοικοκυριό σε χαμηλή
τιμή.
 Απευθείας εργασιακές σχέσεις στον όμιλο της ΔΕΠΑ, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, με
αναγνώριση προϋπηρεσίας, πλήρη και ισότιμα δικαιώματα – ένταξη στην Επιχειρησιακή
ΣΣΕ.
 Κλαδική ΣΣΕ με αυξήσεις, που θα λειτουργεί ως δίχτυ προστασίας για τις Επιχειρησιακές
ΣΣΕ και για όλους τους εργαζόμενους στο φυσικό αέριο.
 Προσλήψεις εργαζομένων στους Σταθμούς Ανεφοδιασμού Απορριμματοφόρων και
Λεωφορείων με Φυσικό Αέριο (ΣΑΛΦΑ).
 Αναβάθμιση των διαδικασιών που αφορούν στην Υγιεινή και Ασφάλεια στην εργασία.
Αναβάθμιση των διαδικασιών εκτίμησης κινδύνου σε όλη την περιοχή διανομής φυσικού
αερίου, σε όλα τα στάδια.

 

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ – ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΔΕΠΑ (ΣΕΦΑ-ΔΕΠΑ) Έτος ίδρυσης 2013, Αρ. Μητρώου 29633, Πρωτοδικείο Αθηνών Μέλος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας (Π.Ο.Ε.) Μέλος Εργατικού Κέντρου Αθήνας (Ε.Κ.Α.)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ C.N.G. Σ.Α.Λ.Φ.Α. ΤΗΣ ΔΕΠΑ

Α.Π. 199/31.01.2019 | Αθήνα, 31.01.2019

Το Δ.Σ. του ΣΕΦΑ-ΔΕΠΑ έχει ενημερώσει για τις συνθήκες εργασίας στα ΣΑΛΦΑ (πρόκειται για έναν σταθμό στα Α. Λιόσια και έναν στην Ανθούσα) και εκτός των πολυάριθμων επιστολών του στη διοίκηση της ΔΕΠΑ, στις 24.01.2019 κατέθεσε υπόμνημα εργαζομένων ώστε να δοθούν λύσεις στα προβλήματα που έχουν αναδειχθεί και άπτονται της ασφάλειας των σταθμών. Καμία ανταπόκριση δεν υπήρξε από την πλευρά της διοίκησης της ΔΕΠΑ.

Καταγγέλλουμε την αδιαφορία της εργοδοσίας. Στόχος αναφορικά με την ασφάλεια των σταθμών πρέπει να είναι η αποφυγή/πρόληψη οποιουδήποτε εναρκτήριου γεγονότος θα μπορούσε να προκαλέσει ατύχημα και όχι μόνο η κατασταλτική επέμβαση. Κάτι τέτοιο δεν είναι αρκετό. Τα ΣΑΛΦΑ είναι εγκαταστάσεις με μεγάλη έκταση και με ειδικά χαρακτηριστικά.

Το σημαντικότερο, διαπιστωμένο και καταγεγραμμένο, πρόβλημα είναι πως λόγω έλλειψης Χορηγητών και της μεγάλης αύξησης των εξυπηρετούμενων Ι.Χ. υπάρχει αδυναμία εκτέλεσης των καθηκόντων ασφαλείας των Χειριστών Πεδίου – Οθόνης, όπως περιγράφονται στη σχετική οδηγία της ΔΕΠΑ. Ειδικότερα, δεν καθίσταται εφικτή η διενέργεια του ανά 1 ώρα οπτικοακουστικού ελέγχου του ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού που βρίσκεται στο τμήμα των συμπιεστών και διαρκεί κατ’ ελάχιστο 15 λεπτά. Στις εγκαταστάσεις των δύο σταθμών πέρα από τον υπαίθριο χώρο των αντλιών με τον οποίο έρχεται σε επαφή το κοινό υπάρχει χώρος, με ελεγχόμενη πρόσβαση, όπου είναι εγκατεστημένοι οι συμπιεστές που ανεβάζουν την πίεση του φυσικού αερίου από τα 36bar στα 200+ bar, καθώς και συστοιχίες φιαλών προσωρινής αποθήκευσης για τις ανάγκες διατήρησης της σταθερότητας της πίεσης του φυσικού αερίου στα υψηλά επίπεδα που απαιτεί η διαδικασία πλήρωσης των οχημάτων. Οι προβλεπόμενοι έλεγχοι είναι προσαρμοσμένοι στα αντικειμενικά χαρακτηριστικά των σταθμών και πρέπει να τηρούνται.

Σε προηγούμενη συνάντηση του ΣΕΦΑ-ΔΕΠΑ με τη Διοίκηση της ΔΕΠΑ για το παραπάνω ζήτημα είχαν υπάρξει διαβεβαιώσεις πως θα εξεταστούν διάφορες εναλλακτικές πέραν αυτής που προτείνει το Σωματείο (τις προσλήψεις εργαζομένων με την ειδικότητα του Χορηγητή φυσικού αερίου), όπως η χρήση επιπλέον τεχνολογιών. Τελικά, αντί για επιπλέον τεχνολογία, οι εργαζόμενοι έλαβαν αναθεωρημένη οδηγία με την οποία εισάγεται η έννοια του «Υπευθύνου Βάρδιας», που βαρύνει τον έναν από τους δύο Χειριστές της κάθε βάρδιας (εκ περιτροπής).

Εξειδικεύεται και προσωποποιείται δηλαδή η ευθύνη, προφανώς για χρήση σε περίπτωση ατυχήματος, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι αδυνατούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντα ασφαλείας που ορίζει η Οδηγία. Οι εργαζόμενοι σε βάρδιες δήλωσαν εγγράφως πως δεν αποδέχονται τη χρέωση ευθύνης λειτουργίας της εγκατάστασης με τις δεδομένες συνθήκες.

Εκτός του παραπάνω προβλήματος που δημιουργείται, είναι προφανές πως για όλα όσα χρειάζεται να γίνονται στη βάρδια (με εξαίρεση μόνο τον ανεφοδιασμό των λεωφορείων, που πραγματοποιείται από προσωπικό του ΟΣΥ) μετά την αποχώρηση του ημερήσιου προσωπικού δρώντες και υπεύθυνοι είναι μόνο δύο εργαζόμενοι, οι δύο Χειριστές Πεδίου – Οθόνης. Ας αναρωτηθούν οι υπεύθυνοι τι θα συνέβαινε αν υπήρχε 1 λεπτό καθυστέρηση στην κατάσβεση φωτιάς σε κινητήρα λεωφορείου την Κυριακή 27.01.2019 στις 19:45 το απόγευμα. Τι θα συνέβαινε αν ο δεύτερος Χειριστής την ώρα του συμβάντος βρισκόταν, π.χ., στον χώρο των συμπιεστών, μακριά από τις αντλίες, εκτελώντας τον προβλεπόμενο ωριαίο έλεγχο; Λείπει τουλάχιστον ένα Χορηγητής.

Το ΣΕΦΑ-ΔΕΠΑ στηρίζει απερίφραστα την απόφαση των βαρδιούχων να μην αποδεχτούν τον αυθαίρετο αυτό ορισμό και επιμένει στην επίλυση του ζητήματος ασφαλείας που έχει ανακύψει τονίζοντας ότι:

• Οι χειριστές πεδίου - οθόνης/τεχνικοί αερίων καυσίμων αποσπώνται από τα καθήκοντα ασφαλείας. Χρειάζονται προσλήψεις γιατί έρχονται σε σύγκρουση οι δύο βασικές αποστολές που επιτελούν οι σταθμοί, η ασφαλής λειτουργία των εγκαταστάσεων και ο αδιάλειπτος ανεφοδιασμός των προσερχόμενων οχημάτων.

Δεν υπάρχουν περιγραφές θέσεων και οργανόγραμμα (όλοι οι εργαζόμενοι στους σταθμούς ΣΑΛΦΑ (35 άτομα) εργάζονται μέσω εργολάβου). Όχι μόνο ο ορισμός του «Υπευθύνου Βάρδιας» είναι μονομερής, είναι και αυθαίρετος. Ζητάμε να σταματήσει τώρα ο θεσμός της εργολαβίας στη ΔΕΠΑ - απευθείας εργασιακή σχέση για όλους με πλήρη και ισότιμα δικαιώματα.

Η Διοίκηση της ΔΕΠΑ οφείλει να απαντήσει με πράξεις και χωρίς άλλη καθυστέρηση σε όσα ζητούν οι εργαζόμενοι ώστε να λυθεί το πρόβλημα ασφαλείας που υπάρχει λόγω της υποστελέχωσης.

ΑΝΑΠΟΔΑ

 

Νοε. 28, 2018

Ρέκβιεμ για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή”


Σήμερα θα ξεκινήσω να μιλάω για να πω αυτά που πρέπει να αποτυπωθούν ως μια αυθεντική κατάθεση ψυχής στην επαναστατική μνήμη. Την δική μου κατάθεση ψυχής για ένα γεγονός το οποίο αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την εντατικοποίηση της ένοπλης εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της εξουσίας. Ένα γεγονός το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία ενός σημείου χωρίς επιστροφή για όσους οπλίστηκαν και φόρτωσαν στις βαλίτσες τους όνειρα και ελπίδες για έναν κόσμο ελευθερίας, σε μια τέτοια βαλίτσα φόρτωσα και εγώ το μίσος μου μαζί με ρούχα και μερικά ενθύμια και έφυγα οριστικά από το σπίτι μου μια μέρα πριν η αστυνομία εισβάλει για να με εντοπίσει και να με πάει σιδηροδέσμιο να καταθέσω στο δικαστήριο των μπάτσων- δολοφόνων. Έβαλα φωτιά στις γέφυρες της παρελθοντικής μου ζωής και πέρασα στις γραμμές του παράνομου αναρχικού αγώνα. Παρότι ήμουν δεκαέξι χρονών είχα πλήρη επίγνωση των πράξεων μου και γνώριζα ότι αν και είχα πολύ μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα από ότι όλα αυτά τα γελοία ανθρωπάκια που βρισκόντουσαν σε αυτή την αίθουσα, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να ειπωθούν όλα όσα πρέπει, δεν ήταν ούτε ο κατάλληλος χρόνος, ούτε εγώ ήμουν πραγματικά έτοιμος συνειδησιακά να σηκώσω ένα τέτοιο ιστορικό βάρος. Για αυτό και προτίμησα να σιωπήσω και να αφοσιωθώ στον πόλεμο εναντίων της εξουσίας, στον ίδιο πόλεμο που εφτά χρόνια μετά βρίσκομαι στην ίδια θέση μάχης ως αιχμάλωτος. Ένα ιστορικό βάρος που απέφυγα προσωρινά αλλά ποτέ δεν αποποιήθηκα και θα το σηκώσω τώρα.

Το δικαστήριο στο οποίο αρνήθηκα να παρευρεθώ αλλά και αυτό που θα ακολουθήσει επιχειρούν να βάλουν ένα τέλος με την μορφή της θεσμικής επικύρωσης σε μια πτυχή της ανατρεπτικής ιστορίας, μια πτυχή που ντρόπιασε την δημοκρατία καθώς ανέδειξε το άρωμα του θανάτου που σέρνει πίσω της. Η συγκεκριμένη πτυχή, αναπόσπαστο κομμάτι μιας ιστορίας που θα υπάρχει όσο οι καταπιεσμένοι θα εξεγείρονται ενάντια στους καταπιεστές τους, διαδραματίστηκε ένα βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 στην συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.

Αυτά που θα πω σε καμία περίπτωση δεν λέγονται ώστε να διευκολύνουν τους δικαστικούς μηχανισμούς να εκδώσουν μια μελλοντική δίκαιη ετυμηγορία. Δεν πιστεύω ούτε στους νόμους, ούτε στα δικαστήρια, ούτε στις φυλακές που υψώνονται απειλητικές για να πειθαρχήσουν όσους αποκλίνουν από την έννομη τάξη θάβοντας τους ζωντανούς ανάμεσα σε τσιμέντο και κάγκελα.

Έχω το θάρρος να πιστεύω στην δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου, στην δυνατότητα του αυτοκαθορισμού του μέσα σε έναν κόσμο καθολικής υποταγής, στην προοπτική της αναρχικής επανάστασης και στην πρακτική της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Θα ξεκινήσω την αφήγηση μου με γνώμονα να απευθυνθώ στην ιστορία, να σταθώ αντάξιος απέναντι της, να συμβάλω στην δημιουργία μιας καθαρής παρακαταθήκης που δεν θα λερώνει την μνήμη των νεκρών μας, να στείλω ένα αντάρτικο σινιάλο σε εκείνους που ενδιαφέρονται να γίνουν οι δράστες που θα διαμορφώσουν την εξέλιξη της όπως της αρμόζει. Με συνεχή αγώνα, με όλα τα μέσα, με πάθος για την ελευθερία και μίσος για όσους συντηρούν την νέα τάξη πραγμάτων βαμμένη στο αίμα όσων αντιστάθηκαν στην παντοδυναμία της.

Το κύκνειο άσμα για την φιλία μου με τον Αλέξανδρο ξεκινάει...

Με τον Αλέξανδρο γνωρίστηκα στο σχολείο, αρχίσαμε να κάνουμε πολύ παρέα καθώς μέναμε σχετικά κοντά. Ήταν ένας άνθρωπος που σιχαίνονταν τους καθωσπρεπισμούς και την υποκρισία που επικρατούσε στο σχολικό μας περιβάλλον. Πάντα έψαχνε να βρει διεξόδους απέναντι σε αυτή την συνθήκη και κάπου εκεί ταίριαξαν τα χνώτα μας. Γνωριστήκαμε καλά μέσα από τις κοπάνες που κάναμε δραπετεύοντας από την ρουτίνα της σχολικής πλήξης, τους ατελείωτους περιπάτους μας εξερευνώντας άγνωστα για εμάς σημεία της πόλης , τις καθημερινές μας κουβέντες και τις συζητήσεις μας για όλα όσα μας προβλημάτιζαν. Ο καιρός περνούσε και εμείς συνεχίζαμε να βαδίζουμε σε μονοπάτια διευρυμένων αναζητήσεων και έντονων αμφισβητήσεων για τον κόσμο που μας περιτριγύριζε.

Γύρω στα 14 είχαμε την πρώτη μας επαφή με τους αναρχικούς, μας άρεσε όταν βλέπαμε στην τηλεόραση εικόνες από συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, ήταν κάτι που με τις άγουρες αντιλήψεις μας που είχαμε αρχίσει να σχηματίζουμε το θεωρούσαμε ως έναν τρόπο αντίστασης στην καθημερινή αδικία των κοινωνικών ανισοτήτων. Εξάλλου για εμάς που όλη την ημέρα αλητεύαμε σε πάρκα και πλατείες δεν ήταν και δύσκολο να αντιπαθήσουμε την αστυνομία ακόμα και από ένστικτο μπορούμε να πούμε. Είχαμε δει τους μπάτσους να ξεφτιλίζουν μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, είχαμε δει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόντουσαν στους τοξικό-εξαρτημένους και στους άστεγους προσβάλλοντας τους. Αυτά βέβαια είναι πράγματα που με μερικές βόλτες στο κέντρο της Αθήνας μπορεί να δει ο καθένας. Η αντίφαση που βιώναμε όμως ήταν όταν τους βλέπαμε να υποκλίνονται και να γλύφουν τους πλούσιους εκεί που μέναμε. Εκεί καταλάβαμε πραγματικά τι διπρόσωπα σκουλήκια και θρασύδειλοι είναι αυτή η σιχαμένη φάρα.

Έτσι πήραμε την απόφαση να κατέβουμε μαζί σε μια πορεία να δούμε από κοντά όλα αυτά τα οποία παρατηρούσαμε και για τα οποία είχαμε αναπτύξει ένα έντονο ενδιαφέρον. Έτσι και έγινε θυμάμαι ακόμα η πρώτη πορεία που είχαμε κατέβει ήταν εκείνη της 17ης Νοεμβρίου το 2007. Τότε είχαν υπάρξει συγκρούσεις με τους μπάτσους στις οποίες είχαμε συμμετάσχει και εμείς. Βέβαια τότε είμασταν πολύ διστακτικοί, απλός ακολουθούσαμε και αντιγράφαμε τις κινήσεις των ανθρώπων που συγκρούονταν με την αστυνομία. Είδαμε από κοντά άσχετους ανθρώπους να τσακίζονται στο ξύλο από τους ΜΑΤατζίδες, νιώσαμε την ασφυξία που προκαλούν τα δακρυγόνα και βιώσαμε για πρώτη φορά την αστυνομική καταστολή των διαδηλώσεων. Μόλις τελείωσε η πορεία κατεβήκαμε στα Εξάρχεια όπου καθίσαμε μέχρι αργά το βράδυ συζητώντας τα γεγονότα με έναν ενθουσιασμό για αυτό που μόλις είχε γίνει. Τον ενθουσιασμό που νιώθουν όλοι οι άνθρωποι όταν αρχίζουν να έρχονται σε επαφή με την αυθεντική πλευρά της ζωής.

Ένα σημαντικό σημείο αναφοράς υπήρξε για εμάς η αντιφασιστική πορεία στις 2 Φεβρουαρίου του 2008, τότε είχε καλεστεί συγκέντρωση από την Χρυσή Αυγή για τα Ίμια και οι αναρχικοί είχαν καλέσει σε αντισυγκέντρωση με στόχο να συγκρουστούν με τους φασίστες.

Είμασταν και εμείς εκεί και είδαμε τους φασίστες να βγαίνουν πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ για να μαχαιρώσουν συντρόφους, είδαμε τα γουρούνια της αστυνομίας να συντονίζουν τις εφόδους τους μαζί τους. Είδαμε συντρόφους να μαχαιρώνονται και φασίστες να τσακίζονται από τα τσεκούρια και τα παλούκια των συντρόφων. Και για να μην ξεχνιόμαστε οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν στην εμπροσθοφυλακή των φασιστών είναι τώρα βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου, αναφέρομαι στον Ηλία Παναγιώταρο, τον Γιάννη Λαγό και τον Ηλία Κασιδιάρη πριν αποκηρύξουν το παρελθόν τους και επικαλεστούν την νομιμότητα και την δημοκρατία.

Μόλις τελείωσε η συμπλοκή με τους φασίστες και τους μπάτσους κλειστήκαμε στην Πρυτανεία και περιμέναμε μέχρι το βράδυ όπου και αποχωρήσαμε συντεταγμένα με πορεία. Η πορεία τότε είχε χτυπηθεί από την πρώτη στιγμή που στάθηκε στον δρόμο από τους μπάτσους και είχαν υπάρξει προσαγωγές, συλλήψεις και τραυματισμοί.

Από τότε σχεδόν σε καθημερινή βάση κατεβαίναμε στα Εξάρχεια και αρχίσαμε να έχουμε επαφές με ανθρώπους που σύχναζαν και αυτοί εκεί. Ξεκινήσαμε να διαβάζουμε αναρχικά έντυπα, να ενημερωνόμαστε από σελίδες αντιπληροφόρησης, να συχνάζουμε σε καταλήψεις όπως η Βίλα Αμαλίας και Πραποπούλου. Ταυτόχρονα συμμετείχαμε και σε όλες τις διαδηλώσεις εκείνης της περιόδου που αφορούσαν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τα φοιτητικά ενάντια στον γνωστό νόμο πλαίσιο με μοναδικό κίνητρο τις συγκρούσεις και τις αναταραχές στον δρόμο στις οποίες συμμετείχαμε κάθε φορά με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα.

Την ίδια περίοδο μαζί με κάποιους άλλους μαθητές δημιουργήσαμε μια αναρχική συλλογικότητα με το όνομα αναρχική επίθεση μαθητών και κάναμε και κάποιες συνελεύσεις με θέμα τα σχολεία και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Θυμάμαι επίσης λίγες μέρες πριν την 17η Νοεμβρίου του 2008 είχαμε συμμετάσχει στην επίθεση στην νεολαία του ΠΑΣΟΚ που τότε είχε τα γραφεία της στα Εξάρχεια. Το περιστατικό είχε διαρκέσει αρκετή ώρα γιατί οι ΠΑΣΠΙΤΕΣ είχαν προσλάβει κάτι μπράβους για να τους προστατεύουν όπως είχαν κάνει και τα προηγούμενα χρόνια στις πορείες της 17Ν όπου μάλιστα οι μπράβοι τους είχαν επιτεθεί σε αναρχικά μπλοκ και ουσιαστικά η αντιπαράθεση δεν ήταν με την νεολαία του ΠΑΣΟΚ αλλά με τους μπράβους που φύλαγαν τα γραφεία τους. Στο τέλος καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι τα γραφεία τους και όσοι δεν πρόλαβαν να κλειδωθούν μέσα δέχθηκαν την περιποίηση που τους αναλογούσε με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα ο φοιτητής της ΠΑΣΠ που κρατούσε την σημαία του Πολυτεχνείου να είναι με σπασμένο χέρι σε όλες τις φωτογραφίες που κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Το επόμενο γεγονός που ανασύρω από την μνήμη μου είναι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων για τους τότε φυλακισμένους αναρχικούς Τσουραπά και Κοντορεβυθάκη που δικαζόντουσαν για εμπρηστική επίθεση σε γραφεία της δημοτικής αστυνομίας, μόλις τελείωσε το δικαστήριο οι αλληλέγγυοι που βρισκόμασταν εκεί φύγαμε πεζοί προς τα Εξάρχεια, στο ύψος του Πεδίον του Άρεως έγινε συμπλοκή με δυο μπάτσους από την ομάδα Ζ από τους οποίους πάρθηκαν και τα κράνη που είχαν αφήσει πάνω στις μηχανές τους, κατά την διάρκεια της συμπλοκής τότε οι μπάτσοι είχαν τραβήξει όπλα και πυροβόλησαν αρκετές φορές όχι μόνο στον αέρα αλλά και σημαδεύοντας κόσμο για να μας τρέψουν σε φυγή.

Επόμενο καρέ σε αυτή την αφήγηση είναι εκείνη η καταραμένη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου. Καθόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και κάποια άλλα παιδιά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου όπως κάναμε σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε ένας σύντροφος και μας πρότεινε να πάμε στην Χαριλάου Τρικούπη να περιμένουμε να περάσει κάποιο περιπολικό για να του πετάξουμε κάτι πέτρες που είχε μαζέψει. Όντως λοιπόν πήγαμε και περιμέναμε ενώ ο Αλέξανδρος καθόταν πιο πίσω. Μετά από λίγη ώρα πέρασε το περιπολικό με τον Κορκονέα και τον Σαραλιότη.

Χωρίς να το ξέρω το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει για όλους μας, ήταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα. Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε την στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό του Κορκονέα. Στην συνέχεια γυρίσαμε και καθίσαμε στον πεζόδρομο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά ενώ ο Κορκονέας με τον Σαραλιώτη πέρασαν με το περιπολικό από την Ζωοδόχου Πηγής για να δουν ποιοι τους επιτέθηκαν εκεί ξαναπετάχτηκαν από μας προς το περιπολικό κάποια μικροαντικείμενα, αφού λοιπόν είδαν την παρέα μας πήγαν πάρκαραν το περιπολικό στην διμοιρία των ΜΑΤ που φυλούσε τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και κατέβηκαν πεζοί στην συμβολή των οδών Τζαβέλα και Ζωοδόχου Πηγής.

Μόλις είδαμε τους μπάτσους σηκωθήκαμε για να φύγουμε καθώς πιστέψαμε ότι μαζί με αυτούς θα είχε έρθει και η διμοιρία των ΜΑΤ όπως γίνετε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Εκείνη την στιγμή οι δυο μπάτσοι άρχισαν να βρίζουν και τότε παρατηρήσαμε ότι είχαν έρθει μόνοι τους χωρίς κάποια υποστηρικτική αστυνομική δύναμη. Έτσι κάποιοι από εμάς κινήθηκαν προς το μέρος τους και ο Αλέξανδρος ο οποίος είχε πάει πιο μπροστά τους πέταξε κάτι μπουκάλια μπύρας από αυτά που πίναμε. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του και ολοκλήρωσε με σφαίρες την συγκεκριμένη αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει πριν λίγη ώρα.

Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής. Μια κηλίδα από αίμα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να ανοίξει ο κύκλος της εξέγερσης που έκανε συντρίμμια την έννομη τάξη και έσπειρε το χάος και την αναρχία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

Όπως είναι λογικό οι συνήγοροι υπεράσπισης προσπάθησαν και θα προσπαθήσουν να ισχυριστούν ότι ήταν μια κακιά στιγμή, ένας εξοστρακισμός, ένα μεμονωμένο περιστατικό. Από την δική μου οπτική όσο αντιφατικό και αν ακούγετε σε δικαστικό και όχι φυσικά σε πολιτικό επίπεδο κάτι τέτοιο εξυπηρετεί και τις δικές μου επιθυμίες. Δεν πιστεύω στον θεσμό του εγκλεισμού καθώς τον θεωρώ ένα από τα εργαλεία της δημοκρατικά χορηγούμενης με δόσεις φρίκης που έχει στο οπλοστάσιο της η κυριαρχία για να εξασφαλίζει την ομαλή αναπαραγωγή της.

Πιστεύω στην επαναστατική αυτοδικία και στην προσπάθεια του κάθε ανθρώπου να λύνει μόνος του τους λογαριασμούς του μακριά από την διαμεσολάβηση των μπάτσων, των δικαστών, των νόμων, των φυλακών, της επιστημονικά μελετημένης καταστολής, της τεχνοκρατικής ασχήμιας που λερώνει την ομορφιά των άγριων ενστίκτων και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια για μένα στους μπάτσους-δολοφόνους αξίζει μια χαοτική πιθανότητα μιας προοπτικής να παρθεί εκδίκηση για όλες τις χαμένες ψυχές που αναζητούν την δική τους βίαιη λύτρωση. Αυτό είναι το μόνο δίκαιο στο δικό μου σύστημα αξιών.

Εξάλλου εμείς δεν βασανίζουμε ανθρώπους όπως κάνει συστηματικά ο σύγχρονος εξουσιαστικός πολιτισμός, το μεγαλύτερο τερατούργημα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, που έχει καταφέρει να κανονικοποιήσει ακόμα και τον θάνατο και να θέσει στην υπηρεσία της κυριαρχίας του τις λέξεις και τα νοήματα μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας των πάντοτε αντικειμενικών παγκόσμιων ενημερωτικών κέντρων.

Γιατί όλοι εμείς οι εχθροί της εξουσίας μπορεί να έχουμε συμβιβαστεί με την φυλακή ή ακόμα και τον θάνατο ως ένα πιθανό ενδεχόμενο όμως ποτέ δεν έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξη του ως μια είδηση στην κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα από την οποία βομβαρδιζόμαστε.

Το πιο γελοίο της υπόθεσης είναι η προσπάθεια που γίνετε από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της κυριαρχίας να προβληθούν οι δολοφονίες που διαπράττουν οι μπάτσοι ως μεμονωμένα περιστατικά από διαταραγμένες προσωπικότητες, ως ατυχήματα που πάντοτε συμβαίνουν από αμέλεια.

Οι δολοφονίες των μπάτσων δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά ούτε ελληνικό φαινόμενο. Είναι η ακραία έκφραση της δημοκρατικής επιβολής ενάντια στο κοινωνικό περιθώριο, στους φτωχοδιάβολους, τους παραβατικούς, τους ανυπότακτους, τους μετανάστες, είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης του απελευθερωτικού πολέμου όταν αυτές οι δολοφονίες εφαρμόζονται στοχευμένα εναντίων όσων εξεγερμένων μάχονται ένοπλα την κυριαρχία με την φλόγα της ελευθερίας να καίει στην καρδιά τους.

Είναι η λογική συνέπεια των αντιλήψεων γύρω από τον ρόλο τους με τις οποίες αυτά τα άτομα γαλουχούνται για να στελεχώσουν τις κατασταλτικές μηχανές που θωρακίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνικής μηχανής.

Τα όπλα των μπάτσων λοιπόν δεν εκπυρσοκροτούν με δολοφονικές προθέσεις μόνο στην Ελλάδα, δολοφονούν 15χρονους στην Τουρκία επειδή συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, δολοφονούν 16χρονους στην Ιταλία επειδή δεν σταμάτησαν σε τροχαίο σήμα της αστυνομίας, δολοφονούν μητέρες και παιδιά στην Παλαιστίνη, δολοφονούν δεκάδες αφροαμερικανούς στις ΗΠΑ με καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, δολοφονούν μετανάστες στα προάστια της Σουηδίας, δολοφονούν νεαρούς στις φτωχογειτονιές της Αγγλίας, δολοφονούν κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή σε όλες τις γωνιές του πλανήτη για να επιβάλλουν την κοινωνική ειρήνη.

Και αν τα παραδείγματα που έφερα είναι γνωστά καθώς έχουν συνδυαστεί με μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις ως αντίδραση στις κρατικές δολοφονίες δεν παύουν να αποτελούν μια απλή σταγόνα σε σχέση με την καταιγίδα των δολοφονικών πογκρόμ που εξαπολύουν τα σώματα ασφαλείας για να υπερασπιστούν την καπιταλιστική κυριαρχία.

Αν κλείσουμε τα αυτιά μας και τα μάτια μας στην ακατάπαυστη ροή της κυρίαρχης προπαγάνδας μπορούμε να αφουγκραστούμε τους χιλιάδες ανώνυμους θανάτους στα αστυνομικά τμήματα, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία και τις φυλακές, στις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής, στα εργασιακά κάτεργα εξόντωσης των σύγχρονων σκλάβων. Μπορεί ο καθένας να ακούσει τις κραυγές των ανθρώπων που βασανίζονται μέσα στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων, που αυτοκτονούν από απελπισία μέσα σε κάποιο χώρο εγκλεισμού, που θαλασσοπνίγονται στα παγωμένα νερά της Μεσογείου από τους λιμενικούς, που τσακίζουν τα σώματα τους στις μηχανές παραγωγής των πολυεθνικών στις χώρες του τρίτου κόσμου, που ισοπεδώνονται κάτω από τα χαλάσματα των τυφλών βομβαρδισμών των καπιταλιστικών αυτοκρατοριών.

Κατά συνέπεια όλη η κουβέντα που ανοίγει γύρω από την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι στην ρίζα της υποκριτική και βαθειά προσβλητική.

Εμείς από την δική μας πλευρά έχουμε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση γύρω από την έννοια του φυσιολογικού και την αξίας της ανθρώπινης ζωής σε σχέση με το πως αυτά καθορίζονται από τις κυρίαρχες νόρμες.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που οι άνθρωποι των δυτικών κοινωνιών τρώνε με απάθεια το φαγητό τους μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούν πολεμικά αεροσκάφη να βομβαρδίζουν τυφλά τα εδάφη του τρίτου κόσμου. Αντίθετα θεωρούμε φυσιολογικό την μεταφορά αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των αστικών κέντρων δημιουργώντας ένα πολιτικό κόστος στις δολοφονικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό να βομβαρδίζονται άμαχοι ως μια πολεμική στρατηγική των κρατών για να τσακιστεί το ηθικό των των αντιστεκόμενων λαών όπως αυτός της Παλαιστίνης. Αντίθετα θεωρούμε φυσιολογικό να χτυπιούνται με κάθε μέσο όσοι χαμηλόβαθμοι ή υψηλόβαθμοι στρατιώτες επανδρώνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίων αμάχων.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό το να παρουσιάζονται όλα αυτά ως ανθρωπιστικές επεμβάσεις των κυρίαρχων υπερδυνάμεων για την εξασφάλιση της ειρήνης. Δεν θεωρούμε φυσιολογικό που όλος ο πολιτισμένος κόσμος χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους νεκρούς στην Γαλλία ενώ τα ίδια κράτη και οι μυστικές τους υπηρεσίες που επεμβαίνουν πνίγοντας στο αίμα ολόκληρους πληθυσμούς είναι αυτά τα οποία αποδεδειγμένα εκπαίδευσαν, εξόπλισαν και χρηματοδότησαν το τέρας του ισλαμοφασισμού για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους, τέρας το οποίο όπως έχει συμβεί επανειλημμένα όταν αποκτάει δύναμη αυτονομείται και στρέφονται ενάντια στους ευεργέτες του.

Δεν θεωρούμε φυσιολογικό τα κοράκια των οικονομικών λόμπι να λεηλατούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των αποσταθεροποιημένων χωρών στο όνομα της ειρήνης και της ανάπτυξης.

Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο στα αφεντικά, στους κρατικούς αξιωματούχους, στους τραπεζίτες, σε όσους κατέχουν θέσεις πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σε όσους προστατεύουν με τα όπλα την δολοφονική κοινωνική ειρήνη, στους εκπροσώπους της δικαιοσύνης, στα στελέχη των πολυεθνικών εταιριών, σε όλα τα πρόσωπα και τις υποδομές που συντηρούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που ευθύνεται για όλη την ασχήμια που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη.

Αυτές είναι διαφορές που δεν θα μπορέσουν ποτέ να γεφυρωθούν μεταξύ τους παρά μόνο να συγκρουστούν μέχρι τέλους, είναι η εξέλιξη της εξέγερσης και της αντιεξέγερσης και η προωθημένη διαλεκτική που αναπτύσσετε μέσα σε κάθε στρατόπεδο.

Όσον αφορά την δική μας πλευρά με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε ένα κενό ανάμεσα στα πεδία όπου οργανώνεται ο κοινωνικός έλεγχος και ανθίζουν τα ματωμένα λουλούδια της απάθειας, ένα επικίνδυνο κενό που στοχεύει να τσακίσει την οργανωμένη καταπίεση και την βία της εξουσίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας, το στατιστικό λάθος στα διαγράμματα των τεχνοκρατών, ο απρόσκλητος καλεσμένος με την μορφή του εσωτερικοί εχθρού που οργανώνεται, οπλίζεται και χτυπάει τους εχθρούς της ελευθερίας.

Αυτή είναι η διαρκής αναρχική εξέγερση και η φιλοσοφία της που μολύνει τον εξουσιαστικό ιστό εξαπλώνοντας την αναρχία στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Και είναι σαφές ότι ούτε συνθηκολογεί, ούτε υποχωρεί παρά μονάχα αναδιπλώνετε για να επιτεθεί ξανά και ξανά. Γιατί το όλα για όλα δεν είναι μια ακίνδυνη φράση γραμμένη σε έναν τοίχο, είναι το νόημα που συμπυκνώνει την ζωή εκείνων των συντρόφων αυτών και άλλων εποχών που έπεσαν μαχόμενοι τον εχθρό. Για αυτό και η διαρκής αναρχική εξέγερση θα συνεχίσει να πολιορκεί την κυριαρχία μέχρι ο τελευταίος εξουσιαστής να κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου γραφειοκράτη.

Ξαναβρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο όπου οι μαχόμενες μειοψηφίες ανατρέπουν την μαζική παραγωγή νομοτελειακών συμπερασμάτων, εκεί που όλα είναι εφικτά, εκεί που αιφνιδιαστικές εισβολές στο κατειλημμένο από την εξουσία έδαφος πλήττουν την στρατιωτική και πολιτική υπεροχή της.

Γιατί δεν αρκεί να μιλάς για αναρχία αν δεν εξασφαλίσεις την επιβίωση της μέσα από πράξεις ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την κοινωνία και τον πολιτισμό τους, γιατί η αναρχία πάντα θα είναι ένας πόλεμος χωρίς όρια κόντρα στις πιθανότητες των “ειδικών”.

Αυτό ήταν για μένα πάντα το διακύβευμα της σύγκρουσης, αυτή ήταν, είναι και θα είναι η μόνη σταθερή πηγή ανάλυσης της ιστορίας.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας, δεν ξέρω να πω τι θα γινότανε αν είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα γεγονότα, εξάλλου το αν δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον εσωτερικό δαίμονα του πληγωμένου. Μπορώ όμως να πω για αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος μέχρι να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του μπάτσου. Στην μικρή μα περιπετειώδη ζωή του έζησε αυθεντικά, ήταν ένας νεαρός εξεγερμένος γοητευμένος με την ιδέα της αναρχίας σαν αυτούς που τώρα καταλαμβάνουν τα στενά της πόλης εκτοξεύουν μολότοφ στους μπάτσους και καίνε περιπολικά της αστυνομίας, ήταν ανυπότακτος και πεισματάρης, ήταν ένας άνθρωπος ειλικρινής με ευγενική ψυχή και ανιδιοτελή κίνητρα σε ότι και αν έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε με ένταση τα πάθη του και τις απογοητεύσεις του.

Αγάπησε και αγαπήθηκε από πολλούς συντρόφους και θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται αιχμάλωτοι στις φυλακές της δημοκρατίας. Και μπορεί να λείπει από κοντά μας αλλά ξέρω ότι συνεχίζει να καταστρώνει μικρές και μεγάλες ανταρσίες με τους δικούς μας νεκρούς, τον Μαουρίτσιο, τον Κάρλος, τον Σεμπαστιάν, τον Μιχάλη, τον Λάμπρο, τον Χρήστο και δεκάδες άλλους υπέροχους ανθρώπους που έφυγαν αφήνοντας ανεκπλήρωτα τα όνειρα τους.

Στο ερώτημα που ευλόγως διατυπώνετε γιατί πρέπει να ειπωθούν τώρα όλα αυτά η απάντηση είναι απλή.

Στο σύγχρονο περιβάλλον, όπου η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει εκτροχιαστεί, όπου τα γεγονότα αποσυνδέονται με ευκολία από τις συνθήκες που τα γέννησαν, όπου η πραγματικότητα αλλοιώνετε από τους παραμορφωτικούς φακούς δημοσιολόγων κάθε απόχρωσης, όπου η καθημερινότητα διαμορφώνετε ανάλογα με την εικόνα που πέφτει από τον ψηφιακό κόσμο μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων, είναι αναγκαιότητα να κρατήσουμε ζωντανή την επαναστατική μνήμη, να γίνουν γνωστές όλες οι πτυχές της χωρίς να αφήνονται στην λήθη σημεία που θα βοηθήσουν στην διαστρέβλωση της.

Καθώς νέοι κύκλοι ριζοσπαστικών εμπειριών ανοίγονται δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης από την σύνδεση της με το σημείο αναζωπύρωσης της. Γιατί είναι κοινή παραδοχή ότι ένα κομμάτι της γενιάς των αναρχικών με τις μικρές και μεγάλες διαφωνίες τους που οπλίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τώρα βρίσκετε κλειδωμένο στα κελιά των ελληνικών φυλακών είχε ως σημείο αφετηρίας της τις νύχτες όπου οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν πίσω από τα οδοφράγματα και η αναρχία ανέπνεε ζωντανή ανάμεσα στα κατεστραμμένα σύμβολα της εξουσίας.

Καθώς οι δικές μας ανατρεπτικές εμπειρίες απομακρύνονται από το πεδίο των καθημερινών μας βιωμάτων μέσα στην αιχμάλωτη καθημερινότητα που ζούμε, επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα σημείο σύνδεσης και ταυτόχρονα μια νέα αφετηρία. Ένα σημείο σύνδεσης με τις ιστορικές και πολιτικές μας καταβολές, μια νέα αφετηρία που θα αποτελέσει το πεδίο συνάντησης εξεγερμένων που δεν θα κατέβει ευκαιριακά στον δρόμο αλλά θα συμβάλει στην δημιουργία μιας άτυπης πλατφόρμας συντονισμού και δράσης της αναρχίας, εκεί που η στρατηγική επιβάλει την μονιμοποίηση της οργής, εκεί που η επαναστατική διαλεκτική επιβάλει την ολόψυχη στράτευση στον απελευθερωτικό αγώνα.

Γιατί ο Μαύρος Δεκέμβρης δεν αποτελεί μια σκηνοθετική επανάληψη προηγούμενων εξεγερτικών γεγονότων αλλά ένα κύκλο αγώνα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν αναζητώντας ένα μέλλον όπου η καθημερινότητα μας θα κατακλύζετε από πράξεις επίθεσης και ανταρσίας ενάντια στην εξουσία.

Γιατί αν και τα σώματα μας βρίσκονται έγκλειστα ανάμεσα σε τείχους και κάγκελα οι ψυχές μας βρίσκονται σε κάθε σημείο του πλανήτη που υψώνονται οι σημαίες της αντίστασης για έναν κόσμο ελευθερίας. Γιατί οι καρδιές μας εξακολουθούν πεισματικά να χτυπάνε στους ρυθμούς της άγριας ελευθερίας, δίπλα στους συντρόφους του αναρχικού αντάρτικου κινήματος στην Βραζιλία που πυρπόλησαν τραπεζικά υποκαταστήματα καλώντας και αυτοί με την σειρά τους σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη, στους πυρήνες της FAI και στις αντάρτικες συντροφιές που περνάνε στην επίθεση, στους μαχητές της ελευθερίας που πολεμάνε τους ισλαμοφασίστες στα εδάφη της Ροζάβα, στους αναρχικούς συντρόφους που με ρίσκο και αυταπάρνηση βοηθάνε στην ανοικοδόμηση του Κομπάνι, στους ταραχοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας που εκδηλώνουν την οργή τους βίαια σπάζοντας τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, στους αναρχικούς στην Ισπανία που χτυπιούνται από τις αντιαναρχικές επιχειρήσεις του ισπανικού κράτους, στους δρόμους της Χιλής όπου οι εξεγερμένοι συγκρούονται με τους μπάτσους και ανατινάζουν αστυνομικά τμήματα, στις πλατείες τις Τουρκίας όπου οι σύντροφοι μας έχουν πληρώσει με την ζωή τους την αντιπαράθεση με το κράτος μαφία του Ερντογάν, στους συντρόφους που ανάψανε τις φωτιές της καταστροφής στους δρόμους των Βρυξελλών στο Βέλγιο. Παρ' όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις ο αγώνας μας είναι κοινός και μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και τους ίδιους πόνους με όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαχέουν το δηλητήριο της ελευθερίας στον εξουσιαστικό κοινωνικό ιστό.

Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος αυτής της αφήγησης.

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος και αυτός είμαι εγώ. Δεν μετανιώνω για κάτι και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή στις μέρες μας είναι αυτή του πολύμορφου ανατρεπτικού αγώνα για την αναρχία. Για όλους τους λόγους του κόσμου η αναμέτρηση μεταξύ του κόσμου της ελευθερίας και του κόσμου της υποδούλωσης θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων.


Τιμή για πάντα σε όλους τους νεκρούς του απελευθερωτικού αγώνα!


Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!


Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!


Αλληλεγγύη και δύναμη σε όλους τους αναρχικούς αιχμαλώτους!


Ζήτω η Αναρχία!





Νίκος Ρωμανός



Υ.Γ Για να τελειώσει η κοροϊδία των τελευταίων ημερών με την υποτιθέμενη “φωτογραφική” τροπολογία της συμμορίας παλιάτσων του Σύριζα για τις εκπαιδευτικές άδειες ας ξεκαθαριστεί ότι εδώ και τρία χρόνια που είμαι φυλακή δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου εκτός και ούτε προβλέπετε κάτι τέτοιο αφού είναι φανερό ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μου δοθεί άδεια από κανέναν εισαγγελέα είτε λέγετε Νικόπουλος είτε Περιμένη. Οπότε τα επικοινωνιακά τρικ του σύριζα είναι κινήσεις εκ του πονηρού για την καλλιέργεια θετικών εντυπώσεων σε όσους αριστερούς ψηφοφόρους του έχουν απομείνει και εκ του ασφαλούς αφού έτσι και αλλιώς σε ένα μήνα τελειώνει το δικαστήριο που με κρατάει υπόδικο και μου έχει γίνει πολύ ξεκάθαρο από την υπηρεσία της φυλακής ότι όσο συνεχίζω να βγάζω κείμενα και να “ενοχλώ” μέσα από την φυλακή πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω γιατί δεν σκοπεύω να κάνω εκπτώσεις στην στάση μου το αποτέλεσμα θα παραμένει μονίμως αρνητικό.

πηγη## Athens Indymedia

ΑΝΑΠΟΔΑ

Νοε. 2, 2018

163 2/11/2018

Απεργοσπαστική και υπονομευτική των αγώνων των Συνδικάτων η απόφαση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ

Ούτε βήμα πίσω από την απεργία στις 14 Νοέμβρη 2018

 

 

Η τωρινή πλειοψηφία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΓΣΕΕ δίνει καθημερινά λαμπρά μαθήματα υπονόμευσης και απεργοσπασίας των αγώνων της εργατικής τάξης και των συνδικάτων και ξεδιάντροπα επιχειρεί να διασπάσει το μέτωπο εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα σε όλη την χώρα οι οποίες έχουν εδώ και πολλές μέρες εξαγγείλει 24ωρη απεργία για τις 14 Νοέμβρη 2018.

Η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος (ΠΑΣΚΕ) - Κουτσιούκης (ΔΑΚΕ) – Βασιλόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ)) με την χθεσινή τους απόφαση συντάσσονται για πολλοστή φορά με τους σχεδιασμούς και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και του ΣΕΒ και μέσα στα πλαίσια της αντιδραστικής τους «κοινωνικής συμμαχίας» επιχειρούν απροκάλυπτα να υπονομεύσουν την απεργία στις 14 Νοέμβρη.

Η απόφαση αυτής της ομάδας αποτελεί έναν άθλιο αντιπερισπασμό τόσο στην απόφαση για την απεργία στις 14/11/2018 όσο και προς τις δυνάμεις του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος που βάζουν μπροστά τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζομένων και δεν αναλώνουν την δράση τους σε άσφαιρες τουφεκιές στον αέρα και επετειακού χαρακτήρα «κινητοποιήσεις» που έχει αποδοκιμάσει η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι τις επόμενες μέρες θα κλιμακωθεί ένας κύκλος πιέσεων, παρεμβάσεων και εκβιασμών από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τις δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού να μετατεθεί η ημερομηνία για τις 28/11 και κυρίως να ενταχθεί η όποια κινητοποίηση στα πλαίσια της αντιδραστικής «κοινωνικής συμμαχίας».

Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει και πρέπει να παρέμβει δυναμικά και αγωνιστικά και να αποτρέψει μια τέτοια αρνητική εξέλιξη.

Εξάλλου το πλαίσιο και οι στόχοι της «κοινωνικής συμμαχίας» που έχουν συγκροτήσει αυτές οι δυνάμεις για τον εγκλωβισμό των εργαζομένων δεν θίγει στο ελάχιστο την καπιταλιστική μνημονιακή και αντεργατική βαρβαρότητα που έχει επιβληθεί διαδοχικά από όλες τις αστικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα την τελευταία 8ετία.

Η ΠΕΝΕΝ τονίζει την ανάγκη να μην γίνει ούτε βήμα πίσω από την απόφαση που ήδη έχουν λάβει εκατοντάδες Σωματεία αλλά και πλήθος δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων της χώρας μας.

Αντίθετα πρέπει να ενταθεί και να ενισχυθεί το μέτωπο αυτών των δυνάμεων και να πολλαπλασιαστούν οι αποφάσεις και από άλλες οργανώσεις έτσι ώστε να μην περάσει η πολιτική της αντιδραστικής κοινωνικής συμμαχίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΑΝΑΠΟΔΑ

Ιουν. 19, 2018

 

«Μεσοπρόθεσμο», «Πολυνομοσχέδιο», «Δημόσιο Χρέος» & «Μεταμνημονιακή Επιτροπεία»

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών, μέλος Π.Γ. της ΛΑΕ

Εισαγωγή

Η κυβέρνηση «εν όψει» της δ’ αξιολόγησης και της τυπικής εξόδου από το Γ’ Μνημόνιο, έδωσε στη δημοσιότητα το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» 2019-2022 και το νέο Πολυνομοσχέδιο-«μαμούθ», που επιχειρεί να κλείσει τα περισσότερα «προαπαιτούμενα» της τελευταίας αξιολόγησης. Στην ουσία έδωσε και επίσημα στη δημοσιότητα το Δ’ Μνημόνιο, το οποίο εισάγει με διαδικασίες «εξπρές» για ψήφιση καταρρακώνοντας κάθε έννοια δημοκρατικής λειτουργίας της Βουλής. Παρά τα ηχηρά του Α.Τσίπρα και των υπουργών του, ότι «αφήνουμε πίσω μας τα Μνημόνια και μπαίνουμε στο δρόμο της δίκαιης ανάπτυξης», τα σημαντικότερα προβλήματα (χρέος, λιτότητα, ανεργία, έξοδος από κρίση) παραμένουν άλυτα, συμπυκνώνοντας την καταστροφική πολιτική, των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων που επί μια δεκαετία εφαρμόζονται στη χώρα, με ευθύνες τόσο των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όσο και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

«Μεσοπρόθεσμο»: Νεοφιλελεύθερο 5ετές

Η κυβέρνηση με τις οδηγίες του «κουαρτέτου» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ- ΕΜΣ), επιχειρεί με το «Μεσοπρόθεσμο» 2019-2022, να «κλειδώσει» την οικονομική πολιτική μετά το Γ’ Μνημόνιο, στην ίδια κατεύθυνση της σκληρής Λιτότητας και Επιτροπείας, εφαρμόζοντας ένα «Νεοφιλελεύθερο Πενταετές Πρόγραμμα» με υποχρεωτικούς δείκτες.! Είναι σουρεαλιστικό, οι αρχιτέκτονες της νεοφιλελεύθερης «απορρύθμισης», να εφαρμόζουν σκληρή κρατική ρύθμιση υπέρ πιστωτών και ολιγαρχίας, επικεντρώνοντας επιλεκτικά στην ένταση της φορολεηλασίας, στη συντριβή μισθών- συντάξεων και μείωσης κοινωνικών δαπανών, στην αρπαγή δημόσιας και λαϊκής περιουσίας, εξουθενώνοντας μισθωτούς, συνταξιούχους, αγρότες, επαγγελματίες και άλλα λαϊκά στρώματα.

Η κυβέρνηση προβάλει υποκριτικά την έξοδο από τα Μνημόνια, ενώ ταυτόχρονα θεσμοθετεί ένα νέο 5ετές Μνημόνιο ως το 2022, που εντείνει τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, ενώ ....«εξαερώνει» τη εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Έχοντας δεσμευτεί για «πλεονάσματα» 3,5% του ΑΕΠ ως το 2022, προωθεί την αύξηση φόρων, περικοπή συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, κά, ώστε να εξασφαλίσει «υπερ-πλεόνασμα» άνω του 3,5% για να κάνει αξιόπιστο το τρυκ των «παροχών» («αντίμετρα»). Έτσι τα νέα βάρη στο λαό ανέρχονται συνολικά σε 18,5 δις ως το 2022 και προέρχονται κυρίως από τις μειώσεις συντάξεων 12,4 δις (2019/3.020 εκατ., 2020/3.107, 2021/3.258, 202/3.061 εκατ.) και αφορολόγητου 6,1 δις (2020/1.920 εκατ., 2012/2.058, 2022/2.058 εκατ.). Σε ποσοστό του ΑΕΠ το «πλεονάσμα+υπερπλεόνασμα», υπολογίζεται το 2018 σε 3,56% του ΑΕΠ, το 2019 σε 3,96%, το

2

2020 σε 4,15%, το 2021 σε 4,53% και το 2022 σε 5,19%. Μόνο το υπερπλεόνασμα αντιστοιχεί το 2018 σε 111 εκατ., το 2019 σε 866, το 2020 σε 1.287, το 2021 σε 2.112 και το 2022 σε 3.582 εκατ. Συνολικά στην 5ετία φθάνει 7.958 εκατ. € (ή 1,6 δις μ.ο. το χρόνο).! Πρόκειται για καθαρή «πολιτική αγυρτεία».!

Από την άλλη κατά πάγια τακτική, γίνονται «προβλέψεις» για υψηλούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ κατά 2,2% το χρόνο (σε απόλυτες τιμές αύξηση ΑΕΠ από 182,9 δις/2018, σε 212 δις/2022), καθώς και για αύξηση της κατανάλωσης, των επενδύσεων, των εξαγωγών και μείωση της ανεργίας, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν ο εκτροχιασμός των προβλέψεων των τελευταίων χρόνων, εξ αιτίας της ασκούμενης πολιτικής. Ταυτόχρονα παρά την αύξηση του ΑΕΠ, δεν υπάρχει καμιά απολύτως δέσμευση για αύξηση κατώτατων μισθών, μετά την πρωτοφανή συντριβή τους (από 751 € το 2010, σε 586 € και στους νέους σε 511 €), όρια που στην πράξη δεν ισχύουν, με την «έκρηξη» της ανεργίας, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και διόγκωση της μερικής απασχόλησης. Επίσης δεν υπάρχει καμιά δέσμευση για την άμεση καταβολή 177.500 αιτήσεων συντάξεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα από ένα ως τέσσερα χρόνια (77.500 κύριες συντάξεις ύψους 1,6 δις και 100.000 επικουρικών 520 εκατ.) Ωστόσο έχει ήδη ψηφιστεί ,η μείωση συντάξεων 18-30% από 1.1.2019 και αφορολόγητου κατά 40% από το 1.1.2020 αυξάνοντας τη φτωχοποίηση η οποία εντείνεται με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και κατασχέσεις λαϊκών κατοικιών.!

Παράλληλα με το «πολυνομοσχέδιο» και το «μακροπρόθεσμο», επιταχύνονται οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, με προβλεπόμενα έσοδα 4 δις ως το 2022, τα οποία κατανέμονται σε 2,031 δις. ευρώ 2018, σε 1,204 δις/2019, σε 238 εκατ./2020, σε 212 εκατ./2021 και σε 270 εκατ./2022. Από την άλλη αναλαμβάνονται πρωτοφανείς δεσμεύσεις στον «Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης» (ΕΜΣ), που καταργούν κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. Συγκεκριμένα το Υπερ-ταμείο (ΕΕΣΥΠ) που έχει συγκεντρώσει όλη τη δημόσια περιουσία, δεσμέυεται αμετάκλητα και άνευ όρων (!) ότι εγγυάται στον (EMΣ ) την έγκαιρη εκπλήρωση των υποχρεώσεων στο δικαιούχο κράτος μέλος, βάσει της σύμβασης και υπόσχεται ότι σε περίπτωση που δεν καταβάλλει οφειλόμενο ποσό βάσει της σύμβασης, «θα φέρει την ευθύνη καταβολής του σαν να ήταν ο κύριος οφειλέτης, το οποίο ανέρχεται στο ποσό των 25 δις €».!! Δηλ. με υποχρεωτική ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου.!

Τέλος όσον αφορά στο Χρέος, το οποίο παραμένει δυσθεώρητο (332 δις ή 180% του ΑΕΠ), αναμένονται ξεχωριστά κείμενα «ανάλυσης βιωσιμότητας» του από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δεδομένου ότι έχουν εκφραστεί δημόσια διαφορές που απηχούν διαφορετικές οικονομικο-πολιτικές στρατηγικές. Όλοι απορρίπτουν την ιδέα του «κουρέματος», αλλά διαφοροποιούνται στη διαδικασία αποπληρωμής. Για παράδειγμα το «γαλλικό σχέδιο», κάνει δειλή

3

σύνδεση της αποπληρωμής με τους ρυθμούς ανάπτυξης, το ΔΝΤ μιλάει για απομείωση και «αυξημένη ευελιξία» (μέθοδος «σαλαμοποίησης») με βάση το χρόνο εξόφλησης, ενώ η Γερμανία είναι αντίθετη σε κάθε ιδέα απομείωσης, θεωρώντας ότι το Χρέος βιώσιμο αρκεί να εφαρμοστούν τα προαπαιτούμενα.! Τέλος η κυβέρνηση κατέβασε τον πήχυ διεκδίκησης, αποκλειστικά στην παράταση του χρόνου εξόφλησης.!!

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Α.Τσίπρα, δέσμια της πολιτικής υποταγής στα υπερεθνικά αφεντικά και του δόγματος παραμονής «πάση θυσία» στην Ευρωζώνη, δε βγάζει κανένα συμπέρασμα για την κοροϊδία «επίλυσης» του χρέους από τους ...«Τέσσερις Ιππότες της Αποκαλύψεως» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΜΣ), φθάνοντας στο σημείο να εκλιπαρεί μόνο για μικρή παράταση του χρόνου αποπληρωμής, ενώ ζεσταίνει τα σενάρια «επιτυχούς» εξόδου στις αγορές, με επιτόκια γύρω στο 4%.!!

Το νέο «Πολυνομοσχέδιο»

Από την άλλη με το νέο «Πολυνομοσχέδιο», η κυβέρνηση στο όνομα της δ’ αξιολόγησης, συνεχίζει τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που εντείνουν τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, τη λεηλασία της δημόσιας περιουσία, την παραγωγική παρακμή, υψηλή ανεργία και τον εξανδραποδισμό της νεολαίας. Συνυπεύθυνοι σε αυτήν πορεία, παρά τις κούφιες αντιπολιτευτικές «κορώνες», είναι όλα τα κόμματα του Μνημονιακού τόξου (ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, Ένωση Κεντρώων, Χ.Α. κά), καθώς η εγχώρια οικονομική ελίτ και οι υποστηρικτές της.

Ειδικότερα το νέο Πολυνομοσχέδιο μεταξύ άλλων προβλέπει:

Αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού του ΕΝΦΙΑ, λόγω αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών και αποφυγή μείωσης των εσόδων. Παρά τις δηλώσεις του υπ.Οικονομικών Ε.Τσακαλώτου ότι τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ δεν θα έχουν καμία επιβάρυνση στο 68% των ιδιοκτητών, ότι μόνο το 15% θα πληρώσουν περισσότερα, ενώ το 18% θα έχουν μείωση, στην πραγματικότητα η επιβάρυνση θα αγγίξει ευρύτερα λαϊκά στρώματα, αφού αγκαλιάζει 60% των περιφερειών και των οικιστικών ζωνών της χώρας. Από την άλλη η κατάργηση του ΦΠΑ στα τελευταία πέντε νησιά του Αιγαίου (Λέρος, Λέσβος, Κως, Σάμος και Χίος), δεν θα εμφανιστεί στο νέο πολυνομοσχέδιο, δεδομένου ότι η διατήρηση του ειδικού καθεστώτος εκπνέει τέλος Ιουνίου και θα ισχύσουν αυτόματα οι συντελεστές 13% και 24%, όπως στις άλλες περιοχές.

Στα εργασιακά, το πολυνομοσχέδιο προβλέπει αλλαγές για τον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (εργοδότες και εργαζόμενοι θα έχουν έναν πρόσθετο γύρο διαβουλεύσεων πριν καταφύγουν στη Διαιτησία), ενώ θα ενσωματωθούν μέτρα καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας.

4

Μεγάλο μέρος των ρυθμίσεων του πολυνομοσχεδίου αφορούν αλλαγές στον νόμο Κατσέλη και στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Οι αλλαγές στον νόμο Κατσέλη θα γίνουν πιο αυστηρές με στόχο τον περιορισμό του «στοκ» των υποθέσεων στα ειρηνοδικεία, καθώς την άρση του τραπεζικού απορρήτου, ώστε να γίνεται έλεγχος της συνολικής περιουσιακής εικόνας του οφειλέτη. Επίσης όσοι δεν πληρώσουν τρεις συνεχείς δόσεις χάνουν τη ρύθμιση μαζί και την κατοικία. Σε κάθε περίπτωση ο νόμος εκπνέει από 31/12/2018 και μένουν μόνο οι κούφιες υποσχέσεις της κυβέρνησης για προστασία των κατοικιών κάτω των 300 χιλ.€. Όσον αφορά τον εξωδικαστικό συμβιβασμό , προβλέπονται ορισμένες αλλαγές, μεταξύ των οποίων η ένταξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών του 2017 στη διαδικασία ρύθμισης έως και 120 δόσεις.

Στο πολυνομοσχέδιο προβλέπεται επίσης χορήγηση επιδόματος στέγασης για 600.000 νοικοκυριά, που πληρώνουν ενοίκιο ή έχουν δόση στεγαστικού δανείου για κύρια κατοικία. Το επίδομα θα νομοθετηθεί από τώρα, αλλά θα ξεκινήσει από το 2019. Το εισοδηματικό όριο χορήγησης του επιδόματος θα είναι ως 9.600 ευρώ και οι λεπτομέρειες χορήγησης τους θα καθοριστούν με υπουργική απόφαση. Το ετήσιο συνολικό ύψος της επιδότησης δεν θα ξεπερνά τα 600 εκατ. το χρόνο.

Να σημειώσουμε ότι το καλάθι των μελλοντικών «αντισταθμιστικών» παροχών, είναι πολύ αβαθές για τους μισθωτούς-συνταξιούχους. Κι αυτό δεν είναι άσχετο με του πολιτικούς σχεδιασμούς μοιράσματος του «υπερ-πλεονάσματος» σε κάθε κατεύθυνση (μείωση ασφαλιστικών εισφορών εργοδοσίας, μείωση φορολογίας σε επιχειρήσεις, κά), τα οποία θεωρούνται «αναγκαία» για την ανάπτυξη.!!

Τέλος με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου δεν θα ολοκληρωθούν όλα τα προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης. Κάποια έχει συμφωνηθεί να μεταφερθούν στη μεταμνημονιακή περίοδο.

Η απάντηση της «Λαϊκής Ενότητας»

Για τη «Λαϊκή Ενότητα», αφετηριακή προϋπόθεση βιώσιμης εξόδου από την κρίση, είναι η άμεση κατάργηση της Λιτότητας και της Επιτροπείας και η εφαρμογή ενός σχεδίου παραγωγικής ανόρθωσης, δικαιότερης διανομής και αναδιανομής εισοδήματος, αύξησης της απασχόλησης και μείωσης ανεργίας, προστασίας των θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, κά. Εκτός από την καταγγελία του «Πολυνομοσχεδίου» και την απαίτηση απόσυρσης του, θα στηρίξει κάθε αγωνιστική κινητοποίηση των συνδικαλιστικών φορέων και κοινωνικών οργανώσεων, ενώ καλεί κάθε εργαζόμενο, συνταξιούχο, νεολαίο, επαγγελματία κά, να συμμετάσχει ενεργά στις κινητοποιήσεις για αποτροπή ψήφισης του και συνολικής ανατροπής της ασκούμενης πολιτικής.

ΑΝΑΠΟΔΑ