Αποψεις - Δρασεις

Νοε. 2, 2018

163 2/11/2018

Απεργοσπαστική και υπονομευτική των αγώνων των Συνδικάτων η απόφαση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ

Ούτε βήμα πίσω από την απεργία στις 14 Νοέμβρη 2018

 

 

Η τωρινή πλειοψηφία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΓΣΕΕ δίνει καθημερινά λαμπρά μαθήματα υπονόμευσης και απεργοσπασίας των αγώνων της εργατικής τάξης και των συνδικάτων και ξεδιάντροπα επιχειρεί να διασπάσει το μέτωπο εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα σε όλη την χώρα οι οποίες έχουν εδώ και πολλές μέρες εξαγγείλει 24ωρη απεργία για τις 14 Νοέμβρη 2018.

Η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ (Παναγόπουλος (ΠΑΣΚΕ) - Κουτσιούκης (ΔΑΚΕ) – Βασιλόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ)) με την χθεσινή τους απόφαση συντάσσονται για πολλοστή φορά με τους σχεδιασμούς και την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και του ΣΕΒ και μέσα στα πλαίσια της αντιδραστικής τους «κοινωνικής συμμαχίας» επιχειρούν απροκάλυπτα να υπονομεύσουν την απεργία στις 14 Νοέμβρη.

Η απόφαση αυτής της ομάδας αποτελεί έναν άθλιο αντιπερισπασμό τόσο στην απόφαση για την απεργία στις 14/11/2018 όσο και προς τις δυνάμεις του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος που βάζουν μπροστά τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζομένων και δεν αναλώνουν την δράση τους σε άσφαιρες τουφεκιές στον αέρα και επετειακού χαρακτήρα «κινητοποιήσεις» που έχει αποδοκιμάσει η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι τις επόμενες μέρες θα κλιμακωθεί ένας κύκλος πιέσεων, παρεμβάσεων και εκβιασμών από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τις δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού να μετατεθεί η ημερομηνία για τις 28/11 και κυρίως να ενταχθεί η όποια κινητοποίηση στα πλαίσια της αντιδραστικής «κοινωνικής συμμαχίας».

Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει και πρέπει να παρέμβει δυναμικά και αγωνιστικά και να αποτρέψει μια τέτοια αρνητική εξέλιξη.

Εξάλλου το πλαίσιο και οι στόχοι της «κοινωνικής συμμαχίας» που έχουν συγκροτήσει αυτές οι δυνάμεις για τον εγκλωβισμό των εργαζομένων δεν θίγει στο ελάχιστο την καπιταλιστική μνημονιακή και αντεργατική βαρβαρότητα που έχει επιβληθεί διαδοχικά από όλες τις αστικές κυβερνήσεις ιδιαίτερα την τελευταία 8ετία.

Η ΠΕΝΕΝ τονίζει την ανάγκη να μην γίνει ούτε βήμα πίσω από την απόφαση που ήδη έχουν λάβει εκατοντάδες Σωματεία αλλά και πλήθος δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων της χώρας μας.

Αντίθετα πρέπει να ενταθεί και να ενισχυθεί το μέτωπο αυτών των δυνάμεων και να πολλαπλασιαστούν οι αποφάσεις και από άλλες οργανώσεις έτσι ώστε να μην περάσει η πολιτική της αντιδραστικής κοινωνικής συμμαχίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΑΝΑΠΟΔΑ

Ιουν. 19, 2018

 

«Μεσοπρόθεσμο», «Πολυνομοσχέδιο», «Δημόσιο Χρέος» & «Μεταμνημονιακή Επιτροπεία»

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών, μέλος Π.Γ. της ΛΑΕ

Εισαγωγή

Η κυβέρνηση «εν όψει» της δ’ αξιολόγησης και της τυπικής εξόδου από το Γ’ Μνημόνιο, έδωσε στη δημοσιότητα το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» 2019-2022 και το νέο Πολυνομοσχέδιο-«μαμούθ», που επιχειρεί να κλείσει τα περισσότερα «προαπαιτούμενα» της τελευταίας αξιολόγησης. Στην ουσία έδωσε και επίσημα στη δημοσιότητα το Δ’ Μνημόνιο, το οποίο εισάγει με διαδικασίες «εξπρές» για ψήφιση καταρρακώνοντας κάθε έννοια δημοκρατικής λειτουργίας της Βουλής. Παρά τα ηχηρά του Α.Τσίπρα και των υπουργών του, ότι «αφήνουμε πίσω μας τα Μνημόνια και μπαίνουμε στο δρόμο της δίκαιης ανάπτυξης», τα σημαντικότερα προβλήματα (χρέος, λιτότητα, ανεργία, έξοδος από κρίση) παραμένουν άλυτα, συμπυκνώνοντας την καταστροφική πολιτική, των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων που επί μια δεκαετία εφαρμόζονται στη χώρα, με ευθύνες τόσο των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όσο και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

«Μεσοπρόθεσμο»: Νεοφιλελεύθερο 5ετές

Η κυβέρνηση με τις οδηγίες του «κουαρτέτου» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ- ΕΜΣ), επιχειρεί με το «Μεσοπρόθεσμο» 2019-2022, να «κλειδώσει» την οικονομική πολιτική μετά το Γ’ Μνημόνιο, στην ίδια κατεύθυνση της σκληρής Λιτότητας και Επιτροπείας, εφαρμόζοντας ένα «Νεοφιλελεύθερο Πενταετές Πρόγραμμα» με υποχρεωτικούς δείκτες.! Είναι σουρεαλιστικό, οι αρχιτέκτονες της νεοφιλελεύθερης «απορρύθμισης», να εφαρμόζουν σκληρή κρατική ρύθμιση υπέρ πιστωτών και ολιγαρχίας, επικεντρώνοντας επιλεκτικά στην ένταση της φορολεηλασίας, στη συντριβή μισθών- συντάξεων και μείωσης κοινωνικών δαπανών, στην αρπαγή δημόσιας και λαϊκής περιουσίας, εξουθενώνοντας μισθωτούς, συνταξιούχους, αγρότες, επαγγελματίες και άλλα λαϊκά στρώματα.

Η κυβέρνηση προβάλει υποκριτικά την έξοδο από τα Μνημόνια, ενώ ταυτόχρονα θεσμοθετεί ένα νέο 5ετές Μνημόνιο ως το 2022, που εντείνει τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, ενώ ....«εξαερώνει» τη εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Έχοντας δεσμευτεί για «πλεονάσματα» 3,5% του ΑΕΠ ως το 2022, προωθεί την αύξηση φόρων, περικοπή συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, κά, ώστε να εξασφαλίσει «υπερ-πλεόνασμα» άνω του 3,5% για να κάνει αξιόπιστο το τρυκ των «παροχών» («αντίμετρα»). Έτσι τα νέα βάρη στο λαό ανέρχονται συνολικά σε 18,5 δις ως το 2022 και προέρχονται κυρίως από τις μειώσεις συντάξεων 12,4 δις (2019/3.020 εκατ., 2020/3.107, 2021/3.258, 202/3.061 εκατ.) και αφορολόγητου 6,1 δις (2020/1.920 εκατ., 2012/2.058, 2022/2.058 εκατ.). Σε ποσοστό του ΑΕΠ το «πλεονάσμα+υπερπλεόνασμα», υπολογίζεται το 2018 σε 3,56% του ΑΕΠ, το 2019 σε 3,96%, το

2

2020 σε 4,15%, το 2021 σε 4,53% και το 2022 σε 5,19%. Μόνο το υπερπλεόνασμα αντιστοιχεί το 2018 σε 111 εκατ., το 2019 σε 866, το 2020 σε 1.287, το 2021 σε 2.112 και το 2022 σε 3.582 εκατ. Συνολικά στην 5ετία φθάνει 7.958 εκατ. € (ή 1,6 δις μ.ο. το χρόνο).! Πρόκειται για καθαρή «πολιτική αγυρτεία».!

Από την άλλη κατά πάγια τακτική, γίνονται «προβλέψεις» για υψηλούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ κατά 2,2% το χρόνο (σε απόλυτες τιμές αύξηση ΑΕΠ από 182,9 δις/2018, σε 212 δις/2022), καθώς και για αύξηση της κατανάλωσης, των επενδύσεων, των εξαγωγών και μείωση της ανεργίας, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν ο εκτροχιασμός των προβλέψεων των τελευταίων χρόνων, εξ αιτίας της ασκούμενης πολιτικής. Ταυτόχρονα παρά την αύξηση του ΑΕΠ, δεν υπάρχει καμιά απολύτως δέσμευση για αύξηση κατώτατων μισθών, μετά την πρωτοφανή συντριβή τους (από 751 € το 2010, σε 586 € και στους νέους σε 511 €), όρια που στην πράξη δεν ισχύουν, με την «έκρηξη» της ανεργίας, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και διόγκωση της μερικής απασχόλησης. Επίσης δεν υπάρχει καμιά δέσμευση για την άμεση καταβολή 177.500 αιτήσεων συντάξεων που βρίσκονται σε εκκρεμότητα από ένα ως τέσσερα χρόνια (77.500 κύριες συντάξεις ύψους 1,6 δις και 100.000 επικουρικών 520 εκατ.) Ωστόσο έχει ήδη ψηφιστεί ,η μείωση συντάξεων 18-30% από 1.1.2019 και αφορολόγητου κατά 40% από το 1.1.2020 αυξάνοντας τη φτωχοποίηση η οποία εντείνεται με τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και κατασχέσεις λαϊκών κατοικιών.!

Παράλληλα με το «πολυνομοσχέδιο» και το «μακροπρόθεσμο», επιταχύνονται οι ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, με προβλεπόμενα έσοδα 4 δις ως το 2022, τα οποία κατανέμονται σε 2,031 δις. ευρώ 2018, σε 1,204 δις/2019, σε 238 εκατ./2020, σε 212 εκατ./2021 και σε 270 εκατ./2022. Από την άλλη αναλαμβάνονται πρωτοφανείς δεσμεύσεις στον «Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης» (ΕΜΣ), που καταργούν κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. Συγκεκριμένα το Υπερ-ταμείο (ΕΕΣΥΠ) που έχει συγκεντρώσει όλη τη δημόσια περιουσία, δεσμέυεται αμετάκλητα και άνευ όρων (!) ότι εγγυάται στον (EMΣ ) την έγκαιρη εκπλήρωση των υποχρεώσεων στο δικαιούχο κράτος μέλος, βάσει της σύμβασης και υπόσχεται ότι σε περίπτωση που δεν καταβάλλει οφειλόμενο ποσό βάσει της σύμβασης, «θα φέρει την ευθύνη καταβολής του σαν να ήταν ο κύριος οφειλέτης, το οποίο ανέρχεται στο ποσό των 25 δις €».!! Δηλ. με υποχρεωτική ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου.!

Τέλος όσον αφορά στο Χρέος, το οποίο παραμένει δυσθεώρητο (332 δις ή 180% του ΑΕΠ), αναμένονται ξεχωριστά κείμενα «ανάλυσης βιωσιμότητας» του από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δεδομένου ότι έχουν εκφραστεί δημόσια διαφορές που απηχούν διαφορετικές οικονομικο-πολιτικές στρατηγικές. Όλοι απορρίπτουν την ιδέα του «κουρέματος», αλλά διαφοροποιούνται στη διαδικασία αποπληρωμής. Για παράδειγμα το «γαλλικό σχέδιο», κάνει δειλή

3

σύνδεση της αποπληρωμής με τους ρυθμούς ανάπτυξης, το ΔΝΤ μιλάει για απομείωση και «αυξημένη ευελιξία» (μέθοδος «σαλαμοποίησης») με βάση το χρόνο εξόφλησης, ενώ η Γερμανία είναι αντίθετη σε κάθε ιδέα απομείωσης, θεωρώντας ότι το Χρέος βιώσιμο αρκεί να εφαρμοστούν τα προαπαιτούμενα.! Τέλος η κυβέρνηση κατέβασε τον πήχυ διεκδίκησης, αποκλειστικά στην παράταση του χρόνου εξόφλησης.!!

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Α.Τσίπρα, δέσμια της πολιτικής υποταγής στα υπερεθνικά αφεντικά και του δόγματος παραμονής «πάση θυσία» στην Ευρωζώνη, δε βγάζει κανένα συμπέρασμα για την κοροϊδία «επίλυσης» του χρέους από τους ...«Τέσσερις Ιππότες της Αποκαλύψεως» (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΜΣ), φθάνοντας στο σημείο να εκλιπαρεί μόνο για μικρή παράταση του χρόνου αποπληρωμής, ενώ ζεσταίνει τα σενάρια «επιτυχούς» εξόδου στις αγορές, με επιτόκια γύρω στο 4%.!!

Το νέο «Πολυνομοσχέδιο»

Από την άλλη με το νέο «Πολυνομοσχέδιο», η κυβέρνηση στο όνομα της δ’ αξιολόγησης, συνεχίζει τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που εντείνουν τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, τη λεηλασία της δημόσιας περιουσία, την παραγωγική παρακμή, υψηλή ανεργία και τον εξανδραποδισμό της νεολαίας. Συνυπεύθυνοι σε αυτήν πορεία, παρά τις κούφιες αντιπολιτευτικές «κορώνες», είναι όλα τα κόμματα του Μνημονιακού τόξου (ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, Ένωση Κεντρώων, Χ.Α. κά), καθώς η εγχώρια οικονομική ελίτ και οι υποστηρικτές της.

Ειδικότερα το νέο Πολυνομοσχέδιο μεταξύ άλλων προβλέπει:

Αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού του ΕΝΦΙΑ, λόγω αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών και αποφυγή μείωσης των εσόδων. Παρά τις δηλώσεις του υπ.Οικονομικών Ε.Τσακαλώτου ότι τα νέα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ δεν θα έχουν καμία επιβάρυνση στο 68% των ιδιοκτητών, ότι μόνο το 15% θα πληρώσουν περισσότερα, ενώ το 18% θα έχουν μείωση, στην πραγματικότητα η επιβάρυνση θα αγγίξει ευρύτερα λαϊκά στρώματα, αφού αγκαλιάζει 60% των περιφερειών και των οικιστικών ζωνών της χώρας. Από την άλλη η κατάργηση του ΦΠΑ στα τελευταία πέντε νησιά του Αιγαίου (Λέρος, Λέσβος, Κως, Σάμος και Χίος), δεν θα εμφανιστεί στο νέο πολυνομοσχέδιο, δεδομένου ότι η διατήρηση του ειδικού καθεστώτος εκπνέει τέλος Ιουνίου και θα ισχύσουν αυτόματα οι συντελεστές 13% και 24%, όπως στις άλλες περιοχές.

Στα εργασιακά, το πολυνομοσχέδιο προβλέπει αλλαγές για τον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (εργοδότες και εργαζόμενοι θα έχουν έναν πρόσθετο γύρο διαβουλεύσεων πριν καταφύγουν στη Διαιτησία), ενώ θα ενσωματωθούν μέτρα καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας.

4

Μεγάλο μέρος των ρυθμίσεων του πολυνομοσχεδίου αφορούν αλλαγές στον νόμο Κατσέλη και στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Οι αλλαγές στον νόμο Κατσέλη θα γίνουν πιο αυστηρές με στόχο τον περιορισμό του «στοκ» των υποθέσεων στα ειρηνοδικεία, καθώς την άρση του τραπεζικού απορρήτου, ώστε να γίνεται έλεγχος της συνολικής περιουσιακής εικόνας του οφειλέτη. Επίσης όσοι δεν πληρώσουν τρεις συνεχείς δόσεις χάνουν τη ρύθμιση μαζί και την κατοικία. Σε κάθε περίπτωση ο νόμος εκπνέει από 31/12/2018 και μένουν μόνο οι κούφιες υποσχέσεις της κυβέρνησης για προστασία των κατοικιών κάτω των 300 χιλ.€. Όσον αφορά τον εξωδικαστικό συμβιβασμό , προβλέπονται ορισμένες αλλαγές, μεταξύ των οποίων η ένταξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών του 2017 στη διαδικασία ρύθμισης έως και 120 δόσεις.

Στο πολυνομοσχέδιο προβλέπεται επίσης χορήγηση επιδόματος στέγασης για 600.000 νοικοκυριά, που πληρώνουν ενοίκιο ή έχουν δόση στεγαστικού δανείου για κύρια κατοικία. Το επίδομα θα νομοθετηθεί από τώρα, αλλά θα ξεκινήσει από το 2019. Το εισοδηματικό όριο χορήγησης του επιδόματος θα είναι ως 9.600 ευρώ και οι λεπτομέρειες χορήγησης τους θα καθοριστούν με υπουργική απόφαση. Το ετήσιο συνολικό ύψος της επιδότησης δεν θα ξεπερνά τα 600 εκατ. το χρόνο.

Να σημειώσουμε ότι το καλάθι των μελλοντικών «αντισταθμιστικών» παροχών, είναι πολύ αβαθές για τους μισθωτούς-συνταξιούχους. Κι αυτό δεν είναι άσχετο με του πολιτικούς σχεδιασμούς μοιράσματος του «υπερ-πλεονάσματος» σε κάθε κατεύθυνση (μείωση ασφαλιστικών εισφορών εργοδοσίας, μείωση φορολογίας σε επιχειρήσεις, κά), τα οποία θεωρούνται «αναγκαία» για την ανάπτυξη.!!

Τέλος με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου δεν θα ολοκληρωθούν όλα τα προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης. Κάποια έχει συμφωνηθεί να μεταφερθούν στη μεταμνημονιακή περίοδο.

Η απάντηση της «Λαϊκής Ενότητας»

Για τη «Λαϊκή Ενότητα», αφετηριακή προϋπόθεση βιώσιμης εξόδου από την κρίση, είναι η άμεση κατάργηση της Λιτότητας και της Επιτροπείας και η εφαρμογή ενός σχεδίου παραγωγικής ανόρθωσης, δικαιότερης διανομής και αναδιανομής εισοδήματος, αύξησης της απασχόλησης και μείωσης ανεργίας, προστασίας των θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, κά. Εκτός από την καταγγελία του «Πολυνομοσχεδίου» και την απαίτηση απόσυρσης του, θα στηρίξει κάθε αγωνιστική κινητοποίηση των συνδικαλιστικών φορέων και κοινωνικών οργανώσεων, ενώ καλεί κάθε εργαζόμενο, συνταξιούχο, νεολαίο, επαγγελματία κά, να συμμετάσχει ενεργά στις κινητοποιήσεις για αποτροπή ψήφισης του και συνολικής ανατροπής της ασκούμενης πολιτικής.

ΑΝΑΠΟΔΑ

 

Ιαν. 16, 2018

Mεγαλο το ΔΟΚΙΜΙΟ αλλα η αξια του για αναγνωση ειναι προταγμα ζωης!!!! ===

 

 

Κείμενο του Χριστοδούλου Σπύρου κρατούμενου στις φυλακές Λάρισας για την επίθεση που δέχτηκε ο Νίκος Μαζιώτης

Η επίθεση που δέχτηκε ο Νίκος Μαζιώτης ήταν άνανδρη και εμπεριέχει τραμπουκισμό και ολοφάνερη σωφρονιστική ταύτιση.

Τραμπουκισμό από άτομα που οι αξίες και τα ιδανικά είναι άγνωστα στο μυαλό και στις πράξεις τους!

Περίμενα υπομονετικά να δω ποιοί και σε ποιό βαθμό θα καταγγείλουν την πραγματικά ασύδοτη, ανελέητη και βρόμικη επίθεση εναντίον του Νίκου.

Έτσι, βέβαια καταλήξαμε και βγάλαμε ο καθένας ξεχωριστά τα συμπεράσματά του, για τον ποιό πραγματικά σκοπό είχε αυτή η επίθεση και ποιός ή ποιοί έβαλαν το χεράκι τους στο να πραγματοποιηθεί αυτή.

Ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή! Προσωπικά τον Νίκο τον Μαζιώτη τον γνώρισα πριν από περίπου 20 χρόνια μέσα στη φυλακή, που τότε τον κατηγορούσαν για μία βομβιστική επίθεση.

Λέγαμε ένα γεια, όπως και με άλλους κρατουμένους. Διέκρινα έναν νέο άνθρωπο με αξίες και ιδανικά.

Εκείνο τον καιρό, κι εγώ κρατούμενος για ληστείες, έτυχε να δικάζομαι στην ίδια αίθουσα με τον Νίκο και περίμενα τη σειρά μου που ήταν η επόμενη.

Ακούγοντάς τον, ακούς έναν άνθρωπο εμπλουτισμένο με γνώσεις που υποστηρίζει τα λεγόμενά του, με έναν τρόπο που πραγματικά με εντυπωσίασε.

Ήταν ξεκάθαρος στις λέξεις του αγνοώντας το κόστος της ποινής που θα του επέβαλαν και εκφραζόταν με βροντερή φωνή και ολοκάθαρο πολιτικό και ιδεολογικό λόγο.

Χάρηκα πραγματικά που άκουσα έναν πολιτικά ταυτισμένο και ιδεολογικά συγκροτημένο άνθρωπο και μάλιστα γυρνώντας στη φυλακή του είπα ότι ο λόγος του και η στάση του ήταν για τον καιρό που διανύαμε πολύ ξεχωριστός και μπράβο του!

Μάλιστα το συζήτησα και με κάποιους άλλους κρατούμενους και καταλήξαμε ότι αυτός ο άνθρωπος πρέπει να παίρνει το σεβασμό που του αρμόζει.

Πέρασαν τα χρόνια και βρέθηκα συγκατηγορούμενός του για τον Επαναστατικό Αγώνα.

Ο Νίκος και η Πόλα επέλεξαν το δύσκολο δρόμο, αυτόν της παρανομίας και αυτόν της αναγνώρισης των αγώνων τους.

Αποδέχτηκαν την ανάληψη των πολιτικών ευθυνών του Επαναστατικό Αγώνα. Αυτό δείχνει από μόνο του, δύο άτομα συνειδητοποιημένα πολιτικά, που πράττουν ιδεολογικά και αναλαμβάνουν με κάθε κόστος τις ενέργειές τους, ενέργειες που κρίνουν και τη διαδρομή τους.

Και λέω με κάθε κόστος, γιατί έχουν ένα παιδί και προτίμησαν να διανύσουν τις δυσκολίες και οι δυο και αυτό συνεπάγεται μαζί και το παιδί τους.

Ένα παιδί που γνώρισε τον εγκλεισμό και που πραγματικά είναι μέσα στην καρδιά μου και ας μην το έχω δει ούτε μία φορά.

Δε θέλω να μπω σε διαφορές συγκατηγορουμένων αλλά, θέλω να πω ότι όποιες και να είναι αυτές οι διαφορές δεν αξίζει ο Νίκος να τραβάει αυτά που τραβάει, όπως και η συντρόφισσα του και το παιδί τους.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος και κανένας δεν είναι αλάνθαστος. Αυτό όμως, δε σημαίνει ότι η τραμπούκικη επίθεση εναντίον του Νίκου δεν έπρεπε να καταγγελθεί.

Τώρα, αυτή η ενέργεια εάν είχε εντολή, εάν είχε συνεργασία με ανθρωποφύλακες ή δεν ξέρω γω τι άλλο μπορεί να εμπεριέχει... μόνο αηδία και ντροπή μπορεί να προκαλέσει στο χώρο της αναρχίας, ο οποίος πρέπει να αποβάλλει ολοκληρωτικά τέτοιου είδους αποβράσματα. Καταρχήν, τι δουλειά είχαν να βάλουν τον Νίκο σε πτέρυγα που ήταν μπερδεμένοι κρατούμενοι;

Και γιατί το έκαναν αυτό;

Τί δουλειά είχαν, μετά από τόσες μέρες απεργίας πείνας που έκανε, να μην τον πάνε στην ακτίνα που άνηκε;

Αφού την απεργία πείνας την έκανε και για να επιστρέψει εκεί που ήταν εξαρχής.

Πραγματικά εξεπλάγειν όταν σε κείμενο της η Πόλα είπε ότι ήταν οξυγονοκολλημένη η πόρτα που τον ένωνε με τους άλλους κρατούμενους.

Ποιοί και γιατί επέτρεψαν να κολληθεί η πόρτα; Η απάντηση ολοφάνερη στην πλήρη απομόνωση του Νίκου.

Δηλαδή, η Πόλα και ο Νίκος πώς θα έκαναν επισκεπτήριο και πως θα έβλεπαν το παιδί τους; Ξεχωριστά;

Και λέω ξεχωριστά, γιατί αν μεταφερόταν ο Νίκος σε άλλη ακτίνα, αυτομάτως κοβόταν η άμεση επικοινωνία του με την Πόλα και το παιδί τους.

Εδώ διακρίνω μιτάτα φατρικά, που τα χαρακτηρίζει η χυδαιότητα και η υποκρισία.

Είναι άδικο για έναν ιδεολόγο και πολιτικά ταυτισμένο άνθρωπο, όπως τον Νίκο, να έρχεται σ' αυτή τη θέση.

'Οπως θα είναι δίκαιο να έρθουν σ' αυτή τη θέση, για μένα, όσοι επέλεξαν και έριξαν τον Νίκο στη θέση που ούτε του αρμόζει, ούτε του ανήκει.

Άλλωστε, το έχει δείξει με τις πράξεις του από μικρό παιδί.

Τότε, θα καταλάβουν τί ακριβώς έκαναν και πως το ελεύθερο μυαλό και η σκέψη δεν πράττουν χυδαιότητες, ούτε βρομιές.

Ένας επαναστάτης πρέπει να καθοδηγείται από βαθιά συναισθήματα αγάπης.

Μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού από παιδί, στα βρόμικα κολαστήρια τους, μετά λύπης μου διαπιστώνω πόσο ελεεινά παιχνίδια παίζονται στις πλάτες πραγματικών αγωνιστών.

Αληθινό παράδειγμα ο Νίκος και η Πόλα, που τα βιώσανε, αλλά είναι τόσο δυνατοί που δεν τους αγγίζει τίποτα.

Οι σκέψεις και οι πράξεις αναρχικών πολιτικών και αγωνιστών κρατουμένων πρέπει να είναι ο καθρέφτης της ψυχής τους.

Όσοι εξυπηρετούν γλοιώδεις σκοπούς, το μόνο που θα καταφέρουν είναι όλα αυτά να στραφούν εναντίον τους.

Ο Νίκος και η Πόλα, για μένα, τηρούν τους κώδικες αλληλεγγύης και συντροφικότητας και το έχουν αποδείξει με τις πράξεις τους.

Διανύσανε και διανύουν με σεβασμό την πολιτική δράση τους και τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.

Η ιστορία τους, όπως και η προσήλωσή τους, στις ενέργειές τους είναι τα χαρακτηριστικά που τους κάνουν ξεχωριστούς.

Έχουν αγάπη κι αφοσίωση ολοκληρωτική σ' αυτά που κάνουν αδιαφορώντας για το κόστος. Μαχόντουσαν και μάχονται με ιδανικά και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Κάποιοι βρόμικοι εξουσιαστές, με ψεύτικη συνείδηση, είναι πολύ μικροί για να βλάψουν τον Νίκο και την Πόλα.

Μάλλον κάποιους φοβίζουν οι αληθινές και επαναστατικές ιδέες που έχουν. Αλλά εάν τους παρακολουθούν με προσήλωση και αφοσίωση μπορεί κάποια στιγμή να φτάσουν σ' ένα επίπεδο, όχι όμως σ' αυτό του Νίκου και της Πόλας.

Και το λέω ανοιχτά και με όλο το θάρρος που με διακρίνει από παιδί και το ξέρουν κι οι ίδιοι. Όσοι προβαίνουν σε άνισους και βρόμικους χειρισμούς εναντίον πολιτικών αναρχικών και αγωνιστών κρατουμένων, θα τα βρούνε μπροστά τους μια μέρα, γιατί εμείς έχουμε μάθει να βρεχόμαστε κανονικά, χωρίς “ομπρελίτσα” και τεχνάσματα υποδιέστερα.

Πρέπει η επίθεση που έγινε στον Νίκο να καταδικαστεί απ' όλους τους αναρχικούς και αγωνιστές κρατούμενους, όπως επίσης και η αναρχία να πάρει θέση γι' αυτό το ασυνείδητο και ανήθικο πέσιμο.

Οφείλει να ψάξει σε βάθος αυτή τη βρόμικη επίθεση και ελπίζω πως θα το κάνουν.

Η χυδαιότητα τους και η υποκρισία τους θα νικηθεί απ' όλους εμάς που θα σηκώσουμε αναχώματα σε ύπουλες συμπεριφορές κι επιθέσεις όπως αυτή που δέχτηκε ο Νίκος.

Ούτε καν σεβάστηκαν τον αγώνα που έδινε μαζί με την Πόλα, ενάντια στο σωφρονιστικό και ποινικό κώδικα που πάνε να περάσουν, αλλά ούτε και τους αγώνες που έχουν συμμετάσχει εντός και εκτός των τειχών (αγώνες που τους διακρίνει ο κώδικας τιμής).

Όπως επίσης να γνωρίζουν κάποια ανδρίκελα της σωφρονιστικής υπηρεσίας, ότι αυτοί οι ανούσιοι και υποτακτικοί συνεργάτες τους εντός των τειχών, κάποια στιγμή θα μας δηλώσουν με το στοματάκι τους τί τελικά αντιπροσωπεύουν και ποιές είναι οι αρχές που έχουν γαλουχηθεί.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΒΡΩΜΟΧΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Α.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ

Σπύρος Χριστοδούλου

Φυλακές Λάρισας 14/1/2018

ΑΝΑΠΟΔΑ

Απρ. 12, 2017

 

Γραφει ο Γιωργος Λιερος

  Τα μεγάλα κοσμοπολιτικά κέντρα εξουσίας θα εξουσιάζουν τα μικρότερα κράτη, το έδαφός τους, την οικονομία τους και τους ανθρώπους τους κατά βούληση. Όλα αυτά θα είναι πια μόνο επαρχίες, αντικείμενα,  μέσα που θα υπηρετούν ένα σκοπό. Η μοίρα τους δεν θα έχει καμία σημασία για τη μεγάλη πορεία των πραγμάτων.

     Oswald Spengler

  Τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα μια μεγάλη επιτυχία της ηγεμονικής ιδεολογίας είναι ότι κατάφερε να πείσει τους ανθρώπους των λαϊκών τάξεων ότι είναι ευρωπαίοι- οι άνθρωποι του καλού κόσμου, αν και όχι όλοι, θεωρούσαν από παλιά τον εαυτό τους Ευρωπαίο.

Ήταν τέτοια η επιτυχία της που η κοινή γνώμη δεν ήθελε να ξέρει τίποτα  για ερωτήματα όπως: Ποιος θεωρείται ευρωπαίος στη Γερμανία, την Αγγλία ή τη Γαλλία; Είναι αυτονόητο για τους άλλους λαούς της Ευρώπης ότι οι Έλληνες είναι ευρωπαίοι;

Που τοποθετεί η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης; Είναι γενικά αποδεκτή από τους ευρωπαίους στοχαστές η ελληνική αρχαιότητα ως αφετηρία του ευρωπαϊκού πολιτισμού ή της ευρωπαϊκής  ιστορίας; Βέβαια η έκδοση του έργου  του Ντυροζέλ «Ευρώπη, η ιστορία των λαών της» υπό την αιγίδα της ΕΟΚ προκάλεσε στην Ελλάδα μεγάλο θόρυβο, αλλά οι διαμαρτυρόμενοι ευρωπαϊστές εστιάζοντας στον ίδιο τον Ντυροζέλ σαν έναν ανθέλληνα υβριστή συσκότισαν  το μη διαχειρίσιμο για τον ευρωπαϊσμό της νεοελληνικής ιδεολογίας γεγονός ότι οι απόψεις του Ντυροζέλ είναι κοινός τόπος για τους περισσότερους ευρωπαίους.

 Σε έναν ανύποπτο χρόνο, πολλές δεκαετίες πριν από τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας, ο Μπρωντέλ συγγράφοντας τη «Μεσόγειο» μίλησε για την «πιο εντυπωσιακή ουλή των μεσογειακών χωρών» εκείνη «ανάμεσα στην  Ανατολή και την Δύση» την οποία με την μοναδική ιστορική αίσθηση που τον διέκρινε τοποθέτησε στα σύνορα Κροατίας- Σερβίας.

Πράγματι «φυσικώ τω τρόπω» όταν ξέσπασε ο εμφύλιος η ελληνική όπως και η ρωσική, κοινή γνώμη εκδηλώθηκε υπέρ των Σέρβων, ενώ εκείνη των δυτικοευρωπαϊκών και κεντροευρωπαϊκών χωρών υπέρ των Κροατών.

Ο Μάικλ Μαν υποστηρίζει ότι η Ευρώπη δεν είναι ένα γεωγραφικό δεδομένο αλλά κοινωνική δημιουργία και κατά συνέπεια δεν σχηματίστηκε σαν ήπειρος παρά μόνο με την «συγχώνευση των Γερμανών βαρβάρων με τα βορειοδυτικά τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», ενώ οριοθετείτο στα νότια και ανατολικά από την παρουσία του Ισλάμ.

Στο ξεκίνημα της ήταν γνωστή ως «Χριστιανοσύνη» και όχι ως Ευρώπη αν και «επί της ουσίας δεν περιελάμβανε την βυζαντινή εκκλησία». Σύμφωνα με τον ίδιο  η ανατολική περιφέρεια της Ευρώπης «συνέβαλλε ελάχιστα με τρόπο άμεσο και θετικό στην ευρωπαϊκή δυναμική».

Τα σύνορα της Ευρώπης σχηματίζονται λοιπόν  από εκείνα της δυτικής (Καθολικής) εκκλησίας και του προτεσταντικού βορά. Έτσι το σχίσμα δυτικής /  ανατολικής εκκλησίας αναγνωρίζεται ως μια αφετηρία της ευρωπαϊκής ταυτότητας και μάλιστα με πιο ριζικό και αδιάλλακτο τρόπο από τους μη θρησκευόμενους στοχαστές παρά από τους πιστούς καθολικούς- και αυτό είναι ενδεικτικό του ιστορικού βάθους αυτής της διαδικασίας.

   Ο Μπρωντέλ και ο Μάικλ Μαν είναι αριστεροί ο Όσβαλντ Σπέγκλερ ακροδεξιός. Άσκησε τεράστια επιρροή στη γερμανική ιδεολογία του 20ου αιώνα  με το πολυδιαβασμένο  του βιβλίο  « η Παρακμή της Δύσης»  ενώ στην Ελλάδα η «Χρυσή Αυγή»  τον έχει περί πολλού.

Προκειμένου να γίνει ακόμα πιο σαφής  και να μην αφήσει κανένα περιθώριο για παρανοήσεις, ο Σπέγκλερ εξηγεί ότι προτιμάει να μιλάει για Δύση και δυτικό πολιτισμό και όχι για Ευρώπη – μια και του δόθηκε η  ευκαιρία όμως τονίζει ότι η Ελλάδα ακόμα κι αν ανήκε στην Ευρώπη την εποχή του Περικλή σήμερα δεν ανήκει πλέον.

Οι σύγχρονοι Έλληνες ,λέει, «τα απομεινάρια  του βυζαντινού έθνους» μένουν στη χώρα του Ισλάμ».

Ο δυτικός πολιτισμός γεννήθηκε γύρω στο 10ο αιώνα – εδώ συμφωνούν ο Μπρωντέλ, ο Μ.Μαν, ο Σπέγκλερ, ο Νυροζέλ κ.α. –και σ’ αυτόν κατά τον Σπέγκλερ ανήκουν οι γερμανικοί λαοί,  η Γαλλία, η Αγγλία και η Ισπανία βορείως του Γουαδαλκιβίρ.

 Το Βυζάντιο ανήκει στον αραβικό πολιτισμό ενώ η ορθόδοξη εκκλησία δεν είναι παρά μια πιο πρώϊμη εκδοχή του Ισλάμ. Όμως στην «Παρακμή της Δύσης»- που μόνο για παρακμή δεν μιλάει, ο τίτλος είναι απάτη- ο κύριος αντίπαλος, εναντίον του οποίου ο Σπέγκλερ εξαπολύει μια χολερική πολεμική σε όλη την έκταση του βιβλίου, είναι η αρχαία Ελλάδα.

Θέλει να αποδείξει ότι δεν υφίσταται η παραμικρή  σχέση ανάμεσα στην αρχαιότητα και τον δυτικό πολιτισμό και φρονεί ότι οι περί του αντιθέτου δοξασίες έκαναν ανυπολόγιστο κακό στη Δύση.  Θρηνεί γιατί δεν υπήρξε ένας Σι Χουάν Τι να κάψει όλη την αρχαία Γραμματεία.

Μηδενίζει όλα τα επιτεύγματα των αρχαίων τους οποίους χαρακτηρίζει άσωτους, ακαμάτηδες, αδιάφορους για το μέλλον , χωρίς γονεϊκά αισθήματα, επικεντρωμένους στη στιγμή και τις απολαύσεις. 90 χρόνια μετά, τα γερμανικά έντυπα απλώς επαναλαμβάνουν, και μάλιστα λέξη προς  λέξη, εναντίον των νεοελλήνων το χυδαίο υβρεολόγιο του Σπέγκλερ εναντίον των αρχαίων .

    Ποιοι  είναι όμως αυτοί οι Έλληνες εναντίον των οποίων στρέφεται με τέτοιο μίσος ο Σπέγκλερ;. Δεν υπάρχει αμφιβολία  ότι πρόκειται για το γερμανικό δημοκρατικό κίνημα , τον γερμανικό διαφωτισμό, την «ελληνική» πλευρά του Γκαίτε, του Νίτσε, του Βάγκνερ κ.α.

Η Γερμανία διαφέρει από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες γεννήθηκαν μέσα από τις δημοκρατικές επαναστάσεις ή σωστότερα μέσα από την Θερμιδωριανή τους φάση.

Η πολλά υποσχόμενη Γερμανία του 19ου αιώνα, αυτός « ο λαός των ποιητών και των στοχαστών» όπως κοροϊδευτικά την αποκαλεί ο Σπέγκλερ, δεν γνώρισε τη νικηφόρα δημοκρατική επανάσταση. Η σύγχρονη Γερμανία, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης η ναζιστική και η Δυτική Γερμανία γεννήθηκαν όλες μέσα από μια αντεπανάσταση, εκείνη του 1919-1923.

Μετά το 1989, η Δυτική Γερμανία προσάρτησε βάρβαρα την Ανατολική- πραγματική ενοποίηση δεν έγινε ποτέ, οι δολοφόνοι της Λούξεμπουργκ μέχρι το τέλος της ζωής τους ήταν τιμώμενα πρόσωπα. Το χάσμα του 1919 έναν αιώνα μετά παραμένει ανοιχτό και προφανώς από τις δυο Γερμανίες αυτή που ηγείται του εγχειρήματος της γερμανικής Ευρώπης είναι η νικήτρια, η αντεπαναστατική.

    Η μόνη Ευρώπη που υφίσταται σήμερα, η γερμανική Ευρώπη, δεν έχει λοιπόν σχέση με τις ιδέες του διαφωτισμού και των δημοκρατικών επαναστάσεων  οι οποίες ανήκουν σε μια εποχή  που έχει πλέον παρέλθει οριστικά και το γεγονός αυτό είναι σίγουρα ένας από τους λόγους της γερμανικής επικράτησης εις βάρος της Γαλλίας, της Αγγλίας κτλ.

Καθώς ο ιμπεριαλισμός σήμερα «εσωτερικεύεται» σε πόλεις χώρες και περιφερειακές ολοκληρώσεις  μέσα από την κατάτμηση τους σε (εθνοτικές) ζώνες διαφορετικών ταχυτήτων ενσωμάτωσης / αποκλεισμού στην παγκόσμια αγορά, ακόμα και αν προχωρούσε η πολιτική ενοποίηση  μιας τέτοιας Ευρώπης συμπεριλαμβάνοντας και τα Βαλκάνια , οι Έλληνες οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι, οι Ρουμάνοι, και οι Αλβανοί θα ήταν υποτελείς μειονότητες κάτι σαν του Ουιγούρους στην Κίνα.

 Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε παραθέτοντας  απόψεις και άλλων στοχαστών και το ίδιο μπορεί επίσης να γίνει από την πλευρά των ευρωπαϊστών και πράγματι το κάνει η Αλβελέρ στο δίτομο «οι Ευρωπαίοι».

Το σημαντικό όμως εδώ δεν είναι τι λέει ο ένας  ή ό άλλος συγγραφέας αλλά το αν οι άλλοι  (η Δύση) αναγνωρίζουν τους Έλληνες – και τους άλλους βαλκανικούς λαούς- σαν ισότιμα μέλη στην (υπό κατασκευή) φαντασιακή κοινότητα που λέγεται Ευρώπη ή καλύτερα Ευρωπαϊκός λαός..

Το έθνος (εδώ το ευρωπαϊκό έθνος, το έθνος που θα αποτελούσε όλη η Ευρώπη) είναι ένα καθημερινό δημοψήφισμα έλεγε ο Ρενάν.  Και όλοι ξέρουμε τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος αυτού, όταν παραδεχόμαστε ότι η Ελλάδα κατά την παρούσα κρίση  θα είχε διαφορετική αντιμετώπιση αν η γεωγραφική της θέση ήταν στη Δυτική Ευρώπη και επίσης ότι δεν θα ήταν καθόλου εύκολο για την Κύπρο να κάνει επιλογές  όπως αυτές της Ισλανδίας.

 

      Οι άνθρωποι των λαϊκών τάξεων στην Ελλάδα δεν έπαιρναν ανέκαθεν τον εαυτό τους για «ευρωπαίο». Την δεκαετία του 1970, σε μια χώρα που πάταγε γερά στα πόδια της, το «ανήκομεν στη Δύση» ήταν ένα σύνθημα της δεξιάς, στην αριστερά ο ευρωπαϊσμός ήταν μια μάλλον περιθωριακή υπόθεση και το ΠΑΣΟΚ αντιπρότεινε στην ΕΟΚ την ένωση των λαών της Μεσογείου.

Ο Αντρέας μάλιστα καθαίρεσε τον Σημίτη από το Εκτελεστικό Γραφείο και τον «έκοψε» από υποψήφιο βουλευτή το 1981 γιατί ο Σημίτης έβγαλε μια αφίσα που θεωρήθηκε φιλοευρωπαϊκή. Η αφίσα έλεγε: Όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων, ναι στην Ευρώπη των λαών.

Την ελληνική κοινή γνώμη διακατείχαν τότε έντονα φιλοαραβικά και φιλοπαλαιστινιακά αισθήματα.

       Μοιραζόμαστε με άλλους λαούς μια περιοχή που από την αυγή της Ιστορίας ήταν ένα από τα σπουδαιότερα σταυροδρόμια πολιτισμού.
Έχουμε την ευκαιρία  μαζί με τους γειτονικούς λαούς και με τους μετανάστες, που αυξάνουν ακόμα περισσότερο  τον πολιτισμικό πλούτο της περιοχής, να δημιουργήσουμε τις δικές μας μοναδικές και πρωτότυπες συνθέσεις.
Αυτό άλλωστε κάναμε από την αρχή της ιστορίας μας.
Οι Έλληνες δεν είναι “ευρωπαίοι» (δεν ανήκουν στη Δύση), κάποιοι ανάμεσά τους (αυτοί του «Μένουμε Ευρώπη», ο Σύριζα) είναι απλώς ευρωπαϊστές
 
πηγη## Εφημεριδα  "ΔΡΟΜΟΣ"
 
ΑΝΑΠΟΔΑ