Τεχνολογια Επιστημη

Φεβ. 3, 2017

 

«Εάν εξετάζετε την κάθε μέρα χωριστά, θα διαπιστώσετε πως δεν υπάρχει ημέρα που να μην είναι γεμάτη. Ενώστε τες όμως και θα εκπλαγείτε βλέποντας πόσο κενές είναι!»
Τάκιτος
 
Για όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, για όλα αυτά που σήμερα έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα, υπήρξε μια εποχή που δεν υπήρχαν. Που δεν τα είχαν σκεφτεί οι άνθρωποι ή που ήταν απλώς σκόνη. Από τις μεγάλες Πυραμίδες της Αιγύπτου, στα Χειμερινά Ανάκτορα της Μόσχας, στο Κολοσσαίο, αλλά και κάθε μεγάλο γεγονός ή ιδέα. Όλα διέπονται από αυτό τον εκπληκτικό κανόνα: Πριν υπάρξει δεν υπήρξε!
 
Οι Πυραμίδες μπορεί να είναι σήμερα στη θέση τους και να βρίσκονται εκεί χιλιάδες χρόνια τώρα, αξιοθαύμαστο μνημείο μεγαλείου και σκλαβιάς, που στέκει ακόμα και συνεχίζει να εντυπωσιάζει. Όλοι καταλαβαίνουν τι είναι, σχεδόν όλοι στον κόσμο ξέρουν γι αυτές, το κλασικό τους σχήμα και την ερειπωμένη όψη τους. Κάποτε όμως δεν ήταν αρχαία αξιοθέατα υπό την προστασία του κράτους, αλλά υπήρξαν καινούργιες και κομμάτι του κράτους. Κάποτε δεν ήταν ερείπια, αλλά καινούργιες και αστραφτερές! Και ακόμη πιο πριν, λίγο πιο πριν, δεν υπήρχαν. Τότε, σε εκείνη την εποχή, ανάμεσα στις δύο αυτές φάσεις, υπήρξε μια μέρα, μια στιγμή, που ένας άνθρωπος ίσιωσε το σημείο στην άμμο που θα τοποθετούταν η πρώτη πέτρα.
 
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
 
Διότι έχω παρατηρήσει ότι σήμερα δεν συμβαίνει τίποτα. Δηλαδή σχεδόν τίποτα. Υπάρχουν φυσικά μια σειρά από εξελίξεις στους περισσότερους τομείς -δεν θα μπορούσαν να μην υπάρχουν. Διαβάζοντας όμως ιστορία μονολογώ όλο και πιο συχνά ότι: «Να! Γιατί δεν κάνουμε κάτι τέτοιο κι εμείς σήμερα; Αυτή είναι καλή ιδέα! Γιατί δεν κάνουμε κι εμείς κάτι; Γιατί δεν κάνει κανείς τίποτα;»
Πέρα από τις όποιες σποραδικές εξελίξεις σε ορισμένους τομείς (που έτσι κι αλλιώς αποτελούν κατά κύριο λόγο απλές βελτιώσεις σε υπάρχουσες ιδέες και καινοτομίες) οι νέες ιδέες δεν έχουν την τύχη να δοκιμαστούν καν. Ακόμα χειρότερα, δεν υπάρχουν νέες ιδέες.
 
Μηχανισμός των Αντικυθήρων
Και δεν αναφέρομαι μόνο στενά πολιτικά και σε ό,τι αφορά τους διάφορους "επαναστάτες", που αντί να είναι εξορισμού οι πρωτοπόροι, οι πρώτοι που θα ήταν ανοιχτοί σε νέες ιδέες αντιθέτως έχουν μια μονότονη ρουτίνα, ένα προσπέκτους με το οποίο αντιμετωπίζουν οτιδήποτε και αν συμβεί. Αναφέρομαι σε όλους τους ανθρώπους.
 
Οι περισσότεροι άνθρωποι εν γένει έχω διαπιστώσει πως είναι έτοιμοι να θυμηθούν και να αναπολήσουν κατορθώματα άλλων ανθρώπων, είτε πρόκειται για επαναστατικές πράξεις, είτε πρόκειται για θεατρικά ή λογοτεχνικά έργα, είτε για νέες ιδέες και πρωτοτυπίες γενικώς. Νοσταλγούν αυτές τις στιγμές, λησμονώντας ότι οι εμπνευστές κι εκφραστές αυτών ήταν απλοί άνθρωποι που απλώς δοκίμασαν. Μην υπολογίζοντας ότι πριν υπάρξουν όλα, τίποτα δεν υπήρχε.
 
Πρόκειται για ένα δόγμα που έχει πλέον επιβληθεί κι έχει κυριαρχήσει στους ανθρώπους, το δόγμα της μαζικοποίησης και του τέλους της ιστορίας. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να κατασκευάσει κάτι χειροποίητο για τον ίδιο. Κανείς (σχεδόν) δεν ενδιαφέρεται για την αισθητική του σπιτιού που μένει, του δρόμου που είναι απ' έξω ή έστω του αυτοκινήτου που οδηγάει. Πόσο μάλλον του κόσμου όπου μένει συνολικά ώστε να κάνει κάτι (πραγματικά) για να τον αλλάξει. Οι άνθρωποι σήμερα ενδιαφέρονται κυρίως: «Να κάνουν τη δουλειά τους». Να κάνουν τη δουλειά τους, να τελειώνουν μ' αυτήν και να πάνε παρακάτω, ακολουθώντας τον αγχωτικό ρυθμό της σύγχρονης ζωής.
 
Δεν είναι κανένα νέο πως ο καπιταλισμός σκοτώνει το πνεύμα δημιουργικότητας που κρύβει ο καθένας μέσα του και κάθε αισθητική για τον κόσμο. Κι όλα αυτά τα μνημεία, όλες αυτές οι επαναστάσεις, οι εφευρέσεις, οι μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας λιβανίζονται σήμερα μάλλον όχι μόνο επειδή κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα στον χρόνο και είναι αξιοθαύμαστες γι αυτό. Είναι σαν η ανθρωπότητα να έχει αποδεχτεί σιωπηλά ότι δεν θα παράξει τίποτε άλλο.
 
Θα έλεγα ότι για να συμβούν ξανά πράγματα, για να έρθουν πάλι μέρες από εκείνες που μένουν στην ιστορία χρειάζεται οι άνθρωποι να είναι ανοιχτοί σε νέες ιδέες, είτε από αυτές που ακούν, είτε απ' αυτές που φωτίζουν κάθε τόσο μέσα τους αλλά σπεύδουν να τις καταπνίξουν από μια έμφυτη πλέον ηττοπάθεια ότι οι ίδιοι δεν είναι ικανοί για τίποτα έξω από τη ρουτίνα τους και κάθε τι άλλο είναι δουλειά των ειδικών. Αυτές δεν είναι αόριστες διατυπώσεις κι ευχές. Αναφέρομαι σε κάθε συγκεκριμένη, "ακραία" ιδέα που θα ακούσει ο καθένας μέσα στην μέρα του και θα την αντιμετωπίσει ως παρωχημένη ή εξαρχής αδύνατη. Τίποτα στον κόσμο δεν είναι αδύνατο. Αδύνατο γίνεται μόνο ό,τι παραιτούμαστε από την προσπάθεια να δημιουργήσουμε.
 
 
Έκτωρ Κουφοντίνας - Σωτηρόπουλος
πηγη## Ανυποτακτος
 
ΑΝΑΠΟΔΑ
Νοε. 12, 2016
ΒΑΡΥΤΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ

An artist's impression of gravitational waves generated by binary neutron stars.
Credits: R. Hurt/Caltech-JPL
NASA

Τα βαρυτικά κύματα προβλέπονται από τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, που ο Άλμπερτ Αϊνστάιν διατύπωσε έναν αιώνα πριν. Αξίζει να σημειωθεί πως για πρώτη φορά η ύπαρξή τους προτάθηκε από τον Henri Poincare στην εργασία του «Περί Ηλεκτροδυναμικής», την οποία δημοσίευσε στις 5 Ιουνίου του 1905 στη γαλλική επιθεώρηση Académie des Sciences.

Τόσο ο Poincare όσο και o Einstein, προέβλεψαν πως η βαρύτητα δημιουργεί κύματα που ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός, ακριβώς όπως συμβαίνει και με τον ηλεκτομαγνητισμό.

Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της σχετικότητας, η  βαρύτητα παύει να είναι μια ακαριαία δύναμη από απόσταση και περιγράφεται πλέον ως η στρέβλωση του χωρόχρονου, που προκαλείται από την παρουσία μίας μάζας. Ο χωροχρόνος, δυναμικός πλέον και όχι απόλυτος, καθορίζει με τη σειρά του την τροχιά κάθε αντικειμένου, που κινείται εντός του, από αυτόν ακριβώς τον βαθμό της καμπύλωσής του. Με άλλα λόγια, η μάζα παραμορφώνει  το χώρο και το χρόνο, με τον ίδιο τρόπο που μια βαριά μπάλα του μπόουλινγκ θα μπορούσε να παραμορφώσει ένα τραμπολίνο. Όπως το έθεσε αρκετά χρόνια αργότερα ο φυσικός John Wheeler, «η ύλη υπαγορεύει στον χωροχρόνο πώς θα καμπυλωθεί και ο βαθμός καμπύλωσης του χωρόχρονου υπαγορεύει στην ύλη πώς θα κινηθεί». Μια από τις προβλέψεις αυτής της επαναστατικής κατανόησης της βαρύτητας είναι και η ύπαρξη βαρυτικών κυμάτων.  

Οι περισσότεροι, πιθανότατα, θα είστε ήδη εξοικειωμένοι με την ιδέα των μηχανικών κυμάτων. Το πιο γνωστό παράδειγμα ίσως είναι τα κύματα που δημιουργούνται στη θάλασσα καθώς ταξιδεύετε με ένα καράβι. Πρόκειται για κύματα που εκδηλώνονται ως μια διαταραχή που ταξιδεύει στο μέσο. Για παράδειγμα, μια πέτρα που πέφτει στην επιφάνεια του νερού παράγει τα γνωστά μας μηχανικά υδάτινα κύματα, ενώ ο ήχος που διαδίδεται με πυκνώσεις και αραιώσεις του άερα είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα μηχανικού κύματος. Από τα δυο παραδείγματα που αναφέραμε, γίνεται σαφές πως χαρακτηριστικό των μηχανικών κυμάτων είναι η παρουσία ενός υλικού μέσου μέσω του οποίου διαδίδονται.

Εκτός όμως από τα μηχανικά κύματα, ίσως έχετε ακούσει και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Πρόκειται για κύματα που παράγονται από επιταχυνόμενα ηλεκτρικά φορτία. Σε αντίθεση, όμως, με τα μηχανικά κύματα, τα ηλεκτρομαγνητικά μπορούν να διαδωθούν και στο κενό. Χάρη στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι για παράδειγμα δυνατή η επικοινωνία μέσω κινητών τηλεφώνων, αλλά και η παρατήρηση άλλων πλανητών ή απομακρυσμένων αστέρων, καθώς το φως ταξιδεύει από αυτά διαμέσου του κενού διαστημικού χώρου.

Σε αναλογία με τα επιταχυνόμενα ηλεκτρικά φορτία, που παράγουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα, μπορείτε τώρα να φανταστείτε πως οι επιταχυνόμενες μάζες παράγουν βαρυτικά κύματα. Πρόκειται για κύματα, τα οποία διαδίδονται με την ταχύτητα του φωτός και παραμορφώνουν τον χωρόχρονο. Οι παραμορφώσεις αυτές μεταβάλλουν τις χωρικές και χρονικές αποστάσεις μεταξύ διαφορετικών σημείων, δημιουργώντας «πυκνώσεις» και «αραιώσεις» στον χωρόχρονο.

Το βαρυτικό κύμα, δηλαδή, αποτελεί το αποτύπωμα που αφήνει στον χωρόχρονο σχεδόν κάθε μεταβολή στην κινητική κατάσταση ενός σώματος ορισμένης μάζας.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να διευκρινήσουμε πως οι μεταβολές στις αποστάσεις, που προκαλούνται από τα βαρυτικά κύματα, είναι εξαιρετικά ασθενείς και επομένως δύσκολο να ανιχνευθούν. Ακριβώς επειδή τα βαρυτικά κύματα είναι πολύ ασθενή, ο Einstein, κατά τη διατύπωση της ΓΘΣ, ήταν μάλλον απαισιόδοξος ως προς τη δυνατότητα που θα είχαμε ποτέ για την ανίχνευσή τους.

Για παράδειγμα, ένα απ’ τα πιο βίαια γεγονότα που παρατήρούμε στο Σύμπαν μας, όπως η σύγκρουση μελανών οπών - που η κάθε μια έχει δεκάδες φορές τη μάζα του Ήλιου - παράγει ένα βαρυτικό κύμα που κατά τη διάδοση προκαλεί μια σχετική μεταβολή στις αποστάσεις, 1 εκατομμύριο φορές μικρότερη από τη διάμετρο ενός πρωτονίου (περίπου 10-21 m). Δηλαδή, ένα τέτοιο βαρυτικό κύμα θα άλλαζε τη διάμετρο της Γης κατά μια απόσταση ίση με τη διάμετρο ενός ατομικού πυρήνα! Σε ένα μόλις κλάσμα δευτερολέπτου πριν τη συγχώνευση των μελανών οπών, η ενέργεια που εκλύθηκε από το σύστημα ισοδυναμεί με 50 φορές την ενέργεια όλων των αστέρων που μπορούμε να παρατηρήσουμε στο Σύμπαν μας, ενώ το τελικό σύστημα που δημιουργήθηκε, μετά τη συγχώνευση των δυο οπών, έχει μάζα ίση με 62 ηλιακές μάζες.

Αυτές τις απειροελάχιστες αλλαγές στις χωροχρονικές αποστάσεις προσπαθούν να εντοπίσουν τα πειράματα ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων. Ένα τέτοιο βαρυτικό κύμα, που δημιουργήθηκε απ’ τη σύγκρουση δύο μελανών οπών, με μάζες 29 και 36 φορές τη μάζα του Ήλιου, κατέγραψε στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 το πείραμα LIGΟ. Πρόκειται για ένα από τα πειράματα που κατασκευάστηκαν για την ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων. Οι δυο μελανές οπές που συγκρούστηκαν βρίσκονται σε απόσταση 1.3 δισεκατομμύρια έτη φωτός απ’ τη Γη, που σημαίνει πως το βαρυτικό κύμα ταξίδεψε για περίπου 1 δισεκατομμύριο χρόνια, μέχρι να φτάσει σε εμάς και να καταγραφεί από το LIGO.

Εικόνα 2: Το χαρακτηριστικό σήμα, που καταγράφηκε από τους δυο ανιχνευτές του πειράματος LIGO και οδήγησε στην πρώτη ανίχνευση του βαρυτικού κύματος, προήλθε από τη συγχώνευση δυο μελανών οπών.

Τα πειράματα αυτά στηριζονται στο φαινόμενο της συμβολής. Το πείραμα διαθέτει δυο βραχίονες τεσσάρων χιλιομέτρων σε σχήμα «L» και στα άκρα τους είναι τοποθετημένοι καθρέφτες. Μια δέσμη laser διαδίδεται κατα μήκος των δυο βραχιόνων και καθώς ανακλάται στους καθρέφτες συμβάλλει στο κέντρο του ανιχνευτή. Καθώς ενα βαρυτικό κύμα διέρχεται από τον ανιχνευτή, το μήκος των βραχυόνων αλλάζει (καθώς αλλάζουν οι αποστάσεις του χωρόχρονου) με αποτέλεσμα να αλλάξει και η εικόνα της συμβολής, που βλέπουν οι επιστήμονες. Με αυτόν τον τρόπο, τα πειράματα προσπαθούν να εντοπίσουν τις ανεπαίσθητες δονήσεις που αφήνουν στο πέρασμα τους τα βαρυτικά κύματα.

Τα βαρυτικά κύματα είναι σημαντική πηγή πληροφοριών, καθώς μας δίνουν πληροφορίες για το πρώιμο Σύμπαν, οι οποίες είναι αδύνατο να εξαχθούν με τις παραδοσιακές παρατηρησιακές μεθόδους. Μέχρι σήμερα, με τα τηλεσκόπιά μας μπορέσαμε να ανιχνεύσουμε το κοσμικό υπόβαθρο μικροκυμάτων (CMS), ένα ψυχρό φως που φτάνει από κάθε διεύθυνση του Σύμπαντος. Πρόκειται για μια αρχέγονη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, που σχηματίζεται 380 χιλιάδες χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη, όταν η θερμοκρασία (και η ενεργειακή πυκνότητα) στο Σύμπαν έχει πέσει αρκετά, επιτρέποντας στο φως να ταξιδέψει ελεύθερο χωρίς να σκεδάζεται συνεχώς από σωματίδια. Με άλλα λόγια, η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου συνιστά ένα είδος κουρτίνας πίσω από την οποία δεν μπορούσαμε να κοιτάξουμε, καθώς κανένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα δεν φτάνει σε εμας. Τα βαρυτικά κύματα ανοίγουν συνεπώς μια «χαραμάδα», επιτρέποντάς μας να «κοιτάξουμε» το Σύμπαν, όπως ήταν πολύ κοντά στη Μεγάλη Έκρηξη. 

Ίσως, αξίζει να σημειώσουμε πως η ισχυρότερη ένδειξη για την ύπαρξη βαρυτικών κυμάτων ήρθε το 1974, με την ανακάλυψη ενός παράξενου αστρικού συστήματος από τους Αμερικανούς αστροφυσικούς Russel Hulse και Joseph Taylor, οι οποίοι για την ανακάλυψή τους αυτή τιμήθηκαν το 1993 με το Νόμπελ Φυσικής. Με τη βοήθεια του γιγάντιου ραδιοτηλεσκοπίου Arecibo στο Πόρτο Ρίκο, οι δύο επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το σύστημα αυτό, 20.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη, στον Αστερισμό Αετός, αποτελείται από έναν πάλσαρ καθώς και από έναν ακόμη αστέρα, ο οποίος εικάζεται ότι είναι αστέρας νετρονίων. Η συστηματική παρακολούθηση του συστήματος έδειξε πως τα δυο σώματα περιστρέφονται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα το ένα γύρω από το άλλο, καθώς αργά αλλά σταθερά η μέση απόστασή τους μειώνεται, έτσι ώστε υπολογίζεται ότι τελικά θα συγκρουστούν σε περίπου 300 εκατομμύρια χρόνια. Η εξήγηση έρχεται από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, η οποία προβλέπει πως ένα διπλό αστρικό σύστημα εκπέμπει βαρυτικά κύματα και αποβάλλει ενέργεια, με αποτέλεσμα η τροχιά του να συρρικνώνεται και κατά συνέπεια η περίοδός της να μειώνεται. Οι μεταβολές αυτές, αν και απειροελάχιστες, έχουν μετρηθεί και αντιστοιχούν με μεγάλη ακρίβεια στις τιμές που προβλέπει η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, γεγονός που αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι τα βαρυτικά κύματα που προέβλεπε η ΓΘΣ όντως υπάρχουν.

Το πείραμα LIGO λειτούργησε για περίπου μια δεκαετία, μεταξύ 2002-2010, χωρίς να καταγράψει κάποιο σήμα και χρειάστηκε μια αναβάθμιση κόστους 200 εκατ. δολαρίων, που βελτίωσε δραστικά τις δυνατότητές του, επιτρέποντας και την ανακάλυψη του πρώτου βαρυτικού κύματος. Ίσως ένα σπουδαίο μάθημα για τη φύση των επιστημονικών ανακαλύψεων και την επιμονή που χρειάζεται. Στην Ευρώπη λειτουργούν στο μεταξύ οι ανιχνευτές GEO600 και Virgo, ενώ ανάλογο ερευνητικό πρόγραμμα, με την ονομασία Indigo, ανακοίνωσε και η Ινδία. Η ανίχνευση του ίδιου σήματος από ανιχνευτές σε διαφορετικές ηπείρους, θα επέτρεπε στους ερευνητές να προσδιορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την προέλευση των φευγαλέων κυμάτων.

Παράλληλα με τα επίγεια πειράματα, τα επόμενα χρόνια σχεδιάζεται και το πρώτο αντίστοιχο πείραμα στο διάστημα (Laser Interferometer Space Antenna - LISA). Προπομπός του είναι η αποστολή του επιστημονικού δορυφόρου LISA Pathfinder, που έχει ήδη εκτοξευτεί από την ESA. Η LISA θα προσπαθήσει να ανιχνεύσει βαρυτικά κύματα, καταγράφοντας συστηματικά και με μεγάλη ακρίβεια την απόσταση μεταξύ τριών πανομοιότυπων διαστημοσυσκευών, τοποθετημένων σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, με τρόπο που να σχηματίζουν ένα ισόπλευρο τρίγωνο πλευράς 5 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.

Στις επόμενες δεκαετίες, η αστονομία βαρυτικών κυμάτων αναμένεται να γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη, δίνοντάς μας περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που εξελίχθηκε το Σύμπαν. Η «Βαρυτική Αστρονομία» θα δει πράγματα άγνωστα έως τώρα, καθώς τα βαρυτικά κύματα ταξιδεύουν στο Σύμπαν από την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας του. Η οπτική αστρονομία γνώρισε τεράστια εξέλιξη με την ανάπτυξη τηλεσκοπίων, που βλέπουν το σύμπαν όχι μόνο στο οπτικό αλλά και σε άλλα μήκη κύματος, όπως το υπέρυθρο, οι ακτίνες X και τα ραδιοκύματα, που μας επέτρεψαν να δούμε απομακρυσμένες δομές και να κατανοήσουμε καλύτερα το σύμπαν, στο οποίο κατοικούμε. Κατ’ αναλογία και η βαρυτική αστρονομία στα επόμενα χρόνια αναμένεται να μας ανοίξει ένα νέο παράθυρο στο Σύμπαν, καθώς νέοι βαρυτικοί ανιχνευτές, ευαίσθητοι σε βαρυτικά κύματα με διαφορετικά μήκη, θα μετρήσουν βαρυτικά κύματα που μπορεί να προέρχονται από διαφορετικές πηγές, είτε είναι η συγχώνευση μελανών οπών ή ακόμη και τα πρωταρχικά βαρυτικά κύματα που δημιουργούνται μετά την Μεγάλη Έκρηξη.

Σε μια πρόσφατη διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, κατά την απομονή του Tomalla Award, ο θεωρητικός φυσικός Κιπ Θόρν1, ένας απ’ τους αρχιτέκτονες του LIGO, αναφέρθηκε στην Αστρονομία πολλών μηνυμάτων (multi-messenger astronomy). «Περιμένουμε να δούμε πολλές άλλες πηγές βαρυτικών κυμάτων, όπως αστέρες νετρονίων να συγκρούονται και να συγχωνεύονται, γεγονός που θα αποτελούσε ισχυρή πηγή ακτίνων γάμμα ταυτόχρονα με την παραγωγή βαρυτικών κυμάτων. Επίσης, θα δούμε μαύρες τρύπες, που τρώει η μία την άλλη ή που καταπίνουν ένα άστρο νετρονίων, με αποτέλεσμα και πάλι την εκπομπή πολύ ισχυρής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Οι συντονισμένες παρατηρήσεις βαρυτικών και ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων καθώς και η ανίχνευση νετρίνο μπορούν να μας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες. Αν είχαμε μόνο τα νετρίνα ή μόνο τις ακτίνες γάμμα ή μόνο βαρυτικά κύματα, τότε θα παίρναμε ένα μικρό μέρος των πληροφοριών. Μια αστρονομία, όμως, που συνδυάζει τις παραπάνω παρατηρήσεις παρέχει ένα μεγάλο πλούτο πληροφοριών. Αυτό είναι πραγματικά το μέλλον της αστροφυσικής».

 

1 Το βιβλίο του Kip Thorne “H φυσική του Interstellar - Ταξίδι σε μια μαύρη τρύπα” θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΡΟΠΗ

 πηγη##Intelligent Deep Analysis

ΑΝΑΠΟΔΑ

Φεβ. 7, 2016

 

Αυτός είναι ο Harley μαζί με τον Davidson που γυρνάνε από ψάρεμα πάνω στη μηχανή τους. Οι δύο φίλοι δημιούργησαν την περίφημη μοτοσυκλέτα Harley-Davidson, σε μια καλύβα.

Ο μεγαλύτερος πελάτης τους ήταν ο στρατός

 1903, Άρθουρ Ντάβιντσον, μηχανές, μοτοσικλέτες.

 Οι μοτοσικλέτες «Χάρλει Ντάβιντσον» είναι μια ξεχωριστή και σίγουρα ειδική περίπτωση στον χώρο των δύο τροχών.

Έχουν φανατικούς φίλους σε όλο τον κόσμο που τις προσέχουν σαν παιδιά τους.

Ηδονίζονται με τον ήχο τους, λατρεύουν τον αστραφτερό σκελετό τους, μαγεύονται με το ξεχωριστό τιμόνι της και τον μύθο που κουβαλά το όνομα της μάρκας.

Φυσικά έχει και εχθρούς που τη θεωρούν «καλή μοτοσυκλέτα αν θες να την παρκάρεις επιδεικτικά μπροστά από καφετέρια, αλλά δεν κάνει για τίποτα άλλο».

Κακίες… Ο μύθος της μηχανής ξεκινά το 1901 στο Μιλγουόκι των ΗΠΑ. Ήταν τότε που πολλοί μηχανικοί ανά τον κόσμο είχαν εξελίξει το ποδήλατο σε μοτοσικλέτα.

Ο Χάρλεϊ, γεννημένος το 1880, ξεκίνησε να εργάζεται από τα 15 του σε ένα εργοστάσιο ποδηλάτων.

Τότε άρχισε να σκέφτεται την δημιουργία μιας γρήγορης μηχανής.

Ξεκίνησε να σχεδιάζει έναν μικρό κινητήρα που θα ήταν ενσωματωμένος σε έναν σκελετό ποδηλάτου και θα διευκόλυνε τις μετακινήσεις του.

Αφού μοιράστηκε την ιδέα με τον φίλο και συνάδελφό του Άρθουρ Ντάβιντσον, ξεκίνησαν την κατασκευή.

Την προσπάθεια τους βοήθησε ολόκληρη η οικογένεια του Ντάβιντσον και ένας Γερμανός μετανάστης που δούλευε μαζί τους στο εργοστάσιο. Αφού μελέτησαν κάποια σχέδια ξεκίνησαν να πειραματίζονται με τις μηχανές στην αποθήκη του σπιτιού του Ντάβιντσον.

 

Η πρώτη έδρα της εταιρείας της «Ηarley Davidson Motor Company» το 1903, η αποθήκη στο σπίτι του Ντάβιντσον

Το 1903 η πρώτη μοτοσικλέτα «Χάρλει Ντάβιντσον»  ήταν πραγματικότητα, αφού την έβαψαν με μαύρο γυαλιστερό χρώμα και έκαναν τις πρώτες βόλτες ώστε να δοκιμάσουν την αντοχή της.

Το αποτέλεσμα τους ενθουσίασε.

Η ξύλινη αποθήκη έγινε το μικρό τους εργοστάσιο και σιγά σιγά ξεκίνησαν να κατασκευάζουν και άλλα μοντέλα.

Επειδή δεν περίμεναν την επιτυχία που θα ακολουθούσε διατήρησαν τις δουλειές τους και ασχολούνταν με το καινοτόμο εγχείρημα όταν είχαν ελεύθερο χρόνο.

Από αριστερά προς τα δεξιά,  Άρθουρ Ντάβιντσον, Γουόλτερ Νταβιντσον, Ουίλιαμ Χάρλει και Ουίλιαμ Νταβιντσον

Την επόμενη χρονιά δημιούργησαν άλλες δύο μοτοσικλέτες και το 1905 μόλις οχτώ.

Οι καινούργιες μηχανές είχαν ήδη τραβήξει την προσοχή των καταναλωτών και ακολούθησαν μεγαλύτερες παραγγελίες.

Τότε προσέλαβαν τους πρώτους υπαλλήλους και μεταφέρθηκαν σε μια μεγαλύτερη αποθήκη για να καταφέρουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της νέας αγοράς, που και οι ίδιοι δημιούργησαν.

Αμερικανοί στρατιώτες με μια μηχανή «Χάρλεϊ Ντάβιντσον» Ο Χάρλεϊ είχε ήδη ξεκινήσει να σπουδάζει μηχανική, ώστε να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις σχετικά με τον σχεδιασμό μηχανών και ο Ντάβιντσον είχε αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις.

Έως το 1920 η εταιρεία τους είχε εδραιωθεί και κατάφερε να ξεπεράσει την παγκόσμια οικονομική κρίση του ’30 χωρίς να ζημιωθεί.

Οι «Χάρλεϊ Ντάβιντσον» έγιναν σήμα κατατεθέν των αμερικάνικων δρόμων, αλλά και του αμερικανικού στρατού, καθώς τον προμήθευαν τις μηχανές τους.

 Η συμφωνία συνεργασίας με το Πεντάγωνο χρεώνεται στον Χάρλεϊ, ο οποίος κατάφερε να έρθει σε επαφή και να αναλάβει την κατασκευή 15.000 μοτοσικλετών για τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο και 60.000 χιλιάδων για τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθ όλη τη διάρκεια των ετών δεν σταμάτησαν ποτέ να εξελίσσουν τα μοντέλα τους, τα οποία έγιναν γνωστά μέσα από τις ταινίες και τους διάσημους οδηγούς τους, όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Άρνολντ Σβαντζενέγκερ και ο Έλβις Πρίσλεϊ.

 Ο Ουίλιαμ Χάρλει πέθανε το 1943 και ο Άρθουρ Ντάβιντσον το 1950 έχοντας δημιουργήσει έναν κολοσσό με φανατικούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο και μια μοτοσικλέτα φετίχ.... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/aftos-ine-o-harley-mazi-me-ton-davidson-pou-girnane-apo-psarema-pano-sti-michani-tous-i-dio-fili-dimiourgisan-tin-perifimi-motosikleta-harley-davidson-se-mia-kaliva-o-megaliteros-pelatis-tous-itan/

ΑΝΑΠΟΔΑ