Η Μαρία Δημητριάδη ήταν άνθρωπος ανήσυχος και βαθιά πολιτικοποιημένη καλλιτέχνης. Με την τέχνη της και με τη στάση της στη ζωή στρατεύτηκε στο πλευρό αυτών «που δεν σηκώνουν τ’ άδικο», στις γραμμές των αγώνων του λαού μας, για ζωή με δικαιώματα και για ένα καλύτερο αύριο. Στάθηκε αταλάντευτη στις επιλογές της ακόμα κι όταν αυτό της κόστισε  βαρύ προσωπικό τίμημα. Δεν μάσαγε τα λόγια της και τα υποστήριζε με πράξεις σε εποχές που πολλοί καλλιτέχνες εξαγόραζαν τη σιωπή ή τη συνεργασία τους με το σύστημα με προσοδοφόρα ανταλλάγματα.

Τέλη Ιούλη με αρχές Αυγούστου του 1978 πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Κούβας, Αβάνα, το 11ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών. 18500 χιλιάδες νέοι και νέες από 145 χώρες, που αντιπροσώπευαν 2000 οργανώσεις διαφόρων πολιτικών, ιδεολογικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, συγκεντρώθηκαν κάτω από τις σημαίες της αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης, της ειρήνης και της φιλίας και απολαμβάνοντας την φιλοξενία του κουβανικού λαού γνωρίστηκαν μεταξύ τους, αντάλλαξαν κουλτούρα και πολιτισμό και συζήτησαν για τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθώς και την προοπτική της πάλης τους για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον.

Στην ελληνική αντιπροσωπεία που ταξίδεψε στην Κούβα συμμετείχαν και καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους οι ερμηνεύτριες Μαρία Δημητριάδη και Μαρία Φαραντούρη και ο μουσικοσυνθέτης και δεξιοτέχνης της κιθάρας Νότης Μαυρουδής.

Όπως είναι φυσικό η Μαρία Δημητριάδη είδε στο νησί της επανάστασης αυτά που ένας απλός καθημερινός τουρίστας δεν θα δει με την πρώτη ματιά, πέρα και πίσω από τα παλιομοδίτικα αυτοκίνητα και τους ξεβαμμένους τοίχους των κτιρίων που,  για συγκεκριμένους λόγους (οικονομικός αποκλεισμός – εμπάργκο από ΗΠΑ-ΕΕ κλπ) βρίσκονται όπως είναι. Το παρακάτω κείμενο είναι οι εντυπώσεις της από την Κούβα. Δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη τον Αύγουστο του 1978, μόλις επέστρεψε η ελληνική αποστολή, στο πλαίσιο ρεπορτάζ για το 11ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών.

Η Μαρία Δημητριάδη «έφυγε» νωρίς. Όμως, αν και έσβησε η φυσική της παρουσία, υπάρχουν πολλοί λόγοι, εκτός από τα τραγούδια της, για να τη θυμόμαστε και για να κάνουν πιο «ηχηρή» την απουσία της. Όπως αυτό το κείμενο.