Ρεπορταζ-Επικαιροτητα

Απρ. 12, 2020

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 

 
 
 

Mια συνέντευξη με τον Rob Wallace, επιδημιολόγο και συγγραφέα του βιβλίου “Big Farms Make Big Flu”

Πόσο επικίνδυνος είναι ο νέος κορονοϊός;
Εξαρτάται από το πού βρίσκεσαι στο χρονολόγιο της τοπικής εξάπλωσης του Covid-19: νωρίς, στην κορύφωσή του, αργά; Πόσο καλά ανταποκρίνεται το δημόσιο σύστημα υγείας στην περιοχή σου; Τι ηλικία έχεις; Είναι καταβεβλημένο το ανοσοποιητικό σου; Ποια είναι η κατάσταση της υγείας σου; Και για να ρωτήσω κάτι μη διαγνώσιμο: ευθυγραμμίζεται με τον ιό η ανοσογενετική σου (το γενετικό υπόβαθρο του ανοσοποιητικού σου) ή όχι;

Οπότε όλη αυτή η φασαρία για τον κορονοϊό είναι απλώς μια εκστρατεία φόβου;
Όχι, καθόλου. Σε επίπεδο πληθυσμού, ο Covid-19 παρουσίασε θνητότητα (ποσοστό θανάτων προς επιβεβαιωμένα κρούσματα) μεταξύ 2-4% κατά την έξαρσή του στη Γουχάν. Εκτός Γουχάν, η θνητότητα φαίνεται να πέφτει στο 1% ή και λιγότερο, αλλά παρουσιάζει κορυφώσεις εδώ κι εκεί, όπως στην Ιταλία και τις ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση, παρουσιάζει διακύμανση που δεν μοιάζει να συγκρίνεται ούτε με τον SARS (10%), ούτε με τη γρίπη του 1918 (5-20%), ούτε με τη γρίπη των πτηνών Η5Ν1 (60%), ούτε με τον Έμπολα που έφτασε και το 90%. Αλλά απ’ την άλλη, ξεπερνά σίγουρα κατά πολύ την εποχική γρίπη που κυμαίνεται στο 0,1%. Η επικινδυνότητά του ωστόσο δεν έχει να κάνει μόνο με τη θνητότητά του, αλλά και με αυτό που αποκαλούμε διεισδυτικότητα ή επιθετικότητα: το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού που θα προσβληθεί από τον ιό.

Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος;
Το παγκόσμιο ταξιδιωτικό δίκτυο έχει συνδεσιμότητα πρωτοφανή στην ιστορία. Χωρίς εμβόλια ή εξειδικευμένα αντιϊκά για τον συγκεκριμένο κορονοϊό, και χωρίς καμία ανοσία αγέλης σε αυτόν στην παρούσα φάση, ακόμα και μια θνητότητα που θα κυμανθεί στο 1% συνεπάγεται σημαντικό κίνδυνο. Με μια περίοδο επώασης μέχρι δύο εβδομάδες και με σημαντικές ενδείξεις μετάδοσης πριν την εκδήλωση συμπτωμάτων – πριν καταλάβει κανείς ότι έχει κολλήσει – πολύ λίγα σημεία του πλανήτη θα μείνουν ανέγγιχτα απ’ τον ιό. Αν για παράδειγμα ο Covid-19 καταγράψει 1% θνητότητα επί ενός συνόλου 4 δισεκατομμυρίων φορέων, μιλάμε για 40 εκατομμύρια νεκρούς. Ένα μικρό ποσοστό ενός μεγάλου αριθμού είναι επίσης μεγάλος αριθμός.

Αυτά είναι τρομακτικά νούμερα για έναν παθογόνο παράγοντα που είναι φαινομενικά ελάχιστα λοιμογόνος…
Σίγουρα. Και είμαστε μόλις στην αρχή της εξάπλωσης. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι πολλοί νέοι ιοί αλλάζουν συμπεριφορά κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας. Η μολυσματικότητα, η λοιμοτοξικότητα ή και τα δύο μπορεί να μειωθούν. Απ’ την άλλη μεριά, η λοιμοτοξικότητα μπορεί να ενταθεί από επόμενες εξάρσεις. Το πρώτο κύμα της πανδημίας γρίπης την άνοιξη του 1918 ήταν σχετικά ήπιο. Αλλά το δεύτερο και το τρίτο κύμα τον επόμενο χειμώνα είχαν εκατομμύρια θύματα.

Κάποιοι αμφισβητούν τη σοβαρότητα της πανδημίας με το επιχείρημα ότι η τυπική εποχική γρίπη έχει πολύ περισσότερους ασθενείς, αλλά και νεκρούς. Τι λες γι’ αυτό;
Θα είμαι ο πρώτος που θα πανηγυρίσει αν η επιδημία αποδειχθεί “μούφα”. Αλλά η προσπάθεια να υποτιμηθεί ο Covid-19 ως πιθανός κίνδυνος με την επίκληση άλλων θανατηφόρων ασθενειών, και ιδίως της γρίπης, είναι μια ρητορική τακτική για να απαξιωθεί η παγκόσμια κινητοποίηση για τον κορονοϊό.

Οπότε λες ότι η σύγκριση με την εποχική γρίπη είναι αδόκιμη;
Η σύγκριση δύο παθογόνων σε διαφορετικά σημεία των επιδημικών τους καμπυλών δεν έχει νόημα. Ναι, η εποχική γρίπη μολύνει πολλά εκατομμύρια ανθρώπων παγκοσμίως και σκοτώνει, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, μέχρι 650.000 άτομα τον χρόνο. Ωστόσο ο Covid-19 μόλις ξεκίνησε την επιδημιολογική του διαδρομή. Και, σε αντίθεση με τη γρίπη, γι’ αυτόν δεν έχουμε ούτε εμβόλιο, ούτε ανοσία αγέλης για να καθυστερήσουμε τη διάδοσή του και να προστατεύσουμε τους ευάλωτους πληθυσμούς.

Ακόμα πάντως και αν η σύγκριση είναι παραπλανητική, και οι δύο ασθένειες οφείλονται σε ιούς της ίδιας ομάδας, τους ιούς RNA. Και οι δύο επιδρούν στην περιοχή του στόματος και του λαιμού, μερικές φορές και στους πνεύμονες, κι επίσης είναι και οι δύο ιδιαίτερα κολλητικοί.
Αυτές είναι επιφανειακές ομοιότητες που χάνουν ένα κρίσιμο κομμάτι της σύγκρισης δύο παθογόνων. Γνωρίζουμε πολλά για τη δυναμική της γρίπης, αλλά ελάχιστα για αυτήν του Covid-19 που είναι μια εξίσωση με πολλούς αγνώστους. Μάλιστα, πολλά στοιχεία για τον Covid-19 θα παραμείνουν άδηλα μέχρι η επιδημία να ολοκληρώσει τον κύκλο της. Την ίδια στιγμή, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το ζήτημα δεν είναι να αντιπαραβάλουμε τον Covid-19 με τη γρίπη, αλλά να τα σκεφτούμε αθροιστικά. Η ανάδυση πολλαπλών λοιμώξεων δυνάμει πανδημικών, που θα επιτίθενται στους πληθυσμούς συνδυαστικά: αυτό είναι που πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο από κάθε τι άλλο.


Κάνεις έρευνα πάνω στις επιδημίες και τις αιτίες τους για πολλά χρόνια. Στο βιβλίο σου Big Farms Make Big Flu επιχειρείς να συνδέσεις τις πρακτικές της βιομηχανικής αγροτικής παραγωγής, της βιολογικής γεωργίας και της ιϊκής επιδημιολογίας. Ποια είναι τα βασικά σου ευρήματα;

Ο πραγματικός κίνδυνος της κάθε νέας επιδημίας είναι η αποτυχία ή, καλύτερα, η σκόπιμη άρνηση να καταλάβουμε ότι ο Covid-19 (και ο κάθε αντίστοιχος ιός) δεν είναι ένα μεμονωμένο συμβάν. Η ολοένα αυξανόμενη εμφάνιση τέτοιων ιών συνδέεται στενά με την παραγωγή τροφίμων και την κερδοφορία των πολυεθνικών του τομέα. Όποιος θέλει να καταλάβει γιατί οι ιοί γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι πρέπει να ερευνήσει το βιομηχανικό αγροτικό μοντέλο και ιδίως την κτηνοτροφία. Προς το παρόν, ελάχιστες κυβερνήσεις, και ελάχιστοι επιστήμονες, μοιάζουν αποφασισμένοι να το κάνουν. Μάλλον το αντίθετο.
Όταν εμφανίζεται μια νέα επιδημία, οι κυβερνήσεις, τα ΜΜΕ, ακόμα και το μεγαλύτερο μέρος του ιατρικού κατεστημένου, εστιάζουν στην έκτακτη κατάσταση που έχουν μπροστά τους και αδιαφορούν για τις δομικές αιτίες που οδηγούν τόσο πολλούς περιθωριακούς παθογόνους παράγοντες στην ξαφνική παγκόσμια διασημότητα, τον ένα μετά τον άλλον.

Ποιος φταίει;
Ανέφερα ήδη τη αγροτοβιομηχανική παραγωγή, αλλά υπάρχει και μεγαλύτερη εικόνα. Το κεφάλαιο πρωτοστατεί στην αρπαγή γαιών στα τελευταία παρθένα δάση και στις τελευταίες μικρές καλλιέργειες του πλανήτη. Οι επενδύσεις αυτές οδηγούν στην αποψίλωση των δασών και εμμέσως στην ανάδυση νέων ασθενειών. Η λειτουργική ποικιλομορφία και πολυπλοκότητα που εκπροσωπούν αυτές οι μεγάλες εκτάσεις γης “βελτιστοποιούνται” με τέτοιο τρόπο που μέχρι πρότινος περιορισμένοι παθογόνοι παράγοντες διαχέονται στα τοπικά κοπάδια και τις ανθρώπινες κοινότητες. Με δυο λόγια, ως πρωταρχικά επίκεντρα της επιδημίας πρέπει να λογίζονται τα κέντρα του παγκόσμιου κεφαλαίου: το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, το Χονγκ Κονγκ κ.λπ.

Για ποιες ασθένειες ισχύει αυτό;
Στο σημείο που βρισκόμαστε, δεν υπάρχουν παθογόνοι παράγοντες χωρίς το κεφάλαιο. Ακόμα και οι πιο απόμακροι επηρεάζονται. Ο Έμπολα, ο Ζίκα, οι κορονοϊοί, ο κίτρινος πυρετός, οι διάφορες γρίπες των πτηνών, ο αφρικανικός πυρετός των χοίρων είναι μερικοί από τους πολλούς παθογόνους παράγοντες που ταξιδεύουν από τις πιο απομακρυσμένες ενδοχώρες στους περιαστικούς δακτυλίους, τα περιφερειακά κέντρα, κι από κει στο παγκόσμιο ταξιδιωτικό δίκτυο. Η διαδρομή από τις νυχτερίδες του Κονγκό στους παραθεριστές του Μαϊάμι παίρνει λίγες μόνο εβδομάδες.

Ποιον ρόλο παίζουν οι πολυεθνικές εταιρείες σ’ αυτή τη διαδικασία;
Ο πλανήτης Γη είναι πλανήτης Αγρόκτημα πλέον, σε ό,τι αφορά τόσο τη βιομάζα όσο και τη χρήση γης. Σχεδόν το σύνολο του νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος είναι οργανωμένο γύρω από τη στήριξη των προσπαθειών επιχειρήσεων που έχουν τη βάση τους στις πιο προηγμένες βιομηχανικές χώρες να κλέψουν τη γη και τους πόρους των πιο αδύναμων χωρών. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί από τους νέους παθογόνους παράγοντες που προηγουμένως περιορίζονταν από μακραίωνα δασικά οικοσυστήματα να απελευθερώνονται, απειλώντας ολόκληρο τον κόσμο.

Πώς επηρεάζουν αυτή την εξάπλωση οι παραγωγικές μέθοδοι των αγροτοεπιχειρήσεων;
Η καπιταλιστικά οργανωμένη αγροτική παραγωγή που αντικαθιστά τα φυσικά οικολογικά συστήματα προσφέρει ακριβώς τα μέσα με τα οποία οι παθογόνοι παράγοντες εξελίσσουν τους πιο λοιμογόνους και μολυσματικούς τους φαινότυπους. Δεν θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε ένα καλύτερο σύστημα για την ανάπτυξη θανατηφόρων ασθενειών.

Μπορείς να το εξηγήσεις λίγο αυτό;
Η ανάπτυξη γενετικών μονοκαλλιεργειών στα οικόσιτα ζώα απομακρύνει όλες τις ανοσολογικές “ζώνες πυροπροστασίας” που θα μπορούσαν να επιβραδύνουν τη μετάδοση των ιών. Αντίθετα, τα μεγαλύτερα πληθυσμιακά μεγέθη επιταχύνουν τους ρυθμούς μετάδοσης. Τόσο μεγάλες πυκνότητες καταστέλλουν τις ανοσολογικές αντιδράσεις. Η μεγάλη διακίνηση, απαίτηση της οποιασδήποτε βιομηχανικής παραγωγής, δημιουργεί μια διαρκώς ανανεούμενη δεξαμενή ευπαθών ομάδων, που είναι το καύσιμο για την εξέλιξη της λοιμοτοξικότητας. Με άλλα λόγια, η αγροτοβιομηχανία είναι τόσο εστιασμένη στην κερδοφορία που η ανάδυση κάποιου ιού που μπορεί να σκοτώσει ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους αντιμετωπίζεται σαν αποδεκτό ρίσκο.

Τι!;
Αυτές οι εταιρείες μπορούν απλώς να εξωτερικεύσουν το κόστος των επιδημιολογικά επικίνδυνων επιχειρήσεών τους σε όλους τους άλλους. Από τα ίδια τα ζώα, μέχρι τους καταναλωτές, τους αγρότες, τα τοπικά περιβάλλοντα και τις κυβερνήσεις. Οι ζημιές είναι τόσο εκτεταμένες που αν μπορούσαμε να επιστρέψουμε τα κόστη αυτά στους εταιρικούς ισολογισμούς, η αγροτοβιομηχανία όπως την ξέρουμε θα τελείωνε για πάντα. Καμία εταιρεία δεν μπορεί να αντέξει το κόστος της ζημιάς που προκαλεί.

Διαδίδεται από πολλά ΜΜΕ ότι το σημείο απ’ το οποίο ξεκίνησε ο κορονοϊός ήταν μια “αγορά εξωτικών τροφίμων” στη Γουχάν. Αληθεύει αυτό;
Και ναι και όχι. Υπάρχουν κάποια χωρικά στοιχεία που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό αυτόν. Η ιχνηλάτηση των επαφών των πρώτων κρουσμάτων οδήγησε πράγματι στη Χοντρική Αγορά Θαλασσινών της Γουχάν, όπου κρατούνταν και άγρια ζώα.
Αλλά πόσο πίσω και σε τι εύρος πρέπει να φτάσει η έρευνα; Πότε ακριβώς ξεκίνησε πράγματι η επιδημία; Όταν εστιάζουμε στην αγορά της Γουχάν, χάνουμε την “άγρια” αγροτοπαραγωγή της ενδοχώρας και την εντενόμενη κεφαλαιοποίησή της. Παγκόσμια, και στην Κίνα, παρατηρείται η σταδιακή μορφοποίηση του “άγριου φαγητού” ως κλάδου οικονομικής δραστηριότητας. Αλλά η σχέση του με τη βιομηχανική γεωργία εκτείνεται πέρα από το ότι μοιράζονται τα ίδια χρηματοκιβώτια. Καθώς η βιομηχανική παραγωγή – χοιρινά, πουλερικά κ.λπ. – επεκτείνεται σε περιοχές παρθένων δασών, ασκεί πιέσεις σε όσους επενδύουν στην άγρια τροφή να σκάβουν βαθύτερα μέσα στο δάσος, αυξάνοντας τη διεπαφή με νέους παθογόνους παράγοντες όπως ο Covid-19, και βέβαια και τη διάδοσή τους.

Ο Covid-19 δεν είναι ο πρώτος ιός που αναπτύχθηκε στην Κίνα και η κυβέρνηση προσπάθησε να καλύψει.
Ισχύει, αλλά δεν είναι κινεζική αποκλειστικότητα. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρώπη έχουν υπάρξει κι αυτές “σημεία μηδέν” για νέες γρίπες, όπως πρόσφατα οι Η5Ν2 και Η5Νx, ενώ οι πολυεθνικές τους και οι νεοαποικιακοί τους αντιπρόσωποι ήταν πίσω από την ανάδυση του Έμπολα στη Δυτική Αφρική και του Ζίκα στη Βραζιλία. Επίσης, οι αξιωματούχοι δημόσιας υγείας των ΗΠΑ κάλυψαν την αγροτοβιομηχανία κατά τις επιδημίες του Η1Ν1 το 2009 και, πιο πρόσφατα, του Η5Ν2.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει πλέον κηρύξει τον κορονοϊό ως πανδημία. Έκανε καλά;
Ναι. Ο κίνδυνος ενός τέτοιου παθογόνου είναι ότι οι υγειονομικές αρχές δεν μπορούν να διαχειριστούν τη στατιστική διασπορά κινδύνου. Δεν έχουμε ιδέα πώς θα εξελιχθεί ο ιός. Περάσαμε από κάποια κρούσματα σε μια τοπική αγορά στην παγκόσμια μόλυνση μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ο ιός μπορεί και να εξαντληθεί σύντομα, κάτι που θα είναι υπέροχο. Αλλά απλά δεν το ξέρουμε! Και η καλύτερη προετοιμασία βελτιώνει τις πιθανότητές μας να ανακοπεί η ταχύτητα διασποράς του παθογόνου παράγοντα.
Η διακήρυξη του ΠΟΥ είναι επίσης μέρος αυτού που αποκαλώ πανδημικό θέατρο. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί εξαφανίστηκαν λόγω αδράνειας, όπως για παράδειγμα η Κοινωνία των Εθνών. Έτσι, ειδικά οι οργανισμοί του ΟΗΕ είναι πάντα ιδιαίτερα ανήσυχοι για τη σημασία και επικαιρότητά τους, την ισχύ τους και τη χρηματοδότησή τους. Αλλά αυτού του είδους η επίφαση δράσης μπορεί όντως να συμβάλει στην πραγματική προετοιμασία και πρόληψη που χρειάζεται ο κόσμος για να διακοπεί η αλυσίδα μετάδοσης του Codiv-19.

Η νεοφιλελεύθερη αναδόμηση των δημόσιων συστημάτων υγείας έχει επιδεινώσει την ποιότητα τόσο της έρευνας όσο και της γενικής φροντίδας των ασθενών, π.χ. στα νοσοκομεία. Τι διαφορά θα έκανε ένα καλύτερα χρηματοδοτημένο σύστημα στη μάχη κατά του ιού;
Υπάρχει μια τρομερή αλλά ενδεικτική ιστορία, του υπαλλήλου μιας εταιρείας ιατρικού εξοπλισμού που, όταν γύρισε στο σπίτι του στο Μαϊάμι από την Κίνα με συμπτώματα γρίπης, έκανε το σωστό για την οικογένεια και την κοινότητά του και απαίτησε το τοπικό νοσοκομείο να τον εξετάσει για τον Covid-19, παρότι είχε ανησυχούσε ότι η ελάχιστη κάλυψη που είχε επιλέξει στο Obamacare δεν θα κάλυπτε τα έξοδα του τεστ. Και είχε δίκιο. Ξαφνικά βρέθηκε χρεωμένος με 3.270 δολάρια.
Ένα αίτημα των Αμερικανών θα μπορούσε να είναι να περάσει ένα έκτακτο διάταγμα που θα ορίζει ότι, κατά τη διάρκεια πανδημίας, όλα τα ιατρικά έξοδα που θα σχετίζονται με την εξέταση για τη συγκεκριμένη ασθένεια και τη νοσηλεία σε περίπτωση θετικού δείγματος θα πληρώνονται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Στην τελική, θέλουμε να ενθαρρύνουμε τον κόσμο να ζητάει βοήθεια και όχι να κρύβεται – και να διασπείρει τον ιό – επειδή δεν μπορεί να πληρώσει τα έξοδα. Η προφανής λύση είναι μια εθνική υπηρεσία υγείας – επαρκώς στελεχωμένη και εξοπλισμένη για τις ανάγκες έκτακτων συμβάντων που αφορούν όλη την κοινότητα – έτσι ώστε ένα τόσο γελοίο πρόβλημα όσο η αποθάρρυνση της κοινοτικής συνεργασίας δεν θα ανακύψει ποτέ ξανά.


Μόλις ανακαλύπτεται ο ιός στις χώρες τους, οι κυβερνήσεις αντιδρούν με αυταρχικά και τιμωρητικά μέτρα, όπως η υποχρεωτική καραντίνα ολόκληρων περιοχών και πόλεων. Είναι δικαιολογημένα τέτοια δραστικά μέτρα;

Η χρήση μιας επιδημίας μετά το ξέσπασμά της για τη δοκιμή μέτρων αυταρχικού ελέγχου συνιστά εκτροχιασμό του καπιταλισμού της καταστροφής. Θα έκλινα προς την πλευρά της εμπιστοσύνης και της συμπόνοιας, που είναι πολύ σημαντικές επιδημιολογικές μεταβλητές γιατί, χωρίς αυτές, οι διοικήσεις χάνουν την υποστήριξη των πληθυσμών.
Η αίσθηση της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού είναι απαραίτητη για να εμπνεύσει τη διάθεση συνεργασίας που χρειαζόμαστε για να ξεπεράσουμε μαζί απειλές τέτοιου μεγέθους. Ο αυτο-περιορισμός με την κατάλληλη υποστήριξη –επισκέψεις από εκπαιδευμένες ομάδες γειτονιάς, διανομή φαγητού πόρτα-πόρτα, ειδικές άδειες και εξασφάλιση έναντι της ανεργίας- μπορεί να εκμαιεύσει αυτό το είδος συνεργασίας, να πείσει ότι αυτό το περνάμε όλοι μαζί.

Συντηρητικοί και ακροδεξιοί όπως η AfD στη Γερμανία διασπείρουν ψευδείς αναφορές για τον ιό και απαιτούν ακόμα πιο αυταρχικά μέτρα από τις κυβερνήσεις τους: περιορισμό πτήσεων και απαγόρευση εισόδου μεταναστών, κλείσιμο συνόρων και αναγκαστικό εγκλεισμό…
Η απαγόρευση μετακινήσεων και το κλείσιμο συνόρων είναι αιτήματα με τα οποία η ριζοσπαστική δεξιά θέλει να δώσει φυλετική διάσταση σε ασθένειες που είναι πια παγκόσμιες. Αυτά είναι, προφανώς, ανοησίες. Τώρα που μιλάμε, δεδομένου ότι ο ιός έχει μεταδοθεί παντού, η λογική αντίδραση είναι να ενισχύσουμε την αντοχή των συστημάτων δημόσιας υγείας σε σημείο που να μη μας νοιάζει ποιοι και πόσοι έχουν τη λοίμωξη, γιατί έχουμε τα μέσα να τους περιθάλψουμε και να τους θεραπεύσουμε. Και φυσικά, να σταματήσουμε να αρπάζουμε τη γη των ανθρώπων γιατί αυτό είναι που τους σπρώχνει στη μετανάστευση και την προσφυγιά, κι έτσι θα αποτραπεί η ανάδυση των παθογόνων παραγόντων στην πηγή της.

Ποιες αλλαγές θα ήταν βιώσιμες;
Προκειμένου να ελαττώσουμε την ανάδυση νέων επιδημιών, πρέπει να αλλάξει δραστικά το μοντέλο παραγωγής τροφίμων. Η αυτονομία των παραγωγών κι ένας ισχυρός δημόσιος τομέας μπορούν να περιορίσουν την περιβαλλοντική αποδιάρθρωση και τις ανεξέλεγκτες επιδημίες. Σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, εισαγωγή ποικιλιών στα κοπάδια και τις καλλιέργειες, και στρατηγική αποκατάσταση της άγριας ζωής. Η αναπαραγωγή των βρώσιμων ζώων στις εγκαταστάσεις ενισχύει την ανοσία της αγέλης και πρέπει να επιτραπεί. Σύνδεση της δίκαιης παραγωγής με δίκαιη κυκλοφορία. Υποστήριξη της αγρο-οικολογικής παραγωγής μέσω ενισχύσεων για τη στήριξη τιμών και προγραμμάτων καταναλωτικής προώθησης. Υπεράσπιση του αγρο-οικολογικού μοντέλου έναντι των πειρασμών που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη οικονομία στα άτομα και τις κοινότητες και έναντι της υποκινούμενης από το κεφάλαιο κρατικής καταστολής.

Τι θα έπρεπε να ζητάμε ως σοσιαλιστές μπροστά στην αυξανόμενη δυναμική των νέων επιδημιών;
Η αγροτοβιομηχανία ως τρόπος κοινωνικής αναπαραγωγής πρέπει να τελειώσει για τα καλά και μόνο για το καλό της δημόσιας υγείας. Η υψηλής κεφαλαιοποίησης παραγωγή τροφίμων εξαρτάται από πρακτικές που βάζουν σε κίνδυνο το σύνολο της ανθρωπότητας, όπως στην περίπτωση που ζούμε τώρα, που συνέβαλαν στο ξέσπασμα μιας νέας θανατηφόρας πανδημίας.
Πρέπει να απαιτήσουμε την κοινωνικοποίηση των διατροφικών συστημάτων έτσι ώστε να αποτραπεί η ανάδυση τόσο επικίνδυνων παθογόνων παραγόντων στην πηγή της. Θα απαιτηθεί να ξαναπροσαρμόσουμε την παραγωγή τροφής στις ανάγκες καταρχάς των αγροτικών κοινοτήτων. Θα απαιτηθούν αγρο-οικολογικές πρακτικές που προστατεύουν το περιβάλλον και τους αγρότες που καλλιεργούν το φαγητό μας. Στη μεγάλη εικόνα, πρέπει να κλείσουμε τα μεταβολικά χάσματα που χωρίζουν την οικολογική από την οικονομική σφαίρα. Με δυο λόγια, πρέπει να ξανακερδίσουμε τον πλανήτη.

 

Μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

πηγη##voidnetwork

ΑΝΑΠΟΔΑ

Απρ. 9, 2020

Κορωνοϊός: 13 θετικά δείγματα μετά την ιχνηλάτηση των επαφών του 32χρονου ΡΟΜΑ στη Λάρισα – Αναμένονται κι άλλα αποτελέσματα

Δυσάρεστα είναι τα νέα μετά την ιχνηλάτηση των επαφών του 32χρονου ΡΟΜΑ και τα δείγματα που ελήφθησαν σε 29 άτομα στη Λάρισα.

Η εκτίμηση του ιατρικού τιμ, είναι ότι το 60% περίπου των δειγμάτων θα βγουν θετικά.

Μέχρι αργά το βράδυ αναμένεται να έχουμε τα αποτελέσματα και των υπόλοιπων δειγμάτων.

πηγη ##ONLARISSA.GR

ΑΝΑΠΟΔΑ

 
Απρ. 9, 2020

Θήβα. Καίγονται η Β και Δ πτέρυγα. Η κρατουμενη που εφυγε απο την ζωη ήταν 40 χρονών.

Νεκρή μια κοπέλα, μόλις 40 χρονών, κρατούμενη στις φυλακές Θήβας, η οποία τις τελευταίες ημέρες ήταν άρρωστη με όλα τα συμπτώματα του κορονοιού, όπως καταγγέλλουν οι συγκρατούμενές της.
Υψηλό πυρετό, βήχα, δύσπνοια..
Της έδιναν ντεπόν..
Μέσα σε ένα δωμάτιο με άλλες 14 γυναίκες..
Για μέτρα ασφαλείας, ούτε λόγος, λίγη χλωρίνη τους είχαν δώσει
Για μεταφορά σε νοσοκομείο, ούτε λόγος, οι πτέρυγες του Ευαγγελισμού είναι για τους επώνυμους, όχι για τα "αποβράσματα " της κοινωνίας.
Για αποσυμφόρηση των φυλακών, ούτε λόγος, μόνο για τον Γιάννο Παπαντωνίου ισχύει και τους λοιπούς εγκληματίες με τα Λευκά Κολλάρα.
Και βγήκε το Υπουργείο και δηλώνει, ότι ο θάνατος της οφείλεται σε έμφραγμα!!!
40 χρονών, γυναίκα και έμφραγμα;;;;;;
Ίσως, αλλά δύσκολο!
Και πως προέκυψε η αιτία του θανάτου;
Έγινε ιατροδικαστική εξέταση κιόλας;
Αν Ναι, ας δημοσιευτεί, παράλληλα με το τεστ για τον Κορονοϊό για την ασφάλεια και των άλλων συγκρατουμένων.
Οι οποίες και εξεγέρθηκαν και με το δίκιο τους!
Για τον απάνθρωπο τρόπο αντιμετώπισης τους.
Γιατί, όπως είπε και η Πόλα Ρούπα
" Είμαστε φυλακισμένες και όχι θανατοποινήτισσες"
Όμως, de facto, τις έχουν καταδικάσει σε έναν ιδιότυπο θάνατο.
Και έστειλαν τα ΜΑΤ για να καταστείλουν τις κραυγές από τα κελιά τους.
Ντροπή..

ΑΝΑΠΟΔΑ

Φεβ. 10, 2020

Επί ποδός οι εργαζόμενοι - Αναδημοσίευση από την Εποχή της Κυριακής 9 Φεβρουαρίου

 

(φωτογραφία από τη διαμαρτυρία των εργαζομένων στα γραφεία της μεταλλουργικής εταιρείας στο Μαρούσι, την Παρασκευή 7/2/20)

 

Ως «τελευταία ευκαιρία διάσωσης» παρουσιάζεται σε καταιγισμό δημοσιευμάτων η σχεδιαζόμενη υπαγωγή της κρατικής βιομηχανίας παραγωγής νικελίου «ΛΑΡΚΟ» (μετοχική σύνθεση: ΤΑΙΠΕΔ 55,2%, Εθνική Τράπεζα Ελλάδας 33,4% και ΔΕΗ 11,4%) σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης, με παράλληλο ξεπούλημα των καθαρών περιουσιακών της στοιχείων.

Μάλιστα, κατά δήλωση του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, αυτό το σχέδιο εκπονήθηκε με γνώμονα το συμφέρον των περίπου 1.200 εργαζόμενων, καθώς αν δεν υπήρχαν αυτοί, «η πρώτη αυστηρά τυπική λύση είναι πτώχευση, λουκέτο» .

Προφάσεις εν αμαρτίαις

«Μας απειλούν με κλείσιμο, ώστε με πρόσχημα τα συσσωρευμένα προβλήματα δεκαετιών που έχουν επιβαρύνει τη ΛΑΡΚΟ, να υλοποιήσουν το καταστροφικό σχέδιο τριχοτόμησης του 2014, το οποίο έχει απορριφθεί από τους εργαζόμενους της εταιρείας», απαντάει μέσω της «Εποχής» ο Δημήτρης Καραμέρης, μέλος του ΔΣ του σωματείου των εργαζόμενων στην επιχείρηση.

Τονίζει ότι στο σχέδιο ιδιωτικοποίησης της εταιρείας, η οποία έχει χαρακτηριστεί ναυαρχίδα της ελληνικής και ευρωπαϊκής μεταλλουργίας, δεν περιλαμβάνεται καμία διασφάλιση των θέσεων εργασίας: «σύμφωνα με τον κ. Χατζηδάκη, αυτό το ζήτημα θα συζητηθεί με τον επόμενο επενδυτή, ο οποίος, ελπίζει ο υπουργός, θα προτιμήσει τους σημερινούς εργαζόμενους (μόνιμους ή εργολαβικούς) ή έστω “τους περισσότερους από αυτούς” λόγω της εμπειρίας που έχουν στην παραγωγή νικελίου»...

Βέβαια, μέχρι τότε, ο ειδικός διαχειριστής θα επιδιώξει τη μέση μείωση του μισθολογικού κόστους κατά 25% (μας ενημερώνει πρόσφατο δημοσίευμα του euro2day.gr) και άρα οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν το κόστος του κυβερνητικού σχεδίου.

Οι ίδιοι πληρώνουν, άλλωστε, και το κόστος της απαξίωσης της επιχείρηση που έχει οδηγήσει, μεταξύ άλλων, στη χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας. Τον τελευταίο περίπου χρόνο έχουν χάσει τη ζωή τους 3 εργαζόμενοι σε ατυχήματα, θυμίζει ο Δ. Καραμέρης. Και άλλοι 3 από παθολογικά αίτια, τα οποία ο εργαζόμενος συνδέει με την ψυχοφθόρο κατάσταση που προκαλεί ο οικονομικός στραγγαλισμός της ΛΑΡΚΟ και οι καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών.

Απαντώντας στα επιχειρήματα Χατζηδάκη για την ανάγκη υλοποίησης του «σχεδίου διάσωσης», ο Δ. Καραμέρης θυμίζει ότι:

α) τα χρέη προς τη ΔΕΗ (σ.σ.: ξεπερνούν τα 300 εκατ. ευρώ) οφείλονται στο ιδιαίτερα υψηλό τιμολόγιο (το οποίο είχε μειωθεί αισθητά επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ), που με ευθύνη των κυβερνήσεων έχει επιβληθεί στην εταιρεία

β) το πρόστιμο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού για τις κρατικές ενισχύσεις οφείλεται σε μεθόδευση και λανθασμένους χειρισμούς των τότε κυβερνήσεων (σ.σ.: εννοεί την  απόφαση της ΕΕ που επιβάλει την ανάκτηση 136 εκατ. ευρώ από το ελληνικό Δημόσιο).

Παράλληλα, ο εργαζόμενος διαψεύδει τις αναφορές σε για προκλητικά υψηλά μισθολόγια, οι οποίες καλλιεργούν τον κοινωνικό αυτοματισμό σε τούτη την κρίσιμη συγκυρία για τη ΛΑΡΚΟ.

Τι θα έπρεπε να γίνει

Η κατάσταση της μεγαλύτερης μεταλλουργικής επιχείρησης της χώρας μοιάζει πράγματι αδιέξοδη, ωστόσο, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, η ξαναζεσταμένη λύση του 2014 δεν είναι μονόδρομος.

Όπως επισημαίνει ο Δ. Καραμέρης, η ΛΑΡΚΟ πρέπει να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο. «Όταν συσχετίσουμε τις τιμές του νικελίου με το λειτουργικό κόστος της εταιρείας, θα διαπιστώσουμε διαχρονικά ότι είναι κερδοφόρα, παρά την κακοδιαχείριση των παλαιότερων χρόνων».

Επίσης, προτείνει «να ρυθμιστεί η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας με βάση τη διεθνή πρακτική τιμολόγησης των αντίστοιχων βιομηχανικών μονάδων» (στη χώρα μας είναι κατά 80% ακριβότερη σε σχέση με άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία ή άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, όπως του Αλουμινίου της Ελλάδας) και «να μετοχοποιηθούν τα χρέη προς τη ΔΕΗ».

Ακόμη, οι εργαζόμενοι αξιώνουν να χαρακτηριστεί η ΛΑΡΚΟ στρατηγικής σημασίας βιομηχανία της ΕΕ, λόγω κοβαλτίου και να επιδιωχθεί η ακύρωση της προαναφερθείσας απόφασης της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις.

Ο Β. Αποστόλου, εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση «κράτησε όρθια την επιχείρηση» και δήλωσε πρόσφατα ότι δεν πρέπει να χαθεί η θετική προοπτική που υπάρχει σήμερα, με τη μεγάλη άνοδο της τιμής πώλησης του νικελίου (από την οποία καθορίζεται και η τιμή του σιδηρονικελίου), προκρίνοντας επίσης την «εξασφάλιση μιας ελάχιστης χρηματοδότησης από τον βασικό μέτοχο» (ελληνικό δημόσιο).

Επίσης, Επίκαιρη Ερώτηση για την απρόσκοπτη συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης και τη διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας κατέθεσε στις 4/2 ο βουλευτής του ΚΚΕ, Γιώργος Μαρίνος.

 

Δυναμικές κινητοποιήσεις

Ταυτόχρονα, με βασικό αίτημα την απόσυρση του «πλάνου Χατζηδάκη» -το οποίο κατά το φιλοκυβερνητικό liberal.gr αποτελεί «πρόκριμα και για άλλα κρατικά ζόμπι»- οι εργαζόμενοι κλιμακώνουν τις παρεμβάσεις τους, μετά το μεγάλο συλλαλητήριο της 25ης Ιανουαρίου στην Αθήνα.

Την περασμένη Πέμπτη πραγματοποίησαν κατάληψη στα γραφεία της περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και πέτυχαν, μετά την επικοινωνία του περιφερειάρχη, Φ. Σπανού, με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, τη δέσμευση του τελευταίου για συνάντηση μαζί τους πριν από την κατάθεση της τροπολογίας για την ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ.

Την Παρασκευή 7/2 πραγματοποίησαν κατάληψη στα γραφεία της ΛΑΡΚΟ στο Μαρούσι, μπλοκάροντας συνεδρίαση της διοίκησης, ενώ την Τρίτη 11/2 προγραμματίζουν 24ωρη απεργία και συγκέντρωση στην πλατεία του εργοστασίου στη Λάρυμνα.

Στέλνουν ηχηρό μήνυμα ότι το μέλλον του βιομηχανικού κολοσσού, που έχει αφεθεί συνειδητά στην τύχη του, αντί να αποτελεί μοχλό ανάπτυξης, δεν μπορεί να καθοριστεί ερήμην των εργαζομένων του, αλλά και των πάνω από 15.000 εργαζομένων άλλων κλάδων σε Φθιώτιδα, Εύβοια και άλλες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, που συνδέονται με τις δραστηριότητες της ΛΑΡΚΟ.

lEFT gr

ANΑΠΟΔΑ

Ιουν. 1, 2019

 Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε

      και τα συστημικά ΜΜΕ

            δεν μας λένε

Αν οι δημοσιογράφοι θέλουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους, τότε  θα πρέπει να αποκαλύψουν  όλα όσα οδήγησαν στην αβυσσαλέα  κρατική επίθεση  εναντίον των Assange, Manning και Snowden
 του Robert Fisk (*)
  «Νιώθω λίγο κουρασμένος από τον νόμο περί κατασκοπείας των ΗΠΑ. Για τον ίδιο λόγο, είμαι πολύ κουρασμένος από το έπος Julian Assange και της Chelsea Manning επειδή διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα.
  Ουδείς θέλει να μιλήσει για τις προσωπικότητές τους, διότι σε ουδένα  φαίνεται να  αρέσουν  - ακόμη και σε εκείνους που έχουν επωφεληθεί δημοσιογραφικά από τις αποκαλύψεις τους.
Από την αρχή, ανησυχούσα για την επίδραση του Wikileaks, όχι για τις βάρβαρες δυτικές κυβερνήσεις των οποίων τις δραστηριότητες αποκάλυψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες (ειδικά στη Μέση Ανατολή), αλλά από την άσκηση της δημοσιογραφίας.
  Όταν σε μας τους γραφιάδες έφτασαν οι αποκαλύψεις του Wikileaks, τις αρπάξαμε καθώς έριχναν τα τείχη των αυστηρά προστατευμένων , δια του απορρήτου, πληροφοριών. Δεν αναλογιστήκαμε πως η πραγματική δημοσιογραφική έρευνα αφορούσε στην επιμελή αναζήτηση της αλήθειας μέσω των δικών μας πηγών, αντί να προσφέρουμε στο πιάτο μυστικά στους αναγνώστες, τα οποία ο Assange και άλλοι -κι όχι εμείς - είχαν επιλέξει να δημοσιοποιήσουν.
 Γιατί έγινε αυτό άραγε; Θυμάμαι πως αναρωτιόμουν πριν από περίπου 10 χρόνια, ότι μπορούσαμε να διαβάζουμε τις αδιακρισίες τόσων πολλών Αράβων ή Αμερικανών, αλλά τόσο λίγων Ισραηλινών; Ποιος όμως ανακάτευε "τη σούπα" που κληθήκαμε να καταναλώσουμε; (δημοσιογραφικά εννοείται).
  Αλλά οι τελευταίες μέρες με έχουν πείσει ότι υπάρχει κάτι πολύ πιο προφανές για τη φυλάκιση του Assange και την εκ νέου φυλάκιση η  Manning. Και δεν έχει κάποια σχέση με προδοσία ή οποιαδήποτε υποτιθέμενη καταστροφική βλάβη στην ασφάλειά μας.
  Στην Washington Post αυτήν την εβδομάδα είχαμε τον Marc Thiessen, πρώην συνεργάτη του Λευκού Οίκου, ο οποίος υπερασπίστηκε τα βασανιστήρια της CIA ως "νόμιμα και ηθικά δίκαια", λέγοντάς μας ότι ο Assange "δεν είναι δημοσιογράφος. Είναι κατάσκοπος. Μπλέχθηκε με την κατασκοπεία εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ουδεμία τύψη έχει για τη ζημιά που έχει προκαλέσει".
  Ξεχάστε λοιπόν ότι η παραφροσύνη του Tραμπ έχει ήδη μετατρέψει τα βασανιστήρια και τις μυστικές σχέσεις με τους εχθρούς της Αμερικής σε παρελθόν.
  Όχι, δεν νομίζω ότι αυτό έχει κάποια σχέση με τη επίκληση του νόμου περί κατασκοπείας - όσο σοβαρές είναι οι συνέπειές του για τους παραδοσιακούς δημοσιογράφους - ή "αξιόπιστες οργανώσεις ειδήσεων", όπως μας λέει ο Thiessen.
Ούτε έχει να κάνει με τους κινδύνους που αυτές οι αποκαλύψεις προκαλούν  στους τοπικά μισθωμένους παράγοντες της Αμερικής στη Μέση Ανατολή.
Θυμάμαι πολύ καλά πόσο συχνά οι Iρακινοί διερμηνείς για τις αμερικανικές δυνάμεις μας έλεγαν πώς είχαν παρακαλέσει για βίζα για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, όταν απειλούνταν στο Ιράκ - και πώς στους περισσότερους είχαν πει να "πάνε να χαθούν". Κι εμείς οι Βρετανοί, αντιμετωπίσαμε πολλούς ιρακινούς μεταφραστές μας με παρόμοια αδιαφορία.
   Ας ξεχάσουμε - για μια στιγμή - τη σφαγή αμάχων, τη θανατηφόρα σκληρότητα των Αμερικανών μισθοφόρων (μερικοί που εμπλέκονται στην εμπορία παιδιών), τη δολοφονία του προσωπικού του Reuters από τις αμερικανικές δυνάμεις στη Βαγδάτη, την στρατιά των αθώων που οδηγήθηκε στο Γκουαντάναμο, τα βασανιστήρια, τα επίσημα ψέματα της πρεσβείας για τον αριθμό των θυμάτων, την αμερικανική εκπαίδευση των βασανιστών από την Αίγυπτο  και όλα τα άλλα εγκλήματα που αποκαλύφθηκαν από τους Assange και της Manning.
  Ας υποθέσουμε ότι αυτά που αποκάλυψαν ήταν καλά και όχι άσχημα, ότι τα διπλωματικά και στρατιωτικά έγγραφα έδωσαν λαμπρό παράδειγμα της μεγάλης και ηθικής χώρας και απέδειξαν τα πολύ ευγενή και λαμπερά ιδανικά που η γη της ελευθερίας ανέκαθεν επικαλείται.
 Ας υποθέσουμε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ έδωσαν επανειλημμένα τη ζωή τους για να προστατεύσουν τους αμάχους, κατήγγειλαν τα βασανιστήρια των συμμάχων τους, αντιμετώπισαν τους κρατούμενους του Abu Ghraib (πολλοί από αυτούς είναι εντελώς αθώοι) όχι με σεξουαλική σκληρότητα αλλά με σεβασμό και καλοσύνη. Ότι διέλυσαν τους μισθοφόρους και τους έστειλαν αλυσοδεμένους πίσω στις φυλακές στις ΗΠΑ. Ότι ανέλαβαν την ευθύνη, έστω και απολογητικά, για τα νεκροταφεία ανδρών, γυναικών και παιδιών που έστειλαν σε πρώιμο τάφο με τον πόλεμο του Ιράκ.
Ακόμα καλύτερα, ας σκεφτούμε για λίγο πώς θα μπορούσαμε να αντιδράσουμε στην αποκάλυψη ότι οι Αμερικανοί δεν είχαν σκοτώσει αυτές τις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, δεν είχαν βασανίσει ούτε ψυχή, ότι οι φυλακισμένοι του Γκουαντάναμο - όλοι τους - ήταν αποδεδειγμένα σαδιστές, δειλοί, ξενοφοβικοί, ρατσιστές μαζικοί δολοφόνοι και τα αποδεικτικά στοιχεία των εγκλημάτων τους κατά της ανθρωπότητας αποδεικνύονται ενώπιον των πιο δίκαιων δικαστηρίων στη γη.
  Ας φανταστούμε ακόμη για μια στιγμή ότι το αμερικανικό πλήρωμα ελικόπτερου, το οποίο σκότωσε 12 πολίτες σε δρόμο της Βαγδάτης, δεν  "σπατάλησε τα πυρομαχικά του". Ας φανταστούμε ότι η φωνή στον ασύρματο του ελικοπτέρου φώναξε: "Περιμένετε, νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πολίτες - και ότι το όπλο μπορεί να είναι απλώς μια τηλεοπτική κάμερα. Μην πυροβολείτε!".
Όπως όλοι γνωρίζουμε, όμως αυτό είναι υπεκφυγή. Επειδή αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες έγγραφα αντιπροσώπευαν την ντροπή της Αμερικής, των πολιτικών της, των στρατιωτών της, των βασανιστών της και των διπλωματών της.
Υπήρχε ακόμη και ένα στοιχείο φάρσας, το οποίο, υποψιάζομαι, εξόργισε τους «παρατηρητές»  αυτού του κόσμου περισσότερο από τις πιο τρομερές αποκαλύψεις.
 Θα θυμάμαι πάντα το ξέσπασμα που εξέφρασε η Χίλαρι Κλίντον όταν αποκαλύφθηκε ότι είχε στείλει τα καμάρια της για να κατασκοπεύσουν τα Ηνωμένα Έθνη. Τους δούλους της στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ  που έπρεπε να μελετήσουν τις λεπτομέρειες κρυπτογράφησης των αντιπροσώπων, τις συναλλαγές με πιστωτικές κάρτες, ακόμα και τα εισιτήρια συχνών πτήσεων.
(…) Ή την εντολή προς τις αμερικανικές δυνάμεις - αυτή την ιστορία από την Chelsea Manning - να μην διερευνήσει αν οι ιρακινοί στρατιωτικοί τους σύμμαχοι χτυπούσαν τους κρατούμενους με βαριά καλώδια, τους κρεμούσαν από άγκιστρα οροφής, έκαναν τρύπες στα πόδια τους με ηλεκτρικά τρυπάνια και πραγματοποιούσαν σεξουαλικές επιθέσεις.
  Στην απόρρητη εκτίμηση των ΗΠΑ από τους 109.000 θανάτους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν (ήδη υποτιμημένη), 66.081 χαρακτηρίστηκαν επίσημα ότι αφορούσαν σε μη μαχητές.
  Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η αμερικανική αντίδραση στη δολοφονία 66.000 αμερικανών πολιτών - 20 φορές περισσότεροι από τους νεκρούς της 11ης Σεπτεμβρίου;
 Oυδέν από όλα αυτά, βέβαια, θα έπρεπε να γνωρίζουμε. Και μπορείτε να δείτε γιατί όχι. Το χειρότερο από αυτό το υλικό ήταν ένα μυστικό όχι διότι έπεσε τυχαία σε κάποιο αρχείο στρατιωτικής διοίκησης και  χαρακτηρίστηκε "εμπιστευτικό" ή "μόνο για τα μάτια σας", αλλά επειδή αντιπροσωπεύει την κάλυψη κρατικού εγκλήματος σε τεράστια κλίμακα.
  Σίγουρα, εμείς οι δημοσιογράφοι, από "αξιόλογους οργανισμούς ειδήσεων", μπορεί να ανησυχούμε για τις συνέπειες όλων αυτών για το επάγγελμά μας. Αλλά θα πολύ καλύτερα να ψάχνουμε εκείνες τις αλήθειες, που είναι εξίσου τρομακτικές για την εξουσία.
  Γιατί να περιμένουμε άλλα 10 χρόνια για τον επόμενο Assange να μας οδηγήσει σε  άλλο φορτίο με κρατικά μυστικά;
Αλλά έχει ανάψει το συνηθισμένο κόκκινο προειδοποιητικό φως: Εκείνο που ανακαλύπτουμε μέσω της παλιάς συμβατικής δημοσιογραφίας δια της  πεπατημένης , δηλαδή  μέσω αποκαλύψεων από εμπιστευτικές επαφές - εάν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας βέβαια – έχει  την ίδια άσχημη κατάληξη όπως αυτή που  μας οδηγεί στη έκφραση «αηδίας και  μίσους» εναντίον του Assange και της Manning και του Edward Snowden.
  Δεν πρόκειται να κατηγορηθούμε καθώς η δίωξη των τριών αυτών ανθρώπων οδηγεί σε  ένα επικίνδυνο νομικό προηγούμενο διότι θα καταλήξει  αναπόφευκτα ότι οι κυβερνήσεις μας και οι συμμαχίες μας διαπράττουν εγκλήματα πολέμου. Και εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για αυτές τις ανομίες και τα εγκλήματα, για να γλυτώσουν,  θα προσπαθήσουν να μας κάνουν να πληρώσουμε με  την αδιαφορία για την καθημερινή  ζωή μας  που θα την εξαντλήσουμε πίσω  από κάποια μπαρ.
Η ντροπή και ο φόβος της λογοδοσίας για τα όσα έχουν γίνει από τις αρχές "ασφαλείας" μας και  όχι η παραβίαση του νόμου μέσω διαρροών, είναι αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε».
 
"The Independent")
 
(*) Ο Robert Fisk (γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1946) είναι Άγγλος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Από το 1976 είναι αποσπασμένος στη Μέση Ανατολή και από το 1989 είναι ανταποκριτής του The Independent, με έδρα κυρίως στη Βηρυτό. Στον Fisk έχουν απονεμηθεί πολυάριθμα βρετανικά και διεθνή βραβεία δημοσιογραφίας, μεταξύ των οποίων και το "Βραβεία Τύπου ξένου ρεπόρτερ της Χρονιάς", επτά φορές. Έχει εκδώσει πολλά βιβλία και έχει περιγράψειει πολλούς πολέμους και ένοπλες συγκρούσεις στις οποίες ήταν παρών.
To 2004 είχε προσκληθεί και μίλησε στο Παγκόσμιο Δημοσιογραφικό συνέδριο που πραγματοποίησε η ΕΣΗΕΑ στην Αθήνα.
 
ΑΝΑΠΟΔΑ